Bakit Mo Ko Mahal Novels & Stories

“Bakit mo siya nagawang minahal kung ganun?" “Hindi ko rin alam eh! Basta hindi ko alam." sagot ko. Bakit nga ba? Pero hindi ko talaga alam. Nung araw na halikan niya ako. Ito ang naging simula para marealize ko at matuklasan na gusto ko pala siya. Dahil sa tumibok ang puso ko ng mabilis ng dahil sa halik na yon. Kahit sa huli sa akin din nito ibinalik ang paninisi. Kahit siya naman ang siyang unang humalik.

Ito na yata ang pinakamabait at mapagmahal na ina sa buong mundo. Subalit hindi niya kayang ipagsawalang bahala nalang ang totoong pinagmulan niya. He can't just forget everything about his past. Hindi siya pinatatahimik ng nakaraan! He loved her mother for heaven's sake. God knows kung gaano niya kamahal ang kinilalang ina pero buo na ang pasya niyang bumalik ng Pilipinas at harapin ang masalimoot niyang nakaraan. Hindi siya matatahimik hanggat hindi nagpababayaran ni Don Feliciano ang kasamaan nito. At gagawin niya ang lahat makaganti lamang dito.

And he was inside me again. "I miss you, Chelle. I miss you, mahal ko..." Bakit mahal ko? tanong ko sa aking isip ngunit hindi ko na gaanong maproseso dahil sa antok. Masarap, pero patindi na ng patindi ang antok na nararamdaman ko. Hanggang sa muli akong nagkamalay dahil sa pagsabog ulit ng kakaibang sarap.

Nag aalala kong sabi. Umiling lang ito. "Maru sabihin ko nga sa akin. May mali ba sa akin? Hindi ba ako kamahal mahal?" Emosyonal na sabi nito. "No Jana. Kamahal mahal ka." Pag aalo ko rito. "Then why? Bakit hindi ako magawang mahalin ng taong mahal ko? Wala naman akong ibang ginawa kundi ang mahalin siya! Pero it ganun?! Bakit?!"

Sagot niya sa akin na may malungkot na boses. “Minahal kita, ‘yun ang totoo. Pero masisi mo ba ako? Nasaktan ako at sinaktan mo ako. Marami kang ginawa na hindi maganda sa akin. Pero bakit? Bakit mo ako kailangang saktan kung mahal mo ako?” Umiiyak na tanong ko sa kanya. “Dahil mahal ko rin sila. Dahil mahal ko rin ang pamilya ko. Hindi mo ako maiintindihan kahit sabihin ko pa sa ‘yo ang lahat.” Sabi niya sa akin.

And that hurts! Masakit isipin na minahal ka lang ng taong pinakamamahal mo dahil hindi na sila pwede nung taong totoong mahal niya. Kung okay lang sa ibang tao ang ganun dahil at least mahal sila nung taong mahal nila, pwes sa akin hindi.

Ani ko "Mahal mo ba si Christelle, o baka nasasabi mo lang na mahal mo siya dahil may kasalanan ka sa'kanya at gusto mong bumawi?" Hindi ko alam kung paano nasabi ni Sancia ang bagay na iyon pero ngayon itinanong niya sa akin ang bagay na iyon ay nagsimula akong kwestyunin ang pagmamahal ko para dito. "Hindi ka sigurado? Ayusin mo yung sarili mo insan kase kapag hindi mo inayos yang sarili mo ay may mawawala sayo." Tumalikod si Sancia sa'kin.

"Bakit, Mama? Hindi niya ako mahal?" Umiling ako. "Hindi sa ganoon, anak," sagot ko sa kanya. "Mahal ka ng papa mo." Napalunok ako. Kahit anong gawin ko ay hindi ko kayang sabihin sa anak na hindi siya kilala ng ama. Siguro, kapag nasa tamang edad na siya. Pero ngayon, hindi ko iyon kayang sabihin sa kanya. "Mahal ka ng Papa mo, okay?" "Kung mahal niya ako, bakit hindi namin siya kasama?"

Ano kayang kabaliwan ang pumasok sa isip ng coordinator? “Thank you for that wonderful question. Kung papipiliin ako sa dalawang iyan, mas pipiliin kong ‘mahal ako’. Why? Kasi hindi lahat ng mahal mo ay mahal ka. Walang kasiguraduhan kung pipiliin ka rin niya. Mas mataas pa ang chance na masugatan ka. Kaya doon ako sa ‘mahal ako’, kahit hindi ko siya mahal, matututunan ko rin naman iyon. And I… Thank you!” Naghiyawan ang lahat sa sagot niya.

Ang hirap naman ata no'n. "Hindi ko maipapangako Mahal, pero hindi ako mapapagod na mahalin ka," iyon na lamang ang aking nasabi because I got panicked. Hindi ko alam bakit kailangan pa namin mangako ng ganoon. Alam kong ang labo no'n mangyari pero hindi naman ako mapapagod na mahalin siya, kahit na sumuko ang isa sa'min. Hindi magbabago ang pagmamahal ko sa kaniya.