Bakit Minamanas Ang Buntis の小説・ストーリー

Inirapan lang ako nito at umalis sa harapan ko. Hinimas ko ang tiyan ko. Dalawang buwan na akong buntis. Lagi akong kumakain ng mga healthy food. Kumakain din ako sa tamang oras dahil bata pa sa sinapupunan ko. Hindi ko pwedeng pabayaan ang sarili ko dahil baka maapektuhan ang bata sa tiyan ko. Kaya ilang buwan na lang, magiging ina na ako. Minsan talaga, may mga bagay na hindi mo inaasahan, tulad nito. Hindi ko akalain na mabubuntis ako. Hindi ko man mabigyan ng kumpletong pamilya ang anak ko, bubusugin ko naman siya ng pagmamahal.

Hinawakan niya ang kamay ni Menchie at sinabing, “Oo, Menchie! Buntis ka!” Parang walang narinig si Menchie. Nakatitig lang siya sa kanyang tiyan. Buntis? Totoo ba... buntis siya? Kailan pa ito nangyari? Gulo-gulo ang isip niya at hindi siya makapag-isip nang maayos. Nakaramdam siya ng pagkasuka at parang umiikot ang kanyang sikmura. Eksakto namang—

Inis na Tanong ni Lucil. "Ang sabi ko buntis ka ba? Ang sabi Kasi ni manang ay baka buntis ka Kasi Yung pagsusuka, pagkahilo, at pagiging maselan ng pangamoy mo ay sintomas daw 'yan ng buntis."

"How about the moods?" "Isa rin 'yan na sintomas ng isang buntis. Your mood suddenly change a bit, pero madalas na maemosyon ang isang buntis. Madali ring sumama ang loob mo sa isang salita lang ng masama na nakakasakit ng damdamin mo. Iwasan natin ang sumakit ang damdamin at sobrang ma-stress dahil nakakasama 'yan sa kalusugan ng baby. Please always avoid stress, in able to have a healthy pregnancy, okay?" "Yes, doc, para sa mahal kong anak ay gagawin ko ang lahat ng ibinilin n'yo sa akin." Sagot ko rito na nakangiti.

naiilang kong sagot. "Bawal bang mangumusta sa buntis kong fiance?" Anak ng bulate naman, oh! Bakit parang kinikilig ako?

“Nagpapatawa lang naman ang lalaking ito, tama?” “Alam ng lahat na dadaan sa sampung buwan ng pagbubuntis ang isang babae. Gusto niya ba talagang manganak ang babaeng anim na buwan pa lang na buntis? Premature birth ang kalalabasan niyan!” “Saan nanggaling ang weirdong ito?”

"Matanggihan ba kita?" Siguro dahil buntis siya kaya hindi ko kayang tumangi sa kanya. Ang sabi kasi ni nanay emosyonal masyado ang mga buntis, madaling ma disappoint, madaling magalit at dinidibdib nila iyon . Ayaw ko naman mangyari yon baka makasama sa bata, kaya ko naman indahin ang allergy ko ang hindi ko kaya ang makita siyang malungkot.

Wika nito, pero hindi na siya nakinig dito, dahil natatakam na siya. “Paano mo pala nalaman, na ito ang gusto ko Manang?” Tanong niya, habang inumpisahan na itong kumain. “Wala namang ibang gusto ang mga taong buntis, kun’di hilaw na manga.” Natigilan siya, at gulat na napatingin dito, dahil sa sinabi nito. “B-buntis? Anong buntis? Sino po ang buntis?” Taka na tanong niya rito.

Kabanata 44 Advice "B-BUNTIS ako?" tanong ko sa sarili ko habang naka luhod pa rin sa tiles ng cr. Mas lalong nanlamig ang buo kong katawan sa naisip at ang kamay ko, nag-umpisa ng manginig habang ang puso ko ay malakas ang bawat pagtibok. Napatulala na lang ako sa kawalan dahil sa naisip at wala talaga akong alam sa susunod na gagawin kung totoo nga ang iniisip kong buntis ako.

"Normal lang, saan galing ang pamumutla?" "Hindi ka na buntis ha?" bulong ni Laila. Natawa si Laura sa sinabi ni Laila. "Paano ako nabuntis, hindi naman ako naduduwal o lasing gaya ng karamihan sa mga buntis." “Hindi lahat ng buntis ay pare-pareho ang nararamdaman, mayroon ding hindi lasing at biglang buntis ng limang buwan,” paliwanag ni Laila.