At The Back Of My Mind นิยาย & เรื่องราว

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Sumakay ako na ito ang laman ng isip ko. Habang papalayo kami nang papalayo nakikita ko pa rin siya sa rear mirror. Medyo napaupo nang maayos at napasandal sa backrest ng upuan ko nang makitang may dinampot itong bagay sa inupuan ko kanina...

Hinaplos ko ito ng beses bago ko niligpit ang mga gamot at binalik sa nilagyan. Inayos ko ang bathrobe na soot habang pinagmamasdan ang mukha ko sa salamin. Mugto mugto ang mga mata ko kase halata naman. Kahit anong subok kong kalimutan ang kagabe ngunit patuloy parin ito sa pagsagi sa isip ko. Yong tipong gusto mong mawala sa isip mo pero hindi mo magawa kase nakatatak na sa isip mo at paulit ulit itong pumapasok sa utak ko bawat segundo, minuto at oras na kahit anong libang mo sa sarili mo hindi mo parin makalimutan.

I should be happy kasi pangarap yun ng kapatid ko. Determined to push all unnecessary thoughts aside, I stood up para pumunta sa banyo, pero kahit sa pagbabanyo ko ay hindi naalis sa isip ko ang kaalamang nandito na si Sophie, this single thought refused to leave my mind. She’s back. Maybe that's the reason why he didn't.... Maybe..... Argh! Wtf I am thinking?! Napailing ako at bumalik sa kama ko upang mahiga ulit. Hindi ko dapat iniisip ‘to ngayon. Bukas na lang. Mamaya na lang.

I could see nothing wrong with it, but why those dirty suspicion running wildly through mind? I seated on the couch ngunit hindi pa man ako nag tatagal sa pag kaka upo ay agad din akong tumayo. I clasps my hand tightly, my entire body was shaking violently. I had a nagging doubt in the back of my mind that runs all the corners of my body. Nasa ganoon akong pag iisip nang tumunog ang aking cellphone. Mabilis ko iyon dinampot para sinohin ang tumatawag.

Pero hindi ko alam kung bakit wala akong maramdaman. Palagi ang babaeng ‘yon ang sumasagabal sa aking isipan. Emilia talked about her latest project and her travels, and I nodded along, playing the part of the charming date. But in the back of my mind, I couldn’t help but think of something else—someone else. Heaven. That girl…

Aasta akong hindi ko siya kilala, na parang walang namigatan sa amin. Hindi ko na hinintay ang kasunod ng usapan nila. Tahimik akong umurong mula sa pinto, tahimik na humakbang palayo bago pa ako mahuli ng kahit sino. Ramdam ko ang panginginig ng tuhod ko habang naglalakad sa hallway. Hindi ko alam kung galit ba ang nangingibabaw o sakit, o pareho. Pagbalik ko sa department, hindi ko magawang mag-focus sa trabaho. Paulit-ulit na nag-e-echo sa utak ko ang mga salitang binitawan niya. “No one finds out about Bea.”

Nagtimpla ako ng kape at pina-upo ko ito sa harap ng counter. Napakagat ako ng labi habang minasdan ang binata baka kasi kung ano ang ma-iisip na makatrigger ng memorya nito. Ayokong umuwi ito sa bahay baka mag muni muni ito doon at biglang babalik ang alaala. Ano ba ang pwede kong gawin at hindi muna ito uuwi?

Naiinis akong pumadyak lalo palayo. Nang malapit na sa dining area, tumigil muna ako at inayos ang sarili. I combed my hair using my fingers. Huminga rin ako nang malalim at handa na sanang maglakad ulit nang may maramdaman akong kamay sa likod ko. "You don't need to fix yourself. Let Mama see your flushed face and think we're doing—" "Shut up!" Naglakad na ulit ako nang hindi nililingon si Kirviel.

Pero dahil wala akong matanaw na ibang lusutan pabalik kung saan ako nagmula ay nanikip bigla ang dibdib ko. T*ng ina talaga! Ano bang pumasok sa isipan ko at naglakad ako sa direksiyon na mas malayo? Dahil sa ka-sh*tan ko kanina sa mga nangyari ay nandito na ako sa parte ng gubat na hindi na alam kung saan matatagpuan ang pabalik sa open field. Sana pala ay pabalik na daan na lang ang tinahak ko nang mag-walk out ako sa harap ni Sir Gray kanina at hindi itong papalayo. Ano na bang gagawin ko? Punyemas naman, Aria!