At The Back Of My Mind Novels & Stories

It was like a week ago… it totally slipped from my mind for I chose to forget what happened. She came back to my room, para magpaalam na lumabas. She said she's going to a pharmacy and I quickly guessed what she was up to. Resd. Nakahiga na lang ako sa kama at hinayaan ang sarili na mawala sa isipan ko. What if questions comes and goes, and all I could ever think of straight is a another question. What if tama hinala namin? What would he think? Inez comes back, and fear have already consumed me. Natagpuan niya akong umiiyak magisa sa kwarto ko, at hindi siya nabigong ipagalam sa 'kin na nandoon siya para sa 'kin.

Hindi ko alam kung ano iyung nakalimutan ko, ramdam ko lang na meron akong nakalimutan. Ah, shit! Hindi ko pala kinuha iyung susi! Malapit na ako sa car. I turn my back para bumalik sa office, hindi ko rin dala iyung phone ko. Napaatras ako nang may isang sports car na mabilis na dumaan sa harapan ko. Na-out of balance ako at napaupo ako sa sahig. Napadaing ako sa sakit ng pagkakabagsak ko. Napahawak ako sa balakang ko.

Napabuntong hininga na lamang ako. Pero hindi ko alam kung bakit parang ang tagal dumaloy ng oras sa loob ng sasakyang ito. Nakasandal ang ulo ko sa back rest ng upuan habang tahimik na pinagmamasdan ang bawat tao sa labas. "Are you not busy?" Hindi ko mapigilan ang magtanong sa katabi ko ngayon. Kahit hindi ako lumingon sa kaniya, kita pa rin sa peripheral vision ko ang pagbaling niya sa akin.

Wala na akong balak pang bumalik sa tabi niya at baka makagawa pa ako ng 'di nararapat. Maingat kong inihiga ang aking pagal na katawan, pati ang aking mga mata ay napapapikit na rin. Ngayon ko naramdaman ang pagod sa buong magdamag na nangyaring kasalan ng aking ina. Just as my eyes were starting to drop . . . the sound of her lovely voice and beautiful face appeared in my mind. The words she said still echo in my mind. "I was curious lang naman," the last sentence I heard. Then my mind drifted somewhere.

Walang bakod noon dito kaya hindi ko alam na nakalampas na pala ako. I shook my head and I began walking back towards my golf cart. Pero ilang saglit pa ay napahinto ako at muling napalingon sa bakod. I sighed. Hindi ko na napigilan pa ang sarili kong lumapit sa bakod. Bahagya akong yumuko para dumaan sa pagitan nito at nagawa ko ngang makapunta sa kabila. This is all fine.

Hindi na natapos ang aking sasabihin nang lumabas ito ng bahay, leaving me alone. I facepalmed myself, wondering on why the heck that bitch's image suddenly popped on my mind. Hindi ko na ito binigyan pa ng pansin at tumayo na lang, continuing on what I was doing a moment ago. Bwisit…

Kumbaga ay constant reminder, madalas kasi ay tanga ako at lagi kong nakakalimutan ang bagay na iyon. Walang kibo na iniwan ko ang mga ito at naglakad papunta sa kabilang parte kung saan malayo sa puwesto ng mga ito, pero hindi ko pa rin maiwasang tingnan ang direksiyon nang pinanggalingan ko kung nasaan sina Mikey, parang may magnet na humahatak lagi sa mata ko upang tingnan ito. Hays. I'm hopeless. Kainis!

Minaneho ko ang kotse habang naglalakbay ang isip. Nagtatalo ang isip at puso ko. My heart telling that I should find for her because that is what I said before our path break apart. My heart also said that she will be back but my mind refused. My f*cking mind told that she will never leave me if she truly loves me. I will never be a choice for her because I will be always the priority. I admit that my mind has a point unlike to what my heart saying.

I trust my guts and my guts are telling me the same thing that my mind is. "Pwede bang pass muna ngayon, Ty? May problema kasi dito ngayon sa bahay at hindi ko yata kakayanin kung dadagdag ka pa." Binaba ko agad ang tawag. Sumandal ako sa pintuan ni ate at hindi ko na napigilan ang luha ko. Why does it feel like everyone is turning their backs on me? Bakit pakiramdam ko, lahat ng pundasyon na binubuo ko sa loob ng maraming taon ay gumigiba na ngayon?

With a small shake of my head, I went back to filling out the form. Umupo ako sa may bakanteng upuan, at doon nag-focus sa pag-fi-fill up. Napatingala ako sa gilid nang maramdaman ko ang pagtayo nya roon.