Bakit Minamanas Ang Buntis 소설 & 이야기

At ako naman ay hinayaan lang siya sa mga gusto niyang ikwento. Hanggang sa nagtanong si Manang sa akin na; "Maitanong ko na lang rin ma'am ilang buwan na yang baby mo?" tanong niya. "14 weeks po Manang." sagot ko. "Ah! 2 Months na pala. Mag-iingat ka ha at maselan ang ganyang stage sa pagbubuntis ng isang babae. Pag may kailangan ka ma'am magsabi ka lang sa amin at kami na ang bahala. Hindi ka pwedeng magkikilos ng mabigat at makakasama yan sa bata. Ang mabuti pa't mag bed rest na muna kayo habang wala pang 5 Months ang dinadala niyong bata sa sinapupunan niyo." paalala ni Manang at ramdam ko ang pag-iingat nilang lahat para sa akin. Mswerte ako sa kanilang lahat at hindi ako mahihirapan sa

Sa ganitong kalagayan, ang pagbubuntis ay parang paglalakad sa matalim na talim. "Ayos na tayo, pwede ba?" Hinawakan ni Bastian ang mukha niya at maingat na tiningnan ang kanyang labi. Hindi niya masisisi kung kinagat nito sarili niya. Kasalanan din niya kung bakit hindi niya ito napansin agad. "Masakit ba labi mo? Pwede mo naman akong kagatin. Bakit sarili mo pa?"

Huminga siya ng maluwag ng biglang kumirot ang tiyan niya. Agad siyang nangamba na baka mapano ang baby sa sinapupunan niya kaya humiga siya at ni relax ang katawan niya. Noong nalaman niyang buntis siya, wala pang nakakaalam sa mga tao na nasa paligid niya dahil ayaw muna niyang ipagsabi.

Baka bawal ang gamot sa mga buntis sa babae. "Teka, dapat hindi umiinom ng basta- bastang gamot ang mga babaeng buntis. Naiintindihan mo ba?" Nagaalalang sabi ni Anika.Tuluyan na siyang nagising. "Sino bang nagsabing buntis ka?" Hindi muna nagtangka si Lyndon na sabihin kay Anika ang totoo. Hanggant hindi pa siya sigurado. "Ikaw, diba? " nangiinis na sabi ni Anika. Nakamulagat pa ang inosenteng mga mata nito.

Sino ang ama ng pinagbubuntis niya? "A-ano? Ano'ng sinabi mo, Isabel? Buntis ka, huh?" nakaawang ang mga labi na tanong ni Ma'am Camille sa kanya. Tumango naman kaagad siya sa aming dalawa ni Ma'am Camille at nagsalita, "Oo. Buntis nga ako. Anim na buwan na akong buntis. Hindi lang halata kasi maliit ang tiyan ko."

“Kaya siya nahimatay dahil ito sa pagbubuntis niya at normal lang po itong nangyayari sa buntis. For the following weeks, may mga sintomas pa kayong makikita sa kaniya. So I advise na alalayan niyo lang at bantayan palagi si misis.” Huh? Teka… Anong sinabi niya? Buntis? Halos malaglag ang panga ko sa narinig. Buntis? Si Vida? Napatingin ako kay sir Aris at kitang kita ko kung paano nanlalaki ang mata niya habang nakatitig kay Vida na natutulog, “Can you repeat it again?” aniya sa doctor “Ah… I advise na alalagayan-"

nakangiti kong paliwanag kay Manang. Mataman niya akong tinitigan. "Mabuti kong ganun iha. Akala ko naman ay buntis ka. Kung di mo binanggit yung dahilan ay iisipin ko talaga ang bagay na yun." napaisip ako sa sinabi niya. "O siya, magtsa-a ka nalang muna at nang mainitan yang sikmura mo." tumayo na siya. Bigla akong kinabahan.

Ang puting dingding ng ospital ay tila umiikot. Buntis? Si Isabela? “Ho? Buntis? Ang anak ko?” “Opo Misis. Kailangan ninyong alagaan ang katawan ng anak niyo at iwasan ang stresss. Delikado po ang ganitong stage ng pagbubuntis. Dapat po maingat siya at…..”

Tumatawang sabi ni Manang kaya lalong namula ang pisngi ni Marcos. "Hindi pa po kumakain ang Asawa ko Manang, simula kaninang tanghali baka mapasama sa kanila ni Baby!" "Huwag mo intindihin ang buntis dahil kapag nagutom 'yan kahit madaling araw ay babangon 'yan at kapag pinilit mong paka-inin at ayaw niya ay baka isuka niya lang." "Ganoon po ba 'yon Manang? Ano pa po ang kailangan kong malaman?"