It's The Least I Can Do Novels & Stories

This is my life, and i have a choice kong anong gagawin ko sa buhay ko. I don't care if I end up alone, broke, or sad. I believe that no one could love me at my worst, they will end up hurting me and left me at the end. I will never let anyone go down with me, and i know I'll never love someone enough to risk it all for them.

Trial pa lang pala yung nasa kulungan ako. "Please, give me a chance to prove myself to you. That I am innocent."

Ang dahilan ay ang kanyang kapabayaan bilang asawa at sa physical needs nito. Sa mundo ng kanyang negosyo, si Anthony ay kilalang mahigpit, mapagmataas, at lubhang perfectionist. Ilang beses nang nagpalit ng virtual assistants si Anthony dahil walang nakakatiis sa kanya. Mula sa late replies, maling schedule, o kahit maliit na typo sa email—lahat ng ito ay dahilan para tanggalin niya ang assistant. Hanggang sa dumating si Veronica.

Kahit anong paligo ang gagawin ko hindi na ito maiaalis sa akin. It's a scar that I have to remember for the rest of my life. A reminder of how cruel the people could be.

“Never settle for less, Dave. Everything you own should be the best.” Noong bata pa ako, pinaniniwalaan ko ang mga iyon. Akala ko, kapag nakuha mo na ang “best,” doon ka na magiging masaya. Pero habang kumakain ako ng pinakbet dito sa simple naming bahay, na-realize kong hindi lahat ng best ay nasa taas ng mundo. Minsan, nasa ganitong tahimik na sandali lang, sa ulam na malamig na, sa note na may dalawang linya, sa presensiyang hindi mo man lang maramdaman pero alam mong nandiyan.

Oo kakikilala niya pa lamang rito't hindi niya pa ito lubusang kilala, pero 'yon ang nararamdaman niya, kaya ano'ng magagawa niya? “Oo alam ko, pero pinipilit kong bumawi sa 'yo, ngayong natupad ko na ang pangarap ko, kaya ko nang maibigay ang lahat ng gusto mo, kahit pa ang buong oras ko. Nakapagpatayo na 'ko ng sarili kong mental institution, I'm now the boss kaya hawak ko na ang oras ko. Mahal na mahal pa rin kita, Camina, please give me a chance, at ngayon maipangangako ko na sa 'yo na hinding-hindi na 'ko aalis pa.”

muli niya na tawag sa akin. "No, I’m okay. I’m fine. I want to spend time with you." This is the least that I can do for Arden. Kailangan ko na makabawi sa kan’ya kahit sa ganito na paraan lamang para mabawasan man lang ang guilt feeling ko sa mga pagkakasala ko sa kan’ya.

Mas mabuti na itong suhestiyon niya dahil may patutunguhan. Hindi man ako sigurado kung papayag ba ito o ano pero gagawin ko ang lahat para lang mapapayag ko siya sa gusto kong mangyari. This is better than nothing at all. At least now we have come up with a plan. It might not be a full-proof plan but it is still a plan, regardless. * * * Ilang beses na napakurap-kurap ako. Ano ba itong pinasok ko?

Mas nasaktan ko pa siya. At inaamin kong ang tanga ko para hayaan iyong mangyari kahit na alam kong masasaktan ko siya. But what else could I do? The damage has been done. All I could do now is to make sure that I would not make the same mistake again.

All of people deserve to be happy, hindi ang dalahin ang problema ng ibang tao. I always keep in my mind na ako lang mag-isa nag pumasok sa sitwasyon na ito, kaya walang ni sino man ang kailangan ko na idamay sa kalungkutan at nararamdaman ko. Once is enough para malaman nila ang pinag-dadaanan ko. Wala kong karapatan na sabihing no one is there for me when I need their help lalo na kung ginagawa naman nila ang lahat para matulungan ako, ayoko na mag mukang impokrito sa iba para lang sa ikakaluwag ng damdamin ko. I can do this by my own, no one deserves to carry the burden that I had. That is a form of maturity, to have an answers and cure by my own.