Basketball Short Quotes の小説・ストーリー

Ngumiti si Jackson bago niya sinimulang higupin ang kaniyang tsaa. "Manonood ako ng basketball. Buhayin mo!" inis na sambit ni Jett. "Ayoko. Tumi-triple ang ingay mo kapag nanonood ka ng basketball. Umupo ka na lang diyan at samahan mo akong uminom ng tsaa," nakangiting turan ni Jackson.

O baka masyado lang talagang sikat ang basketball. Saktong lima lang ang members nina Yeshua gaya ng sabi niya samantalang may reserve players ang kabilang team. Ang Meneses campus ang kalaban nila. Dahil mahilig din ako sa sports noon, madali kong masasabing magagaling talaga ang kalaban. Mukhang mahihirapan talaga sila sa kanila. May magaling din sa grupo nina Yeshua, pero parang si Keisha lang ang katapatan nila ng lakas.

Ganito kakomplikado ang basketball para sa isang minutong hindi ka lang matingin dito ay maraming maaaring mangyari sa loob ng court. Narinig ko ang halakhak ni Dillie sa likod. "I should've participated in basketball. Mukhang mas masaya rito."

) Naririnig ko ang mga pag-uusap ng mga tao subalit hindi ko nalang sila pinansin. "Uhuh. You know babe. It's really good to exert effort for your love." "Yes, because you will know if he really loves you." "Do you love me?" "Yes. Of course." "Eh bakit hindi mo yun kinuha para sakin?" "I don't know how to play basketball. Sorry babe..next time nalang ha?" "Whatever. Mabuti pa siya. Effort na effort sa paglalaro." I can feel the sweat flowing in my body parang naliligo na ako sa pawis dahil sa pagod but I can do this. Never give up. 10 more shoot left.

Pero nang ipasa iyon ni Coach ay agad iyong nakuha ni Lucas. Lucas dribbling the ball towards the ring at walang ano-ano'y agad nitong shinoot iyon at pagkatapos non ay agad namang tumunog ang bell na nag sasabing tapos na ang laban. Agad naglapitan ang mga team mates kay Lucas at niyakap ito. Agad kaming bumaba ni Quen para salubungin sila. "Magaling po pala kayong mag-basketball, Coach." Ani Quen. Napatawa ako nang marinig ko 'yun kay Quen kaya agad niya akong siniko.

Nakasuot ito ng basketball jersey at mukhang kagagaling lang maglaro. Lumapit siya at diretsong naupo sa tabi nito. Gulat itong napatingin sa kanya kaya natawa siya. “Wag ka masyadong dumikit, puro pawis ako,” agad nitong wika sabay bahagyang lumayo sa kanya. “Over! Oo alam ko amoy akong isda, ‘wag ka nang mahiyang magsabi,” kunwa’y pagmamaktok niya naman.

Kaya pumayag ang referee at announcer dahil company activity lang naman iyon at patas lang sa bawat team dahil pareho silang coach na naging baskatball team players, ''Good luck, babe!'' Sigaw ni Dianne kay DJ. ''Ibabalik ko na sa'yoang magic na binigay mo noon sa akin'' dagdag pa niya. Ngumiti si DJ kumindat pas sa kanya at tumakbo na ito palapit sa kasamahan na nasa loob ng basketball court.

Una kong ni-try ay yung basketball. Naka simangot lang ako habang nag lalaro. Pano ba naman kasi kanina pa ako tinatawan ni Trevan dahil wala akong mai-shoot kahit isa man lang. Masama na ang tingin ko sakanya pero tumatawa pa rin s'ya. "Stop it" saad ko at hinaharangan ng aking kamay ang kanyang cellphone dahil nag vi-video s'ya.

Sagot ko. Seryoso narin ako baka ma deadbol tayo mga besh! Pagod na ako sa mga weapons. Maiba naman kami na kamao lang ang gamit. "Okay, give me your best shot baby!" Mahinang sigaw ni Zac. Pero bakit iba sa pandinig ko? Nilagyan pa kasi ng baby eh. Hindi rin naman kami maglalaro ng basketball may pa best shot pa. Iba tuloy ang iniisip ko.

"They're very famous! Buong mundo, sikat sila. They are famous basketball players. Minsan na ring muntik maihanay ang pangalan ko sa kanila nang may magpumilit saakin na sumali ako sa NBA pero tumanggi ako dahil mahirap ang buhay sikat. Napapailing na nakikinig nalang sya sa mga kalokohang pinagmamalaki nito. Hanggang sa magkayayaan na nga ang tatlo na maglaro ng basketball shooting. Magkakatabi ang mga ito at paramihan daw ng score. Tuwang tuwa ang baliw niyang kaibigan na mahilig sa mga pustahan, kahit mga bata e lalabanan sa basketball shooting.