Novelas y relatos de At Least I Tried

sagot ko. He let out a harsh breath. "What hurts more, Ashanti? The pain of hardwork or the pain of regret?" I looked away. "The regret, of course," I answered. "Then try. Even if you failed, atleast you tried." ------- :)

“Gusto kasi kitang ipagluto. Sinubukan ko naman e.” "You tried, but you failed. Don’t come near me again. I’ll spare you this time, but not the next.” wika nito sabay lakad palapit sa basurahan at tinapon ang baunan na may lamang cookies. Wala na akong magawa pa, kundi ang umiyak na lang. Pangit naman talaga ang gawa ko, bakit ko pa kasi binigay? Nagalit tuloy siya sa akin lalo.

Pero hindi naging madali ang lahat ng iyon. Makalipas ang ilang subok ay sobrang pawis na si Atasha at pagod na pagod na rin kaya huminga siya ng malalim dahil feeling niya iyon na ang huling lakas niya para maisagawa ang plano niya. “Arghhhh!!!”

Sa lugar na hindi niya na din ulit ako makikita kahit na sa malayuan or malapitan man iyan. Pero sa ngayun, gusto ko munang ibigay ang isa pang tsansa dito kay Lucian. One last chance. Hindi lang pala para kay Lucian kundi para na din sa sarili ko. At least...sumubok akong magpatawad. At least sinubukan ko ulit na sundin ang kung ano man ang sinisigaw ng puso ko.

mahina ngunit may diin niyang sinabi. Hindi ko alam kung dala lang ba ng galit ko o sadyang ito lang talaga ang gusto kong sabihin. Pakiramdam ko ay mas lalong nagliyab ang poot sa aking puso. "I tried! Alright?! Neal, hindi mo alam kung gaano ko sinubukang mahalin ka! Pero..." Pumikit ako at umiling. "Then you didn't try enough!" sigaw niya at hinablot ang aking braso.

Napaisip ako. Wala namang mawawala kung susubukan. Ika nga, 'try and try until you succeed'. "Basta ikaw na ang bahala sa akin bukas ah." "Oo, basta huwag mo akong kalilimutan kapag mayaman ka na." "Mayaman agad? Eh hindi pa nga nag-aapply eh. Hindi pa rin sure kung tanggap." "Think positive lang. AJA!"

“Nagpupuyat ka na naman.” “Nag-eedit kasi ako kagabi,” sabi ko, sabay inom ng mainit na kape. “Alam mo, Althea, hindi mo kailangang i-perfect lahat. Okay lang magkamali.” Nagkibit-balikat ako. “Hindi ko kasi kayang hindi subukang gawin lahat ng kaya ko. Para wala akong pagsisihan.” Ngumiti siya. “Alam ko. At yun ang dahilan kung bakit alam kong malayo ang mararating mo.”

At least I tried, at least nasubukan ko. Kahit na rejected ako, I tried taking risk. Diba? [Oh sige, balitaan kita.] sabi ko sakanya. [Tanggap kita, ingat.] sabi niya at ibinaba na ang tawag. Umupo naman ako agad sa tabi nila. Taking risk is must, para walang gagambala sa'yo bago matulog. Para walang overthink or ano. At least you tried. Rejection is part of taking risk.

Paano kung hindi pala talaga sila magtatagumpay sa lahat ng mga pagsubok na dumarating? Ang mga tanong na iyon ay patuloy na umuukit sa kanyang isipan habang siya ay nagmumuni-muni. Ngunit, sa kabila ng mga pag-aalinlangan, may nagsisilibing alon ng pag-asa. Naalala niya ang sinabi ni Ash sa coffee shop: “I want us to give this a real shot. I’m not rushing anything. I’m just here, with you, trying.”

Nilapitan niya ako at ilang beses na niyugyog, but I remained unbothered. Atashia tried to open the door and went away pero hindi ko siya hinayaan. Ang gusto ko lang naman kasi ay kumalma siya para makapag-usap kami ng matino. Ngunit tila wala siyang planong manahimik.