Barely Working Novels & Stories

Kaya naman pala inaraw-araw akong pinagod. May umalpas na mahinang halinghing sa aking bibig nang muli kong maramdaman ang katigasan niya sa aking gitna. "Pero G-Grey may pasok ka pa b-bukas" Pagpigil ko kahit hirap na hirap na akong magmulat. Ramdam ko ngang pumipintig na naman ang pagkababae ko eh. "Wala akong work bukas dahil plano kong mag out of town para icelebrate ang success ng product launch nung isang linggo"

My phone has only 3 percent battery, kaya chinarge ko muna ito bago ako pumasok sa banyo at naligo ng mabilisan lang. I slipped into my usual office attire. A crisp, three-piece business suit that carried the weight of routine and authority. I checked my phone, and I cursed when it only had 4 percent battery. Ano to? Hindi man lang nadagdagan ang charge? I took it anyway and shoved it into the pocket of my slacks. Pagbaba ko sa living room, nakita ko si Beatrice na nasa sala at nagbabasa ng magazine. Kumunot ang noo ko nang makitang nakapambahay pa rin ito. Wait, didn’t she go to work?

Hindi ko naman naiwasang laitin ito nang malakas. “Hindi pa nacocompile o hindi pa nababago?”

Mahirap man o mahirap. Matagal ko ng pangarap ito pero hindi ko lang masyadong inisip dahil nga wala akong pera noon, at ako nalang mag isa. Ang tanging kaya ko lang noon ay mag trabaho sa isang kompaniya, which is yong Montero corp.

“May problema ba?” Isang mahinang pag-iling ang isinagot nito sa kaniya bago napa buntong hininga. “Gabi na and you’re still working.” may bahid na pag-aalala ang boses nito kasabay ng pagsulyap nito sa suot na relo. Samantalang siya ay dinampot ang kanyang cellphone at tiningnan ang ora at ala una na pala ng madaling araw.

HINDI KA PWEDENG MASIRA Pinipilit ko paring buksan yung cellphone ko pero wala paring nangyayari still hindi parin gumagana Nanghihina naman akong napaupo habang nakasimangot paano nayan wala na akong pang ganti sakanila huhu bakit ang malas ko P*tek! - SHY DELA TORRE Isang linggo na ang nakakalipas simula nung araw na pagtangkaan akong patayin ni Paul at limang araw narin ang nakakalipas ng magising ako pero hanggang ngayon andito parin ako sa hospital(-_-)

Pero mukhang mauudlot ang lahat dahil nakita nyang nakaayos ang binata, suot suot ang white polo-shirt neto at ang gulong tie habang ang telepono ay nakaipit sa pisnge neto at balikad. He's talking with someone habang inaayos ang breakfast nila, and judging sa nga pinaguusapan ay mukhan tungkol eto sa trabaho, may problema ata sa isa sa mga software nila at nagkaron ng bug— she didn't know what it means.

Tapos male-late kami sa trabaho. And I did not care. Not even a little bit.

Huminga siya ng malalim "Wala naman tayong magagawa, wala tayong kakayahan para sumuway sa kaniya" Umiling iling ako Hindi ko matanggap at kahit kailan hindi ko matatanggap ang sitwasyon namin. Wala kaming magawa kundi ang sumunod sa gusto ni Zach I feel so weak, I feel so useless Wala akong magawa para kay Mommy Nang gabi din yun sa bahay nagpalipas ng gabi si Mommy dahil kinabukasan daw siya ililipat sa bahay na sinabi ni Zach

broken. Just like me.