Barely Working Novels & Stories

[TO : TOBY BABY Buhay pa ako, Toby. Nasa kalagitnaan na kami ng byahe. Babae ang katabi ko, mataba at natutulog. Wala pong lalaki na umaagaw sa akin. Huwag ka nang mag-alala, okay? Magtrabaho ka na nga lang diyan. Mag-approve ka ng mga papeles para may pampasweldo kayo sa akin.] Hindi pa man ako nakakahinga nang malalim, tumunog na naman agad ang phone ko.

sabi ni Argus kaya parang nakaramdam naman ako ng hiya “Sorry Babe! Please don’t think that I am petty! Maingat lang talaga ako sa mga gamit ko at ayokong nasisir ito!” sagot ko kay Argus kaya ngumiti ulit siya “Alam ko yun, babe! Natural lang naman na alagaan natin ang mga gamit natin lalo na at importante sa atin ang mga yun! AT hindi yun petty para sa akin!” hindi ko mapigilang mapangiti dahil nakikita ko na very understanding talaga si Argus

Nagkibit balikat na lamang ako sakanya "Sa tingin ko calci boi, kailangan mo ng humingi ng tulong.." "Kaya ko mag-isa" "Hindi mo kaya..." "Edi hindi! madali lang naman akong kausap" Hindi ko alam gagawin ko... medyo wala ako sa wisyo mag isip kasi naman broken hearted, may hang over, puyat, tapos dadagdag pa ito? haynako good luck na lang sa health ko.. dapat talaga pinatay na lang ako nung chapter one palang eh

Laki ng muscle sa braso sis! Kaya pala familliar ang scent ng pabango niya. Paktay! Isa na naman pong ka bobahan ang nagawa ko ngayon gabi, bakit kasi minsan hindi gumagana 'yang utak mo Sammara. ΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠΠ

anito habang hinahanda ang pwede kung suutin. Wala na akong nagawa kundi ang magtungo sa shower. Kahit na tila ang bigat ng katawan ko. The whole day I am like a zombie. I just move because I have work to do but I don't have the energy to do other things. Sometimes, I even feel dizzy. Siguro kulang lang ako sa iron kaya nahihilo at minsan ay nanlalambot ako. Maybe I can buy some iron supplements before I go home.

Kabanata 20 Ride Pagod kong ipinikit ang mga mata. Tahimik na pinakikiramdaman ang kahabaan ng malawak na pasilyo. Sa sobrang pagod, halos makatulog na sa pagkakasandal ng likod sa tabi ng pintuan ng utility room. Hindi alintana ang malamig na sementong kinasasalampakan. Tatlong araw pa lang sa pagtatatrabaho bilang utility, parang magkakalasog-lasog na ang mga buto sa lawak ng palapag na ito! Anim na buwan, anim na buwan lang at mag re-resign na ako. Hindi naman sa hindi ko kaya ang mabibigat na trabaho ang akin lang, maranasan ko, kung gaano kahirap ang pagtatrabaho sa mababang posisyon. That's the real reason why I insisted this position.. Pagsisikapan ko ang isang posisyon gaano man ito

Wika pa ni Wina bago umalis. Hanggang sa matapos ang araw ng kanyang trabaho ay halos hindi mabura ang ngiti niya sa labi. Sunod-sunod ang text messages na pinadala niya rito para magpasalamat. Sinubukan niya kasi itong tawagan subalit out of coverage, mukhang busy na naman ito sa trabaho. Habang nag aabang ng masasakyan ay kasama niya si Wina, at syempre ay hindi mawawala ang mga tsismis na baon nito.

Sa workstation ni Lucas, biglang nag-flicker ang maliit na signal. Mahina. Halos hindi mapansin. Pero nandun. Napahinto siya. “Wait…” Lumapit siya sa screen. Zoom in. Data stabilization—minimal. Pero may movement. “Rhea…” bulong niya, kahit wala siya doon. Hindi ito full recovery. Hindi ito pagbabalik. Pero… hindi rin ito pagkawala. Sa loob ng system—kung matatawag pa itong system—

saying that words he wipes away his sweats that sliding through his cheeks. "I'm doing yoga can't you see,!" mataray ang boses nito kong nasa good condition lang ang kanyang katawan ay sinunggaban na niya ito ngunit hindi maare, weak pa siya at hindi siya pwedeng mabinat. Upang hindi lumala ay iniwan niya ito at itinungo ang kanyang secretong silid upang mag fucose nalang sa Kaniyang trabaho.

Magsasaya na sana ako ngunit nakita ko na may mabilis na tumutubo sa mga ugat na pinutol at wala pang ilang segundo ay bumalik ulit sa dati ang mga ugat na nagwawala na tila walang nangyari. "It's not working." Naisaad ko. Nag-isip ako ng maitulong. Wala akong kapangyarihan kaya mag-iisip ako ng bagay na maaaring maitulong sa kanila dahil iyon lang ang natatangi kong kayang gawin.