Novel & Cerita Because It's My First Life

Ngumiti ako ng bahagya. “Pero kailangan nila.” Tahimik siya. At sa katahimikang iyon, nakita ko ang unang bitak. Ang unang pagdududa. Ang unang hakbang papasok sa mundo ko. Doon ako nanalo. --- VIRGO’s POV Ayoko nang makinig. Ayokong isipin ang sinasabi niya. Pero kahit anong pilit ko, hindi ko maalis sa utak ko ang mga salita niya pero kailangan ng pamilya.

For a person, who doesn’t know how to pray this was his start. “Dear Lord, let my Erin live. This woman is the reason I am living and she’s my everything. Please… let her live if she dies, so am I.”

Sadyang napa-wow ang mga tao lalong-lalo na iyong mga first timer na katulad ko. Sinimulan kong ihakbang ang aking mga paa papunta sa aisle na napapagitnaan ng napakaraming nagliliwanag na mga bulaklak. I kept on capturing pictures of the surrounding and even my selfie. Thank God for letting me enjoy this beautiful life! Sa ilang buwan na dumaan sa buhay ko masasabi ko na unti-unti na akong bumabangon. Mas nagkakaroon na ako ng pag-asa na harapin ang bukas.

Ang batang iyon ang dahilan kung bakit ako tumakbo palayo, kahit nanginginig ang tuhod ko, kahit punong-puno ako ng takot, kahit iniwan ko ang lahat ng alam kong mundo. Kaya nang pumasok ako sa La Esperanza limang taon na ang nakalipas, buntis, pagod, at halos sumuko, ang una kong ibinulong sa sarili ko ay... “Dito. Dito ko sisimulan ulit ang buhay namin.” At nagawa ko nga.

tumayo na sila at pumasok na sa loob naiwan ako sa bench na nag iisip. I still remember when the first day I saw her.I went home to the province for a vacation. Wala akong nadatnan sa bahay kung di isang batang may maamong muka at na ngungusap na mga mata. na nag didilig ng mga tanim ni mommy sa garden.

I came to this world and it was like a dream, a dream that I don't want to end. Cayden.... Meeting you is one of the best thing happened in my short life.... I will never forget you, even in after life that I loved you.... I hope my memory, will stay in your heart.... I am praying that I will not be forgotten.... I am already contented because I was able to save you..... even just once...... even it cost my life..... I did not regret anything...... If this will happen again, I will not hesitate to do it all over and over again..... because being alive without you, is never enough..... I am happy, that I known you......

Napangiti ako, at sa unang pagkakataon sa araw na iyon, ramdam kong buo na talaga ang puso ko. Hindi dahil wala nang alaala, kundi dahil may mga bagong dahilan para manatili sa kasalukuyan. At sa tahimik na sandaling iyon, alam kong kahit ano pa ang bumalik mula sa nakaraan, hindi na nito kayang agawin ang buhay na binuo ko.

Ang hirap naman maging teenager. Oo gusto ko siya, pero alam ko sa sarili ko na hindi pa stable ang feelings ko sa kanya. Maybe he had my first dance, but he's not my first love. May gusto lang talaga ako sa kanya. Pero binigay ko na ang first dance ko kasi hindi ko alam kong magkakafirst love pa ba ako. Baka maikli na lang ang panahong meron ako. I need to live like this is my last day.

I take my job seriously because believe me, it is not that easy as you think . At pinahahalagahan ko ang trabahong ito kasi ito na lang ang trabahong meron ako. This is the last job that supports my living. Natanggal kasi ako sa isang trabaho ko for know reason. So I have to deal with this for as long as I'm living.

"But there's a possibility that she might not make it." Napatigil ang lahat. Parang may nagyelong hangin na dumaan sa pagitan naming lahat. And for the first time in my life... I fell into my knees. This is my fault.