Bahala Na Si Batman の小説・ストーリー

bulong ko – saka nagpasyang humiga na lang sa damuhan kung saan ako humiga kahapon. “Bahala na nga si Batman. Itutulog ko na lang ‘to.”

“Lagot ako.” Pero kinagat ko pa rin ang fishball. “Bahala na si Batman. Gutom ang kalaban ngayon.”

Ngunit blangko lamang ang kaniyang nakikita. “Hays! Bahala na nga si Batman. Kung disappointed siya, uuwi na lang ako. Total naman ay bayad na ang serbisyo ko kay Tita Rose. Swerte ko dahil buo pa ang pagkababae ko kung sakaling walang mangyayari sa amin ngayon. Yeah, tama, it’s still a win-win for me!” aniya sa sariling pinapalubag ang loob.

bahala na si batman kung anu ano nalang ang sinagot ko dun para naman to dun kay lokarit eh ipinasa ko na sa harap ang test paper ko at kasabay si luna " best wala talaga akong maayos na naisagot dun"nguso nito habang nakayakap sa braso ko "wag ka mag alala dahil panigurado mababa ang score ko dun minali ko ang ibang sagot ko" saad ko " talaga? how sweet naman ng beshie ko" sabay higpit nito ngb yakap sa braso ko " tigilan moko sa pa sweet sweet mo jan dahil ngayon lang to nxt time wala na pag hindi kapa ulit nag review bahala kana sa buhay mo" irap ko rito

"Ahm , ah. Y-yes po sir." "Where?" "Teka i-rerecall ko muna sir ha." Maang-maangan n'yang sagot. Sasabihin ba n'ya ang totoo o gagawa lang s'ya ng kwento. Bahala na si batman basta sasabihin nalang n'ya ang tama kesa dagdagan pa n'ya ang kasalanan dito. "Uhm... actually s-sir, laki ng kasalanan ko sayo sa una nating pagkikita."

Kahit kelan talaga pinaka kengkoy to. "basta kahit anong mangyari. Sama sama tayo mga kupal.. Magkaanak o mapalayo man. Always be SUPERMAN. Kahit na nagmumuka tayong tanga dahil yung brief natin nakalabas. Hahaha."dugtong pa nito. Dun na kami natawa. Naalala ko tuloy yung pinaka nakakatawang pangyayari sa buhay naming anim yung dahilan kung bakit kami nagtagpo lahat. Bata pa kami nun, kapag bata ka hilig mo talaga Superman, spiderman, batman, ironman at marami pa. Saktong lahat kami maka-Superman.

Bahala na si Batman. Hanggang napagdesisyunan naming bumaba na. Ang puso ko ay parang tambol na walang tigil sa pagtibok, hindi ko alam kung sa kaba, sa takot, o sa kahihiyan. Kasabay ng bawat yapak ko pababa sa hagdan, tila iniisip ko na ang lahat ng maaaring mangyari.

Bahala na siguro si Batman. Naisip ko, ano kayang reaksyon ni Steve? Jusko, para akong lalagnatin, naalala ko pa naman ang alaga niyo'n na bigla na lamang tumatayo at naninigas ng bonggang-bongga. Pagkatapos, kainan na naman kami. Ugh!

At sa caption: “The Ghost has returned.” Ang hangin sa Batanes ay malamig at maalat. Sa tabi ng batong dalampasigan, may lumang kubo — doon nakatago si Billie, buhay, ngunit hindi na siya ang dating siya. Ang kanyang kanang braso ay may bakal na brace, may mga pilat pa sa leeg, at ang dating maamong tingin ay napalitan ng malamlam na galit.

Baliw! Natatawa siyang tumayo bago nagpakilala. "Ako si Herbert Koby Ventura. My code name is Mantis. The techy guy of the team." Kumindat siya bago inayos ang makapal niyang salamin. "I can hack, code, and create bombs." Tinaas niya ang baba na parang nagmamalaki. "I can't do battle fields. Halata naman sa katawan ko." Pinakita niya 'yong payatot niyang katawan. "Joke. May hika kasi ako."