Bantay Ng Computer Shop นิยาย & เรื่องราว

Alam nilang mahilig mag computer ang lima dahil kadalasan nga inuumaga na ang mga ito ng uwi dahil sa sobrang adik ng mga ito sa computer. Nakarating na sila ng baryo at inikot nila ang lahat ng computer shop na nandoroon. Naghiwahiwalay silang anim upang mas madali nilang makita ang mga ito. Iniwan ni mike ang kanilang sasakyan sa isang bakanteng lote. Makalipas ang ilang oras ay nagkita kita na sila kung saan iniwan ang kanilang sasakyan.

Gusto kong damputin nila ito oras na tumuntong ulit ito dito. "Huwag ka ng umiyak, 'Nay. Bawal kang ma-stress. May pera po akong natabi mula sa pagtitinda ko. Iyong mga pera din na binibigay ni Angus sa akin, naitabi ko din. Malaki-laki din po iyon, huwag po kayong mag-alala." Kailan ba kami titigilan ng kamalasan? Maaga akong bumangon kinaumagahan upang magpunta sa computer shop sa kabilang barangay. Makikigamit ako ng telepono upang tawagan si Angus. Kaso hindi naman niya nasagot.

"Hide? Bakit naman?" "May darating kasi ngayon sa bahay namin, ‘yung inutangan ko ng pera. Nalugi ako sa computer shop, and I don’t have the money to pay him back yet," paliwanag niya habang pinapahid ang pawis sa noo. Napabuntong-hininga ako. Parang gusto ko siyang paalisin, pero naisip ko rin, baka may pakinabang ang presensiya niya ngayon.

Halatang in-love siya sa kanyang nobyo, ngunit wala ako tiwala sa lalaking ‘yon. “Belle, mag-ingat ka nga sa Ronnie na ‘yan at huwag mo isusuko ang Bataan kaagad,” payo ko rito. Pumwesto kaagad kami sa isang bakanteng computer na nasa sulok. Humila ako ng isa pa upuan upang makaupo kami pareho. Nahalata ko tahimik si Belle mula nang payuhan ko ito. “May nangyari na ba sa inyo?” tanong ko.

Panakip-butas? Para hindi ko na siya maalala ay nagpasya akong bisitahin ang aking coffeeshop. Isang Linggo na rin akong hindi nakakapunta roon. Mabilis akong naligo at nagbihis pagkatapos ay sumakay sa aking kotse. Ngunit bago ako dumiretso sa coffeeshop ay dumaan muna ako sa isang mall at bumili ng bagong cellphone. Pag-uwi ko kasi sa bahay ko ay wala na sa ibabaw ng kama ko ang cellphone ko. Malamang kinuha ng mga taong iyon ang cellphone ko. Wala naman silang makikita roon kundi photos ko at nang dalawang tauhan ko. Bumili rin ako ng usb dahil balak ko na gumawa ng kopya nang video at mga litratong nakita ko. Just in case, mawala sa akin ang usb o makuha ng mga taong iyon ay may backup a

Pagkarating namin sa interiyor ng silid-aklatan, agad naming nabasa ang karatulang nakasabit sa kisame: observe silence. Kaunti lamang ang mga tao sa loon. Marahil, nasa computer shop sila; abalang-abala maglaro ng mga walang kwentang bagay. Sa halip na itabi nila ang perang kanilang na itataya sa kompyuter, pagkagunom pa rin at walang pagbabago. Embes na pagkain o masasarap na minandal ang kanilang bilhin, kompyuter pa rin.

Ngayon lang ako nakapunta dito simula ng umpisahan ni Papa yung Business nya. "Pa, don't you think it's too big?" "Uyy tubig daw!" Gulat na napatingin ako sa gilid at may nakitang construction worker doon na nagmamamdaling kumuha ng tubif. "Aba't ang mga gagong to, doon nga kayo!" Sigaw ni papa sa mga ito. "Don't mind them, Pa. Oh may mga computers na dito." Sabi ko at napakunot noo dahil parang kakaiba ang mga computers na iyon.

Nakangiti naman akong tumango rito. "Ah, sge po! Salamat po talaga!" ningitian naman ako nito. Tulak na nito ang cart na puno na, at kumuha na rin ako ng panibago. Hindi naman ako nag-alala sa bayarin dahil hindi naman sa 'kin ang pera na gagamitin. Wew! Kahit siguro bibili ako ng full set nang computer dala printer at scanner okay lang kay Bos—Paxton pala, pero syempre hindi ko gagawin 'yon.

Itinuro niya ang computer shop. “Umuwi na tayo, magagalit na 'yong Mommy mo. Next time, tuturuan kita.” “Really? Wala naman ako billiard.” “I'll buy you one.” “Yehey! Saka na 'yong tenkyu kapag na.” Tumawa siya kaya napangiti ako. Nang makarating kami sa bahay. Halatang inis na ang asawa ko. Kinain ko 'yong natirang almusal kasi nagutom ako sa kakalaro sa anak ko.

sabi niya. Yung iba ay may ginagawa. May nagluluto at kung ano-ano pa. Ang isa naman ay nanduon sa mga gadgets. Akala ko nung una ay naglalaro siya ng video games pero mali ako. Ngayon ko lamang napagtanto na may CCTV pala sa mga lugar na dinaanan namin at sila ang may hawak ng kopya ng mga iyon. "Lalagyan ko na lamang ng benda ang likod mo. May pain killers din kami dito para mabawasan ang sakit na nararamdaman mo" sabi niya.