Novel & Cerita Basketball Short Quotes

Matangkad ito at medyo maitim, halatang dulot iyon ng pagbababad niya sa araw kakabasketball. "Bakit hindi tayo magpustahan. Sa bawat shoot ko ng bola sa ring ay five pesos, ganu'n din sa bawat sablay ko. Ano?" panghahamon ko sa mga ito kaya nagkatinginan sila at nagsimulang pumusta, malas lang dahil walang pumusta sa akin... malas sila.

Nasa dulo ng swimming pool ang basketball. Yakap ang sarili, naglakad ako papalapit kay Reid para patulugin na siya. "Bakit hindi ka pa natutulog?" Tanong ko nang makalapit ako sa kanya. Nasalo niya ang bola at muling nag-dribble tsaka shinoot iyon. Naishoot niya naman ito at muling nagdribble habang tumatakbo palapit sa ring at shinoot muli ang bola.

Di ba dapat ang tinatawag na Russel ang nandito dapat ngayon? "I said it was fine. It's the basketball court's fault. Why it was built in that place in the first place when there is a flowing and it is already inevitable that someone might be hit by a flying ball." Litanya ko naman. Naiinis lang kasi akk dahil alam ko kung gaanong nakakahiya ang pangyayari. Alam ko rin na hindi naman nila sinasadya yun. Baliw lang ang talagang sasadyain na mangyari yun. "But—"

Pakiramdam niya ay hindi na nga niya kayang basagin ang bato na kasing laki ng isang kamao, paano pa kaya ang isang bato na kasing laki ng basketball? "Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan." Subalit inirapan siya ni Ben. "Akala ko rin hindi ko 'to kayang basagin. Pero nagawa ko," ang sabi niya. "Subukan mo muna, Ate. Hindi mo ba napapansin na hindi kasing bigat ng iniisip mo yang bato na yan habang hawak mo? Dahil yun sa hindi na pang ordinaryong tao ang lakas mo. May katawan ka na ng isang martial artist ngayon!"

napailing ako sa dalawa at hinayaan sila. "Dad, teach me basketball, please.. " rinig kong sabi ni Atlas. "Ayaw mong sumama sa 'kin, nak?" umiling siya at tumingin kay Luca. "Gusto ko sumali sa basketball team, mama. But hindi ako marunong mag basketball since wala namang magtuturo sa'kin." Tumingin ako kay Luca nang makita na humaba ang nguso ni Atlas. Nagkatitigan kaming dalawa. Parang nag-uusap kami sa pamamagitan ng mga tinignan namin. Tumingin ulit siya kay Atlas at lumuhod saka ginulo ang buhok nito.

Para wala naman akong atraso sa kanya ay tumango na lamang ako. "Okay.” I know how it felt when you have no one to talk to and when you werr having a bad day. That the people you expect to would not always be available for you. It's hard to feel alone. "Let's play a game," suhestyon niya. I raised my brow. Anong alam ko sa basketball? "I don't even know how to." "Then, I'll teach you.” Hawak niya ang bola saka binalik ang tingin sa ring. “Kapag naka-shoot ka, I'll do everything you want.”

May pagmamanahan ata ako ng kalandian. "But just like what I did on the last part, you need to do the same. Think of a simple, very short but meaningful quotations about yourself that you can say. It is more attractive if you make a little bit funny quotations just like mine. I will give additional points to those who will make their own remarkable quotations."