Malambot Na Parte Ng Baka นิยาย & เรื่องราว

Pasadya para sa mga hayop na nandirito. Higit pa akong namangha nang mapansin ang humahating bakod ilang metro mula rito. Gamit ang alambre ay nakahiwalay ang mga malulusog at naglalakihang baka sa kaliwang bahagi. Nanlaki ang mga mata ko nang mapansin kung gaano sila karami. Kagaya ng mga kabayo ay may ibat iba rin silang kulay.

kalmado at mahina nitong turan nang dahan-dahang lumapit sa kaniya. Gayunpaman, malakas pa rin ang kabog sa kaniyang dibdib. Hindi pa rin maiwasan ni Gabriella ang mangamba na baka isa ito sa mga may maiitim na budhi. Nakatago sa maamo at inosenteng mukha ngunit malademonyo naman sa ugali.

Baka mamaya ako na ang bigla niyang pagalitan. "Ahmm, oo nga pala. Sigurado ka po ba na ayos lang sa 'yo na dito ka lang muna? Baka kasi hindi mo makaya ehh. Minsan pa naman malamok din dito, tapos may mga langgam. Baka mamaya mapano pa ang balat mo ehh," nababahalang tugon ko.

Subalit, sandali siyang natulala ng maramdaman ang mainit na bakal mula sa kanyang batok. “Eotteoke i yeojaga ireoke ppalli nae dwie watneunya?” (Paano napunta ang babaeng ito sa likuran ko ng ganun kabilis?) Hindi siya makapaniwala sa liksi nito. “Kkeutnatda. Ije, uri habuileul boja. Ne moksumeuwa nae eomeoni moksumeul matbakkuja.” (Game over. Ngayon, magkaroon tayo ng kasunduan, ang buhay mo kapalit ng buhay ng aking ina.)

Hindi ito malambot na klase ng pandesal at mas lalong hindi rin ito nakakain pero parang kay sarap nitong kagatin at kainin. "Fuck!" Rinig kong mura niya hanggang sa walang pasabing pinadausdos niya pababa ang kamay ko na hawak hawak pa niya kaya nagsitayuan na talaga lahat ng balahibo ko sa katawan nang mapagtanto kung ano ang kasunod nitong pahahawakan. Malamang na sa junjun niyang pwede ng sabitan ng buko sa sobrang tigas!

Isabelle Kinabukasan, maaga kaming nagising, ang kanta ng tandang ang hudyat na nagsimula na ang buhay sa bukirin. Ang bango ng kape ni Mama ay bumalot sa buong bahay, kuha ‘yon mismo sa mga tanim naming kape. Tuwang-tuwa si Nathan dahil isinama siya ni Papa sa maliit na kulungan para tumulong sa paggatas ng baka. Pagbalik nila, may ‘milk mustache’ ang bata at may hawak na asul na mug. Akala ko nga ay matatakot sa baka pero hindi daw natinag sabi ni Papa.

Mabigat. Hindi siya simpleng nagkamali. May nasaktan siya. At sa harap ng katahimikan na iyon, sa silid na walang ibang saksi kundi ang malamig na hangin at kumot na puti, unti-unting bumaon sa kanya ang katotohanan, na baka hindi lang puso ni Amber ang napinsala niya… kundi pati kung anong bahagi ng sarili niya na hindi na niya maibabalik.

sambit pa nung isa. “Pakialam niyo ba, ha?! Natural, kaka-mop ko lang diyan kaya basa pa! Bakit kaya hindi na lang mga bunganga niyo ang gamitin niyo sa paglalakad para nakikita niyo ang mga basa?! Total naman magaling makakita ng mga mali ‘yang mga marurumi ninyong bunganga!” sambit niya sa mga ito at dinuro-duro pa niya isa-isa.

Nalulumo ang hitsura, “B-Bakit may nakalibing diyan?” Nilingon ko ang pinaglibingan nina mama, papa at aling Baba. Ngumuso ako, “Wala namang ibang lugar na maari nilang paghimlayan.” Lumunok siya. Kitang-kita ko ang paglunok niya ng matindi. “S-Sana sa ibang lugar,” lumingon siya sa paligid at itinuro ang parteng may malaking puno ng mangga. “Doon, doon sa likod ng puno ng mangga.”

Mainit, mabango, malapad—at matigas na malambot. Natigilan siya habang nakasubsob ang mukha sa niyayakap niya. Parang hindi naman ganito katigas iyong unan na ginagamit niya. Mabango naman talaga ang kumot, unan, at kamang hinihigaan nila, pero hindi klase ng bango na naaamoy niya sa niyayapos na unan. Pamilyar din ang amoy nito…