Bakit Minamanas Ang Buntis Mga Nobela at Kwento

tanong ni Tita dahilan upang mas bumakas sa mukha ni Ann ang kaba, kahit ako nga ay kinakabahan. "Ma," she took a deep breath before continuing her sentence. "B-buntis po ako," amin niya dahilan upang matigilan si Anton sa pagkain at nanlalaki ang mga matang nakatitig na ngayon sa Ate niya habang hindi naman nakapagsalita agad si Tita Beth.

“Pero bakit po ganun, Ma? Parang… parang may kakaiba. Parang may hindi magandang mangyayari.” Ayoko sa pakiramdam na 'to. Kabado at parang may kung ang sa dibdib ko na hindi ko maintindihan. Umusod si Mama palapit, inilapag ang tasa sa mesa at hinawakan ang kamay ko. “Anak, buntis ka. Lahat ng nararamdaman mo, doble. Lahat ng takot, amplified. Pero hindi ibig sabihin nun na tama lahat ng iniisip mo.”

Nakaka lungkot man sabihin walang baby kaming hihintayin, pero kahit ganun alam ko naman ibibigay sa amin din ito. “Just wait, ihahanda ko lang ang pagkain mo..” naka ngiti kong sagot dito tumango naman ito, nang matapos ako mag handa pinakain ko na ito. Naka bantay ako sa asawa ko habang pinag babalat ko ito ng mansanas. “Akala ng mga doctor buntis ka, dahil may narinig sila sa ambulansya pa lang na 2 heartbeat..” naka ngiti kong kwento sa asawa ko.

"Bakit naman? Huwag mong sabihing hindi siya magpapakaama ah. Huwag siyang gago." Marahas akong bumuntong hininga. "Hindi naman sa gano'n." "Eh ano? Huwag mong sabihin na dahil ito sa babaeng higad na baliw sa asawa mo ah." "Oo. Patuloy pa rin kasi siyang nagbabanta. Paano kung malaman niya ring buntis ako? Baka kung anong gawin niyo sa bata sa tiyan ko."

sa aking braso ko siya pinatulog at pumikit ako nang may malawak na ngiti sa labi. Kinabukasan, maaga akong gumising upang ipaghanda siya ng almusal. As a first time Dad, nag-research ako ng mga dapat gawin. Isa sa mga nalaman ko na ang buntis pala ay magugutumin. Dahil dalawa na silang kakain. moody din daw ang buntis kaya dapat ay habaan daw ang pasensiya at ang pinaka kailangan daw ay huwag mo raw ipaparamdam sa kaniya na parang nababaliwala siya dahil emotional din daw ang mga ito.

Dahil baka butas pala ito? “Ipalaglag mo. nasa unang trimester pa lang naman diba? Hindi pa yan buo.” sabi niya rito at pinalambot ang tinig. Umaasa na baka pumayag ito. Isa pa, alam niya kung ano ang mga hilig nito. Gustong-gusto nitong pumarty at mag-bar kaya paniguradong ayaw pa rin nitong mabuntis. Tyaka, nakikita niya sa mukha nito na problemadong-problemado ito.

Madaming araw pa lang ay gising na siya dahil sa pagsusuka, pinilit niya ang sarili na matulog pero hindi niya magawa dahil okupado na naman ang isipan niya ng mga bagay-bagay. Ang hirap ng magbuntis ng walang katuwang. Kapag tinamaan ka ng matinding katamaran ay wala kang magagawa kundi ang kumilos para sa baby mo hindi para sa sarili mo dahil walang paa ang pagkain upang lumapit sa kaniya.

aniya na mukhang ang isipan niya ay nasa pagbubuntis ka pa rin. “Bakit ba kasi gusto mo akong mabuntis?” galit na tuloy ako. Nanlaki ang mata niya at agad niya akong itinuro. “See that? You’re pregnant!” Natigilan ako. “Huh? Paano mo nasabi?” “It’s because you’re mad at me!” Nakangisi na siya niyan. Na para bang confirm ng buntis ako. “Bakit? Bawal ba magalit sa ‘yo?”

Bigla akong kinabahan hindi pa ako dinadatnan ngayong buwan, kaya posible kayang. "MJ, Buntis kaba?" Maoturidad na tanong ni dady, tsaka sya humalikikip OMG, I don't know what todo, I don't know what to feel, I don't know what to say. Tingin palang nya sakin halatang galit na sya.