At The Back Of My Mind Novels & Stories

Pero gusto kong malaman kung sino siya sa buhay ko ngayon. Pagbalik ko sa laboratory, hindi ko agad maalis sa isip ko ang naging conversation namin ni Eireen. Habang naglalakad ako papunta sa workstation ko, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya tungkol sa past ko, lalo na noong sabihin niyang may mga taong minsan ay naiiwan sa memory natin kahit hindi natin sila maalala nang buo. Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nabahala dahil sa tuwing naiisip ko ang past ko, palaging may kasamang isang mukha na hindi ko makita nang malinaw.

Grrr! My heart betrayed my attempts na hindi ko iisipin ang sinabi niya, it was pounding so loudly that it drowned out the surrounding noise. Despite of my best efforts to play sleeping soundly, there was an undeniable magnetic pull that every accidental touch of his arms on my back sent my heart into frenzy. Rush of emotions threatened to overwhelm me. Ugh, relax ka lang Mia!

Siguro ay kagaya namin, ito talaga ang nakatadhanang mangyari. Siguro sa ibang pagkakataon o sa ibang panahon... o baka hindi lang talaga nakalaan. Pumikit ako at pinilig ang aking ulo. I shouldn't think about it. Halos matawa ako sa mga walang kwentang bagay na tumatakbo sa utak ko ngayon. Bakit ko ba iniisip ang lahat ng ito? It doesn't make any sense now. Inipon ko ang mga gamit ko at tumayo na. Galing akong gym. Dumiretso muna ako rito sa isang coffe shop upang umorder ng orange mango smoothie. Nagpalipas ako ng ilang minuto.

LIAN POV Hindi ako mapakali buong araw matapos ang board meeting. Kahit pilitin kong mag-focus sa trabaho, paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang ngiting iyon sa dulo ng pasilyo. Hindi ko kilala ang lalaki—o babae—na iyon. Pero ramdam ko ang mensahe: alam ka namin. At mas masakit—alam namin kayo.

Sa bawat segundong lumilipas na nakatuon lamang ang atensyon ko sa pinto ay mas lalong tumataas ang kaba ko. Parang nais ko na lamang magtago sa ilalim ng lamesa o hindi naman kaya sa sulok ng opisina para lamang maiwasan ko muli makaharap si Mr. Black. Muling nanumbalik sa aking isipan at pakiramdam ang ginawa niya sa akin doon— ang pagbabanta niya, ang mahigpit niyang paghawak sa akin, at maging ang mga tingin niyang nagpapahina sa aking sistema. Muli na naman akong natatakot.

Nakita na nila akong dadaan di pa ba sila tatabi tsk. Hanggang sa naramdaman ko na may tumama na balikat sa balikat ko din kaya napaharap ako sa gilid. Diko ininda ’yun mas ayos pa nga dahil pagharap ko sa gilid ay andon na pala ang office. Diko nga pala nililibot tingin ko tsk. "What the heck?!" Narinig ko na sabi nung mukang tinamaan ko pero diko ‘yun pinansin at walang pasabing pumasok na ako sa loob ng office.

Kaya dapat lang na pigilan ko ang aking sarili sa kung anumang nagpapasakit ng ulo ko. It's better to avoid anything that will put me in something that makes my mind confused. Pagkarating ko sa aking kuwarto. Tahip-tahip ang aking dibdib. Napahawak ako doon habang tumatakbo nang malakas ang aking puso sa loob ng aking dibdib. Hindi ako makapaniwala na nangyari nga talaga ang bagay na iyon sa amin. Dapat talaga ay umiwas na ako. Pero hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang mainit niyang palad sa aking likod.

“Give me time to think.” Mukhang na-gets naman ni Mylene ang kanyang frustration kaya naman humugot na lamang ito ng malalim na hininga at tumango. “Okay. Aalis muna ako at nang makapagdesisyon ka nang tama. But no matter what happens, just remember that I’m always behind your back.” Tinapik ni Mylene ang kanyang balikat saka ito lumabas ng silid. To be honest, she feels a little better knowing she has someone by her side to support her in this kind of time.

Hindi ko kayang turuan itong tangang puso na ito. Ipinilig ko ang aking ulo tsaka tumayo at nag exercise habang hinihintay ang tawag nito. I want to divert my mind, ayoko na muna siyang isipin. Ilang beses akong pabalik balik ng sa wakas makarinig na rin ako ng doorbell ulit.

"Hihi sorry." Hindi na lang ako nagsalita pagkatapos niyon. Nanahimik na lang ako at hinayaan na dalhin ng kawalan ang utak ko sa kung saan. Sa ilang sandali ay napuno ng isipin ang utak ko. I started to overthink everything. Hanggang sa future nakarating ako. I even went back to the past. Hindi ko namalayan na kinakausap na pala ako ni Felix. "Pasensya na, Sir. Ano ulit iyon?"