Bakit Malambot Ang Leche Flan Novels & Stories

At habang naghihintay pa kami sa mga niluluto, sinimulan na rin ni Arthur ang paggawa ng leche flan. Maingat niyang binasag ang mga itlog at pinaghihiwalay ang pula, saka ito hinalo sa condensed at evaporated milk. Ang bawat tunog ng paghahalo ng whisk ay tila musika sa tenga ko. Naaalala ko naman si Manang Celia na master sa paggawa ng Leche Flan tuwing Christmas at New Year o kaya naman ay tuwing may birthday sa amin. “Alam mo, Arthur,” sabi ko habang inaayos ang mesa, “ang galing mo sa kusina. Pwede ka nang maging chef.”

Hindi ko alam kung bakit, pero the way she looks at me always makes me straighten my posture. “Aba, sige. Kunin mo yung dalawang lyanera sa loob ng refrigerator,” sagot niya nang hindi man lang nag-angat ng kilay. “Baka gusto mo rin ng choco shake? Paniguradong gutom ka na.” “Ah… sige po. Salamat,” sabi ko, halos nag-aalangan pero excited din. Siyempre, hindi ako tatanggi sa grasya. Pagbalik ko sa kusina, kinuha ko agad ang dalawang lyanera. Sweet, eggy, soft—literal na all-time favorite. Kahit anong problema ang dumadaan, letche flan will always be therapy.

Alam ko na halata naman. Magsasalita sana ang Donya nang maunahan siya ng isang kasambahay na kakalapag pa lang ng tray sa mesa. May dessert kami ngayon — leche flan at buko pandan. Amoy pa lang, nakakatakam na.

Hawak nito ang isang paper bag. “Pasalubong,” sabi nito, diretso sa kanya ang tingin habang inilalapag ang bag sa mesa. “Favorite mo ang leche flan hindi ba?” “Bakit ka pa nag-abala?” “Dahil gusto ko. Gusto kitang mapasaya.” Lumapit ito at inilabas ang tub ng leche flan at binuksan. “Para sa’yo. Para gumaan ang pakiramdam mo.”

kinuha niya yung folder na nasa lamesa at sinumulang basahin. Sinimulan ko na din na kainin ang leche flan pero parang hindi masarap. Napangiwi ako sa lasa. Bakit naman ganito to? Hindi ito yung nakasanayan kong leche flan ha. Ang pangit ng lasa lalo na yung syrup niya. Hindi ko alam kung ano ang kulang na ingredients dito. Tinikman ko ulit at ninamnam ulit yung kinakain ko pero ganun pa rin talaga ang lasa. May something talaga. Lasang panis na hindi ko maintindihan. Tumayo ako at pumunta ng kusina. Nilapag ko yung leche flan sa ref at uminom ng tubig pagkatapos bumalik na doon sa sala para manood ulit. Nakakalungkot lang na hindi pumasa sa taste ko yung leche flan. Mahal pa naman siguro an

Nilagay niya ang slice ng leche flan malapit sa labi ko. “Ako na—” Umiling siya. “Ahh…” Napailing ako, pero bumuka rin ang bibig ko. Baka mag-walkout pa, kapag nag-inarte ako. “Sweet at yummy like me, ’di ba?” Ngiti niya mas matamis pa sa leche flan. Tumango na naman ako. At sa bawat tango ko, parang binubura niyon ang tampo ko… parang gusto ko na ngang tapusin ang pagmamatigs ko.