At The Back Of My Mind นิยาย & เรื่องราว

Anong ginagawa niya dito? My mind went blank as I couldn't think properly anymore. Para bang napuno na ang memory lo at ayaw ng tumanggap ng kahit anong information ngayon. Nagtilian na naman ang mga tao sa paligid, kaya naagaw ulit nun ang atensyon ko. But how I wished I didn't look again kasi sumakit lang ang puso ko sa nakita ko. Mabilis kong inalis ang tingin ko sa kanila at ibinalik ang mga mata kay Marc. Nakatitig siya sakin at halatang nag-aalala.

It would at least take someone days or longer to fully grasp the whole thing, which was the same to me. Minsan, kahit wala naman akong malalim na iniisip ay bigla-bigla na lamang dadaan sa aking isipan ang mga konklusyon na iyon. Ang pinagkaiba lang ngayon ay tanggap ko na at hindi na ako gaanong nasasaktan tuwing binabalikan ang iilang mga memorya. Marcus finally moved the car as he inquired again, “Okay… are you thinking of something?”

Ang bagay tungkol sa cognition-ay na ito ay isang bagay na nananatili sa natitirang bahagi ng buhay ng isang tao. Ang malungkot na paksa ay nagpasikip sa dibdib ni Summer. “God, let’s just... Let’s just drop this and focus on our meal. Ibig kong sabihin, hindi natin maitulak ang toothpaste pabalik sa tubo, hindi ba?" Nag-aapoy sa gulat ang isip ni Tiffany. Buweno, ngayong wala na sa bag ang pusa, nawala na naman ang panandaliang ginhawa ni Melanie sa insidente, hindi ba?

Wala naman akong kasalanan o baka tungkol sa nangyari sa'kin. Nagmadali akong naglakad upang makabalik agad. Baka mag-alala si Darrel sa'kin. Natigilan ako sa paglalakad ng may naramdamang tumama sa likod ko pero parang wala naman. Naisipan kong tumakbo para maging mabilis parang may sumusunod kasi sa'kin. Hingal na hingal akong huminto sa tapat ng bakanteng room. Sobrang dilim naman ss loob nakakatakot.

Pag-andar ko, sinubukan kong huwag tumingin sa rearview mirror. Pero ginawa ko pa rin. Nakita kong nakatayo pa rin siya roon. Watching my car leave. And somehow, that small detail stayed in my mind the entire drive home. I hated that. Because lately, masyado nang maraming bagay tungkol kay Vicente ang nananatili sa isip ko. And I wasn't sure if I wanted to figure out why. Not yet.

I laughed emptily in the back of my mind. Did I hit the bull's eye? Imbes na pansinin pa siya ay itinuon ko na lang ang atensyon sa daan. Ramdam ko man ang pagbigat ng awra ng lalaking kasama ko ay hindi ko na pinakialaman pa.

Aubrey was still there, lingering in the back of my mind, like a comforting presence that I couldn’t shake off. As the meeting continued, I found myself thinking about how much things had changed since Aubrey came into my life. Normally, I would be completely absorbed in the issue at hand, dissecting every detail to find the best solution. But now, half of my mind was still with her—wondering what she was doing, if she was okay, and when I’d get to see her again.

Sandali kaming pareho lang nakatayo doon—sa pagitan ng dapat at hindi dapat, ng trabaho at ng isang bagay na hindi namin maipaliwanag. Hanggang sa marahan kong ibinaba ang tingin. “Babalik na po ako sa trabaho,” mahinang sabi ko. At bago pa siya makasagot— lumabas na ako ng office. Pero kahit nakasara na ang pinto sa likod ko… ramdam ko pa rin ang titig niya. ---

Pero kahit anong gawin ko, patuloy pa rin akong minumulto ng nakaraan. I exhaled sharply and tried to push away the thought. Pagbukas ko ng opisina, sinalubong ako ng pamilyar na bango ng lavender at coffee beans. Hindi masyadong matapang sakto lang para gumising ang aking diwa. At bigla na namang sumagi sa isipan ko ang pabango ni Maverick. Dapat hindi ko na lang iyon alalahanin, pero heto ako... still talking about him in my mind.

tanong niya. Medyo natahimik ako sa sinabi niya. Pero somewhere in the back of my mind… bigla kong naalala si Denver. Nasaan na kaya siya?