Sa 'parang di ko yata kaya', isang nakakaantig na kwento, nahuhugot ang marami sa ating mga damdamin, lalo na ang mga aspeto ng pag-asa at pagkatalo. Napaganda ang pagkakalarawan sa karanasan ng mga tauhan na tila ayaw nang lumaban, ngunit sa kabila nito, natutunan nilang harapin ang kanilang mga takot. Ipinapakita ng kwentong ito na ang pagkakaroon ng duda sa sarili ay isang likas na bahagi ng buhay. Nasa ugat ng ating pagkatao ang labanan sa mga hamon, at kadalasan ay doon nagsisimula ang tunay na lakas. Personal kong naranasan ang mga ganitong pagkakataon, lalo na nung nag-aral ako sa kolehiyo, na akala ko'y napakaraming bagay ang hindi ko kakayanin. Pero sa bawat pagkakataong nag-isip akong sumuko, may mga tao o karanasang lumitaw upang ipaalala sa akin na kaya ko pa rin, basta't magpatuloy lamang. Ipinapakita nito na minsan ang sagot sa ating mga pagsubok ay hindi nakasalalay sa kung ano ang alam natin, kundi sa ating kilos at determinasyon na lumaban kahit sa pinakamadilim na pagkakataon.
Kaya't sa huli, natutunan ko na ang mga aral na dala ng kwentong ito ay higit pa sa simpleng pakiksangkot sa takot. Tila ito'y nagsisilbing gabay na nagsasabi na kaya nating bumangon at ipagpatuloy ang laban, kahit gaano pa man ito kahirap. Ang mensahe na 'parang di ko yata kaya' ay hindi talaga ito ang katapusan; ito ay paalala na ang tunay na lakas ay makikita sa ating kakayahang bumangon mula sa pagkakadapa. Ang kwentong ito ay nagbibigay inspirasyon na, sa kabila ng lahat, may liwanag na naghihintay sa dulo ng madilim na daan, basta't hindi tayo susuko.