Basketball Short Quotes นิยาย & เรื่องราว

napailing ako sa dalawa at hinayaan sila. "Dad, teach me basketball, please.. " rinig kong sabi ni Atlas. "Ayaw mong sumama sa 'kin, nak?" umiling siya at tumingin kay Luca. "Gusto ko sumali sa basketball team, mama. But hindi ako marunong mag basketball since wala namang magtuturo sa'kin." Tumingin ako kay Luca nang makita na humaba ang nguso ni Atlas. Nagkatitigan kaming dalawa. Parang nag-uusap kami sa pamamagitan ng mga tinignan namin. Tumingin ulit siya kay Atlas at lumuhod saka ginulo ang buhok nito.

Para wala naman akong atraso sa kanya ay tumango na lamang ako. "Okay.” I know how it felt when you have no one to talk to and when you werr having a bad day. That the people you expect to would not always be available for you. It's hard to feel alone. "Let's play a game," suhestyon niya. I raised my brow. Anong alam ko sa basketball? "I don't even know how to." "Then, I'll teach you.” Hawak niya ang bola saka binalik ang tingin sa ring. “Kapag naka-shoot ka, I'll do everything you want.”

May pagmamanahan ata ako ng kalandian. "But just like what I did on the last part, you need to do the same. Think of a simple, very short but meaningful quotations about yourself that you can say. It is more attractive if you make a little bit funny quotations just like mine. I will give additional points to those who will make their own remarkable quotations."

Dahil sa parehas ang kinuha nilang kurso at halos sabay rin silang nag-enroll ng kaibigan ay nanatili sila nitong magkasama sa lahat ng bagay. Kahit papaano ay nakatulong ang bagay na iyon upang manatiling okupado ang kanyang isipan, lalo pa at kapanabay niya ang malapit na kaibigan. "Luke, tingnan mo, may try out para sa basketball!" salubong sa kanya ni Jordan habang iwinawagaywag ang isang hawak na pampleta. "Tara, subukan natin!" turan niya sa kaibigan pakakita noon.

So help me,God. Nasa basketball court ako ng eskwelahan. Suot ang P.E. uniform, nagkisipagtagisan ng galing laban ang mga kaklaseng kong lalaki. Hindi inaanda ang tumutulong butil ng pawis sa noo ko. Seryosong nakapokus sa pag-dribble. Tatlong segundo, tiyak na manalo ang team ko kapag maka-three points.

Mukhang ang interesting pag-usapan ng buhay ng isang public teacher na may 6-year-old na anak, pero nawawala ang tatay. Mabuti na lang, nakuha ng matinis na pito ng referee ang atensyon ng bawat isa. Sumulyap ako sa aking relo, at mag-aalas tres na pala, kaya’t magsisimula na ang basketball game. Si Vier, bago magtungo sa left side ng mini court kasama ang kaniyang teammates, ay tumakbo muna pabalik sa akin para humalik sa aking pisngi. He’s been doing this every time he has a game kasi sabi niya I am his lucky charm.

Ang pagbuga ng usok ay bahagyang nagpalinaw sa nagugulang takbo ng utak niya. "May nakipagpustahan sa akin noon," pag-amin ni Nate. "Ang pusta, kung mapapasagot ko ba siya o hindi. Ang nakataya roon, anim na buwang libreng gamit ng basketball court." "Basketball court lang?" gulat na tanong ni Sharlene.