Because This Is My First Life Novels & Stories

madamdamin niyang sabi habang ako'y naiyak na. "My life are once plain until you came. You came unexpectedly, we even got married hurriedly and what is more ironic is I fell in love with you the first time I saw you." napangiti ako kasabay ng pagtulo ng aking luha. I never expect something like this in my life, this seems surreal. Akala ko ay sa novels lang 'to nangyayari but even in real life pala.

Ang hirap naman maging teenager. Oo gusto ko siya, pero alam ko sa sarili ko na hindi pa stable ang feelings ko sa kanya. Maybe he had my first dance, but he's not my first love. May gusto lang talaga ako sa kanya. Pero binigay ko na ang first dance ko kasi hindi ko alam kong magkakafirst love pa ba ako. Baka maikli na lang ang panahong meron ako. I need to live like this is my last day.

Marahil, ang pagtulong ko sa ibang tao ang naging paraan upang simulan ko ang bagong yugto ng buhay—bilang isang ina. At sa bawat tibok ng puso ng munting nilalang sa aking mga bisig, alam kong hindi na ako nag-iisa. May dahilan na ang bawat araw, may patutunguhan na ang bawat paghakbang. Ito na nga ang simula ng bagong buhay ko. At sa simulaing ito, wala nang atrasan. Para sa anak ko, lalaban ako.

Malambot at malambing ang halik, isang maikling pagsasanib ng aming buhay. Sa paglayo namin ay namumula ang pisngi ni Pia, at may isang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. Sumabog sa palakpakan ang silid, at nakaramdam ako ng kakaibang halo ng ginhawa at pag-asa. Ito ang aming unang halik, at kahit na ito ay ipinanganak sa labas ng tungkulin, ito ay may pahiwatig ng isang bagay na tunay.

mayroon na lang akong anim na buwan para mabuhay sa Mundo kaya ano ba naman kung mapunit ako ngayong Gabi. maikli na Ang Oras ko kaya tiyak Kong ito na Ang una't huling mararanasan ko Ang ganito. ipinangako ko sa aking sarili na Wala akong dapat na pagsisihan dahil Isa ito sa mga gusto Kong gawin Bago mawala Ang aking Buhay. samantala.

Usal ko rito. I flinched when he stepped towards me, pulling me straight in his arms. He was trembling. Nararamdaman ko 'yon. If I won't trust this man, who else would I trust? For the first time in the entire years of my existence, I have finally felt how it was to be loved and nourished. Sakaniya ko lang naramdaman 'yon. He was the first and only person to ever make me feel that way. But can I really ruin his life? Can I really ruin the life of that undelivered child?

kunwa'y sabi ko. Wala na akong marinig na iba pang salita sa kaniya, bagkus ay niyakap niya lang ako saka hinalikan sa noo ng paulit-ulit. Hanggang ngayon pakiramdam ko nananaginip pa rin ako. Nagdadasal ako na kung panaginip man ito mas pipiliin kong manatili kaysa bumalik sa tunay na mundo. This is life. This is amazing. This is my world. Edward and my kids is my world.

Sumusuko na ako. Ayaw ko na. Even the strongest person fall. …and this is my downfall. I’m so sick and tired of this life. I’m so sick and tired of living this life in pain and sufferings.

Aniya kaya mahina ko siyang hinataw sa likod. "Do you know that when I first saw her, that's the first time that I felt insecure and in pain in my whole life. Because she's your first at everything."

Ang Unang Umaga ng Habambuhay May mga umagang hindi mo kailangang magmadali. Hindi kailangang tumakbo. Hindi kailangang lumaban. May mga umagang gigising ka na lang at mararamdaman mong— Ito na ‘yon. Ito na ang buhay na ipinaglaban mo. Nagising ako sa mahinang tunog ng ulan. Dahan-dahan ang patak sa bubong ng bahay. Parang may sariling musika ang langit. Nakayakap ako sa dibdib ni Zach, at gaya ng dati, una kong narinig ang tibok ng puso niya.