Barely Breathing Meaning Novels & Stories

I feel like I can’t breathe. My head started spinning. “T-Thunder I I-I c-can’t breathe.” I closed my eyes trying to relax my brain but it pains more. I’m already holding my chest and catching my breath. I heard panic in their voices. Nawala si Ameeya sa harapan ko pero naririnig ko ang boses niya. naririnig ko ang boses nila. Naramdaman kong nakalutang na ako sa ere. Si Ameeya ay narinig kong umiiyak na .

Matatalino sila kaya alam kong naiintindihan nila kung bakit wala sa piling namin ang Daddy nila. "Mommy, I'm so worried about you. You always do the thing of taking a deep breath, you might get sick," nag-aalala na sabi ni Zamia. "Deep breathing is a sign of frustration or stress because of how naughty girl we are. I mean yeah, but sometimes Mommy is naughty too. But, I don't breathe deeply because I'm used to it," ito talagang bata na ito. She always has something to say. Magkaiba talaga ang mga ito ng ugali. Minimi namin ni Zaprine.

“When I say push, that’s the only time you push. Deep breath first, inhale… exhale… good.” Sinunod ko siya, nag-inhale, exhale ako. Ramdam ko ang pawis na bumabasa sa noo at likod ko kahit na napakalmig naman dito dahil nakabukas ang air-conditioned. Napakapit ako sa gilid ng kama. “It’s normal to feel shaky or tired. Focus on your breathing. Elara, on the next contraction, give me a strong push. You can do this.”

“Para sabihin ko sa’yo, kung sakaling gusto mong sirain ang pangalan ko, I'll take someone down with me even if I die. Narinig mo? Kahit ikamatay ko pa iyon, isasama kita!” Naomi frantically pounded on Adrian’s right hand, trying to get a moment to breathe. Kailangan niyang huminga. Kailangan niya ng hangin dahil kung hindi ay baka himatayin na siya. Naomi felt it getting harder and harder to breathe. Noong una, kaya pa niyang igalaw ang kanyang mga kamay, ngunit ngayon ay nakatitig na lamang siya nang blangko sa kawalan, dahil wala na siyang natitirang lakas dahil sa kakulangan na niya noon ng oxygen.

I bit my lower lip as i was breathing heavily. "yes Amber iha? Do you need anything dear?" the sweetest voice i have ever heard today. Base on tita's voice i could sense na wala pa nga siyang alam sa nangyari sa anak niya. I cleared my throat. I seem to have lumps so sudden that cause me to catch my breath.

And gentleness is not in his vocabulary now. I tried to push him with all my might. Pero bigo ako. He didn’t even want me to breathe. Kinakapos na ako ng hininga pero hindi pa rin siya tumitigil. I felt lightheaded. My lungs beg me to have oxygen on it pero hindi ko magawa. Tumulo ang luha ko at doon lang niya ako tinigilang humalik. I immediately breath kasabay ng paghikbi ko.

May sinasabi siya pero hindi ko naman masyadong maintindihan. "I..I..I..I can't..breathe." hah? Ano daw? Base sa pagbuka ng bibig niya I can't breathe sinasabi niya. Hinahampas niya pa rin ang kanyang dibdib at may luhang tumulo sa kanyang mga mata.

I-I can't breathe. "T-tyron... B-bitawan mo.. a-ako. Hindi ako.. m-makahinga!" I mumbled. I couldn't even talk properly because he tightened his grasp on my neck even more, and my uncontrollable tears streamed down my cheeks, making it even harder for me to breathe as my chest tightened. "T-tyron..."

Bakit biglang nawala ito? "I can't breathe," anas nitong nahihirapan. Ang isang kamay nito ay napayakap sa kanya. Habang sapo pa rin nito ang ulo. Bahagyang nakasabunot sa buhok nito. Ang buong bigat nito ay naging pasan niya.

Kararating lang rin ng mga bumbero ngunit wala pang ambulansya kaya wala siyang ibang nagawa kung hindi ay ilapag sa semento ang asawa at simulan ng i-resuscitate ang asawa dahil tila ba hindi ito humihinga. “Mahal breathe,” bulong niya habang pina-pump ang dibdib nito at binugahan ng hangin ang bibig nito, dumadaloy ang luha niya ngunit hindi pa rin ito tumitigil sa ginagawa sa asawa. Naka ilang beses na siya ngunit hindi pa rin nagre-respond ang asawa kaya halos humahagulgol na rin siya habang patuloy sinusubukang bigyan ng hangin ang asawa.