It's The Least I Can Do 소설 & 이야기

Ramdam ko na rin ang pag bigat ng talukap ng mata ko. “Kantahan mo muna ako.” “Okay. But after this, matulog kana.” “Sige po.” “When there’s no getting over that rainbow When my smallest of dreams won’t come true I can take all the madness the world has to give But I won’t last a day without you.”

Trial pa lang pala yung nasa kulungan ako. "Please, give me a chance to prove myself to you. That I am innocent."

Ang dahilan ay ang kanyang kapabayaan bilang asawa at sa physical needs nito. Sa mundo ng kanyang negosyo, si Anthony ay kilalang mahigpit, mapagmataas, at lubhang perfectionist. Ilang beses nang nagpalit ng virtual assistants si Anthony dahil walang nakakatiis sa kanya. Mula sa late replies, maling schedule, o kahit maliit na typo sa email—lahat ng ito ay dahilan para tanggalin niya ang assistant. Hanggang sa dumating si Veronica.

Oo kakikilala niya pa lamang rito't hindi niya pa ito lubusang kilala, pero 'yon ang nararamdaman niya, kaya ano'ng magagawa niya? “Oo alam ko, pero pinipilit kong bumawi sa 'yo, ngayong natupad ko na ang pangarap ko, kaya ko nang maibigay ang lahat ng gusto mo, kahit pa ang buong oras ko. Nakapagpatayo na 'ko ng sarili kong mental institution, I'm now the boss kaya hawak ko na ang oras ko. Mahal na mahal pa rin kita, Camina, please give me a chance, at ngayon maipangangako ko na sa 'yo na hinding-hindi na 'ko aalis pa.”

muli niya na tawag sa akin. "No, I’m okay. I’m fine. I want to spend time with you." This is the least that I can do for Arden. Kailangan ko na makabawi sa kan’ya kahit sa ganito na paraan lamang para mabawasan man lang ang guilt feeling ko sa mga pagkakasala ko sa kan’ya.

Mas mabuti na itong suhestiyon niya dahil may patutunguhan. Hindi man ako sigurado kung papayag ba ito o ano pero gagawin ko ang lahat para lang mapapayag ko siya sa gusto kong mangyari. This is better than nothing at all. At least now we have come up with a plan. It might not be a full-proof plan but it is still a plan, regardless. * * * Ilang beses na napakurap-kurap ako. Ano ba itong pinasok ko?

Her choice. I have nothing to do with it.

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.

Yung klase ng iyak na pagod na pagod na. Hindi kami bagay. At iyon ang katotohanang mas masakit pa kaysa sa anumang insulto. Isang pagkakamali ang tinanggap kong kasunduan. At ang tanging tamang gawin ngayon—ay piliin ang sarili ko, kahit masakit, kahit mag-isa, kahit may parte sa akin na hindi kailanman magiging buo ulit.

Tipid akong ngumiti. 𝐼 𝑚𝑖𝑠𝑠 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜𝑜. 𝐼 𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑎𝑘 𝑒𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠.