At The Back Of My Mind 소설 & 이야기

Alam kong nais din nilang malaman ang mga bagay na tumatakbo sa isip ko sa ngayon, kaya sumeryoso ako ng tingin. "Simula sa mga araw na ito, nararamdaman kong may papalapit nang panganib. May pakiramdam akong gagawa sila ng isang plano na maaaring magpapalabas sa akin, at magiging dahilan nang pagbabalik ko sa kanila. I'm not fully retrieving all my memories, yet. But I have a plan." Wala pang nagkakamali sa mga hula ko. Pero, hindi kami pwedeng makampanti sa isang ito ngayon.

Mahuli niya ako? Hindi ko alam, but there's part of me saying that hindi ko dapat ito gagawin.. Napatigil ako sa pagtakbo nang makarinig ng ibang kaluskos at ingay. Tinignan ko ang isang kwartong bakante. Naka bukas ang pinto nang medyo kaliitan. I don't know if what's get inside my mind that i suddenly decided to go there. Sumilip ako sa pintoan iyon.

Huwag naman sanang siya ang magiging boss ko! OMENG'S POV: Nakatutok ako sa screen ng laptop pero ang utak ko ay nasa babaeng nakita ko nuong isang linggo. I don't know why her face keeps appearing in my mind. May kinalaman ba ito sa aking nakaraan? Minasahe ko ang aking sentido.

I just shook my head and continued walking away while an idea slowly forming in my mind. Why do I have a feeling that I already heard that voice?

Dahil katulad nila ay aalis din ang tao sa mundo at kinabukasan ay may papasok na bago. Ipinilig ko ang aking ulo upang alisin sa utak ko ang ganoong pag-iisip. “Just think of something else, Arabella,” I muttered to myself before I decided to go back to my room dahil nakaramdam na ako ng antok. Pabagsak akong humiga sa kama. Nakapress pa rin ang hot pressure sa aking puson. Kapag aalisin ko, nasasaktan ako, kaya mas lalo kong ipupush iyon.

Parang may bakas pa rin na hindi matanggal ng tubig—sa loob ko, sa isip ko. Bigla akong napatingin sa p***o ng banyo. Sarado naman ito, naka-lock pa nga. Pero 'yung puso ko... biglang bumilis ulit. Parang narinig ko ang mahinang yabag sa labas, o 'yung mahinang paghinga na pamilyar na masyado. Bakit ba lagi kong naiisip na nandiyan siya? Bakit parang kahit sa likod ng p***o, kahit sa Loob ng banyo, nararamdaman ko pa rin 'yung titig niya? Napaparanoid na ba talaga ako? O totoo ngang may parte sa kanya na hindi na umaalis sa'kin?

Ako na ang nagtuloy ng gusto nitong sabihin para sa kanya. Napatango ito bago ako tinignan ng diretso sa aking mga mata. Napalunok lamang ako ng mariin habang awtomatikong nag-unahan sa pagkabog ang aking dibdib. I couldn't help but laugh in the back of my mind because I was right in what I was thinking kaya niya ako pinapunta rito.

Nakatayo ako sa gitna ng abandonadong club—sirang ilaw, basag na salamin, at sahig na may bakas ng dugo at alak na matagal nang natuyo. Ito ang address. Ito ang lugar na tinuro sa akin. At habang nakatingin ako sa paligid— may kumikirot sa likod ng utak ko. Memory. Hindi buo. Hindi malinaw. Pero pamilyar. “Damn it…” bulong ko. Hinawakan ko ang ulo ko. Huminga nang malalim. Hindi ako natatakot. Hindi na. “Late ka na.”

Maraming bumabagabag sa aking isipan kahapon kaya hindi ako makapagfocus ng ayos. Hindi ko alam kung anong mukha ang ihaharap ko sa kanya sa susunod na linggo. Hindi ko pa nababanggit kay Shaine ang tungkol sa nangyari kahapon kaya hanggang ngayon ay spaced out pa rin ako sa kung ano ang bumabagabag sa isipan ko. "Mahal ka no'n kaya huwag mo ng isipin kung anong ginagawa niya." In the middle of nowhere ay may narinig akong boses mula sa pinto ng kuwarto ko.

Napailing na lang ako at tuluyang pumasok sa kotse. Habang nagda-drive papuntang opisina, hindi ko maiwasang mag-isip. Paanong sa isang taon, isang sulyap lang ulit kay Fin ay parang bumalik lahat ng sakit? Akala ko okay na ako. Akala ko kaya ko na. Pero bakit parang kahapon lang ang lahat? Napatingin ako sa rearview mirror at napangiti nang mapait. “Move on na, Kylus. Tapos na ‘yon,” bulong ko sa sarili habang sinusubukang itutok ang atensyon ko sa daan.