Audacity Tagalog Novels & Stories

Delos Reyes. "MR.DELOS REYES!" malakas at mariing sigaw nito. “Bahala ka sa buhay mong malisyosong kalbo ka! Tignan natin kung sino ang magiging kawawa ‘pag iyan nagising ng galit dahil sa pinaggagawa mo. Buti iyan sa ‘yo! Pagdusahan mo.” Sa loob-loob ni Leigh na ilang beses ng napapairap dahil sa labis na pagkainis.

"Don't worry, I won't harm you. I just want to say something." Umupo muna siya sa gilid ng kama nito. "P-pasensiya na po, Sir Michael. P-puwede po ba na magtagalog kayo? Mahina po kasi akong umintindi ng English," ani Michelle sabay kagat ng labi.

Kahit na hinihingal ako I'm up for a fight with him noh! "What? It's true right? Tagalog na 'yon. I'm sure naman na naintidihan mo sinabi ko." Hindi talaga kami pwedeng magtagpo nitong lalaking 'to. Lagi lang kami mag-aaway. Lagi siyang nakakainis!

Rina Mabigat ang aking kabuuan ng magising ako sa malamyos na tinig mula kay Ate Saring. Nakatulog pala ako . Ni hindi ko na maalala. " Ma'am,kumain na ho kayo. Kulimlim na ho sa labas at umalis na rin ho si Sir". Naawang turan nito. "Sige ate Saring. Salamat ho. Mauna na ho kayo sa baba at susunod ho ako". Nakangiting hayag ko.

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

“From now on… you belong to me.” Parang binuhusan ng malamig na tubig si Laura. Napaatras siya, hawak ang laylayan ng kanyang damit. “A-ano pong ibig niyong sabihin. Walang emosyon, walang alinlangan. “It means exactly that. You can’t run. You can’t hide. Every single part of you… is mine. Until your last breath.” Napakagat-labi si Laura, nanlalabo ang paningin sa takot. “B-bakit ako? Wala naman akong halaga…”

Tinitigan ko ang pangalan niya saglit bago ko ina-accept ang audio call. "Hello…" bungad ko. "Sorry. Abala ako kanina sa booth kaya hindi na ako nakapag-reply." I tried to make it sound normal. Saglit siyang tumahimik na parang nananantya. "Your line is busy. You were in a call. Sino ang katawagan mo at ang tagal naman ata ng pag-uusap niyo? Boy classmate, perhaps?" Nahimigan ko ng iritasyon ang boses niya.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Nakalimutan kong dapat pala magmaang maangan lang ako. Pero hindi nakalampas sa pandinig ko ang sinabi niya. Ang sarap sa tenga pakinggan ng baritonong boses niya kapag nagtatagalog. Napansin ko kasi na mula kanina ay puro english siya, mabuti pa ang anak nito na madalas nagtatagalog kapag nag-uusap kami.