Novel & Cerita Bakit Minamanas Ang Buntis

" Tatlong buwan pa lang 'yan, 'di ba? Paano pa kaya sa mga susunod?" Ngumiti ang babae at marahang hinaplos ang tiyan niya. " Malaki nga raw ako magbuntis. Sa katunayan, hindi mo naman mararamdaman 'yong bigat, pero alam ng katawan mo na mayrroon kang buhat-buhat sa harap. "

at kung minsan, wala sa oras na pag-iyak. Hindi niya akalaing ganito pala kahirap ang pagbubuntis. Akala niya noon, basta mabuntis lang ay iyon na. Ngayon niya lang naunawaan kung gaano kalaking pagbabago ang dinadala nito sa katawan ng isang babae.

sagot mula sa kabilang linya. "May itatanong lang ako. Kapag ba ang babae, buntis, iba talaga ang mood niya?" "Nakabuntis ka? paano mangyayari yun?" "Hindi ako nakabuntis, alam ko namang imposible yun," natatawa niyang sabi. "Ang mga buntis, talagang moody ang mga yan. Kaya dapat unawain mo na lang at wag kang magsasabi ng ikakasama ng loob nila."

Bumalik lahat ang kaba niya sa dibdib. Paano kung buntis nga talaga siya? Ano na ang mangyayari sa kanya? Papanagutan kaya siya ni Andy? Wala sa sarili niyang hinawakan ang manipis pa rin niyang tiyan. Sana hindi. Sana hindi muna siya buntis.

Iyon lang ang naisip niyang rason kung bakit nalaman ng mga ito ang tungkol sa kalagayan niyang iyon. Masuyong hinimas niya ang impis pa namang tiyan niya. Sa tantiya niya ay magdadalawang buwan pa lamang siyang buntis. Masyado pang maaga para matuklasan ng mga ito pero nangyari na ang nangyari.

lang ang pumasok sa isip nito. "Teka doc. You said the word "Baby" so, you mean buntis ang pinsan ko gano’n ba?" hindi makapaniwalang tanong ni Juliane. "Oo, Ms. She’s 2-week pregnant kaya dapat ingatan niya sarili niya." Napaupo si Juliane sa sahig sa narinig ‘di makapaniwala sa malaman. Nabasag ang katahimikan ng dalawa nang…

tila ninenerbyos na wika ng matanda. Ay oo nga pa la! Halos makalimutan na niya na isang buwan na nga pa la siyang buntis. Hindi pa kasi niya masyadong maramdaman dahil medyo may kaliitan at hindi pa halatang buntis siya. Pero tama nga naman ito. Kailangan niyang mag-ingat dahil isang maselan na usapin ang pagbubuntis. "Mag-iingat po kayo. Ingatan niyo po ang bata at baka malagot tayo kay senyorito."

Pinagtitinginan na naman ako dahil halata na ang tiyan ko pero hindi ko na pinansin dahil bakit ba ako mahihiyang buntis ako? “‘Yung akala mo siya ‘yung mabait pero siya pa unang nabuntis,” sabi agad ni Bea pagkapasok namin ng room pero nilagpasan ko na silang magkakaibigan dahil ayoko sila pagbuhusan ng lakas.

B-Buntis ako? "Opo. Base sa delay ng menstruation ninyo at sa sintomas na naranasan ninyo like morning sickness, pagkahilo, pagiging sensitive sa amoy, pananakit ng dibdib, at madalas na pag-ihi... malaki talaga ang posibilidad ng pagbubuntis. Karaniwan pong nalalaman ang pagbubuntis around 4 to 6 weeks mula sa huling r*gla dahil doon nagsisimulang lumabas nang sapat ang pregnancy hormone na tinatawag na hCG."

Unang beses itong nangyari. "May sinabi ho ba siya kung bakit niya ako hinahanap?" Narinig niya na bahagyang tumawa si manang sa kabilang linya. "Sa tingin ko ay mukhang nag-uumpisa na siyang maglihi. Gusto ka ata niyang makita oras-oras." "Puwede ba 'yon?" "Ganun talaga iho pag buntis." Bumuntong-hininga siya. "Sige ho manang ibaba ko na 'to. Nagmamaneho kasi ako baka ho madisgrasya pa."