Atreus Of Sparta の小説・ストーリー

"Sige, magsisimula tayo nang madali. Sino ang lumaban sa Digmaang Peloponnesian?" "Athens at Sparta. Halikan ang leeg ko." Itinuro ko ang aking daliri, sinenyasan siyang lumapit. Masyadong mahaba ang pagitan namin sa loob ng napakatagal na panahon. "Mabuti pa't manatili ka rito sa harap ko, dahil maayos ko na ang lahat." "Napaka-confident mo."

“You’re in my territory.” “Not tonight,” mabilis na sagot ni Hades. “This isn’t about borders or flags. This is payback.” Humigpit ang kamao ni Zeus. Sa isang iglap, malinaw sa kanya ang larawan. Ang cartel. Ang Italyanong koneksyon. Ang gulo sa Mexico, Barcelona, ngayon Spain. At si Athena, nasa gitna ng lahat. “Touch anything connected to Athena,” babalang wika ni Zeus, halos pabulong ngunit mabigat, “and I will end you myself. Blood or no blood.”

Muling naging usap-usapan ang mga initials. Mula sa ere ay bumagsak ang napakaraming mga balloons. Isa isang bumabagsak din sa damuhan ang mga dyosa galing sa Gresya. Unang bumagsak ay si Athena. Pangalawa si Venus . Pangatlo si Artemis. Pang-apat si Aphrodite. Pang Lima si Persiphone. Pang-anim si Hestia. Pang pito si Eos. Pang walo si Demeter. Pang siyam ay si Aura at panghuli ay si Hera.

"Athena? Bakit naman Athena?" "Athena is the goddess of war," seryosong paliwanag ko habang pinatatakbo ko ang aking mga daliri sa kaniyang palad. "She is strong and resilient. Just like our daughter, Sophia. Ilang beses siyang kumapit at lumaban sa loob ng tiyan mo para sa atin, dahil alam kong gusto niya tayong maging magulang niya. Dapat lang na bigyan natin siya ng pangalan ng isang palaban. At alam kong habang lumalaki siya, kaya niya rin ipagtanggol ang sarili niya."

wika ni Von ngunit maliit na ngiti na lang ang isinagot ko. “Sus, ang sabihin mo mas namiss mo si Athena,” nanunuksong sambit ni Jasper na ikinatawa ng mga kasamahan namin dito. “Oy! Hindi ah, bakit ‘di niyo ba namiss si Athena?” Agap na sagot ni Von. “S’yempre namiss namin siya, pero mas namiss mo siya,” panunuksong muli ni Jasper. Napailing na lang ako dahil sa mga sinasabi nila. Balak pa ‘atang asarin ni Jasper itong si Von na namumula na sa sobrang hiya.

Bumaba ang kamay niya sa laylayan ng suot nitong t-shirt at hinila iyon pataas hanggang sa tuluyan niyang mahubad iyon dito. Doon lang naghiwalay ang mga labi nila. Habol hininga niyang pinagmasdan ang perpekto nitong katawan. She touched his shoulder and run her fingers to his arm tattoo. He has a perfect body like those Greek Mythology God. Dinaanan din ng mga daliri niya ang dibdib nito at abs. Sixto kissed her deeply and changed their posistions. He hovered above her and made seat on the couch, resting her back on its arm rest. Inalis nito ang suot niyang shirt nang muli nitong pakawalan ang labi at basta na lang iyon nilapag kung saan.

Anong dapat kong sabihin? " Ah-- isang kaibigan lamang! Nais ko siyang makita. " sagot ko " Hmm, sa ngayon ay hindi kita maaaring tulungan dahil abala kami ni Aeacus sa mga istrukturang gagamitin namin para sa mga kaluluwa. Hindi namin alam kung saan pa kami magpapatayo dahil dumadami nang dumadami ang mga namamatay. Lalo na't natapos ang digmaan sa Athens laban sa mga persyano. Dumadami ang mga kaluluwang naglalayag dito.

Clover mumbled. "Kung parte ng immortal souls ng olympians ang chast, ibig sabihin ay balak kunin ni Ares ang lakas ng iba pa?" Kunot-noo kong tanong. "That's right. Ares is the God of war, bloodshed, and violence. Anak siya ni Zeus at Hera. Nang malaman niyang hindi sa kanya ipapasa ang trono, umiral ang kasamaan ng ugali niya. Well, actually, he's got deeper reasons for acting that way. He wanted Olympus for himself because of his personal agendas. He wanted the world to bow down to him so he went to Tartarus to free Menoetius' soul. Menoetius is a second generation Titan Zeus' killed before." Ani Devorah.

Dumilat ako at pinagmasdan Ang dagat na uma alon ng di gaano kalakasan. The Greeks considered Poseidon to be the "ace of the sea".Given the significance to Athens of exchange by ocean and the importance of its naval force in its creation and survival amid the fifth century, Poseidon was of a specific significance and esteem to the Athenians, that's why they called this temple of Poseidon and ace of sea.