Quotes About Basketball And Life の小説・ストーリー

Bobolahin lang siya no'n for sure. Mga basketball player pa naman ang hilig mambola. Minsan nga 'yong iba, pati feelings mo ginagawang kulangot, binibilog tapos itatapon, babalewalain. Boom! Joke lang, wala akong sama ng loob sa mga basketball player.

pagtanggi ko. "Asus, huwag ka nang magsinungaling sa 'kin. Todo cheer ka pa kaya no'n no'ng final game ng basketball. Nakita rin kita no'n. Sabi ko nga sa sarili ko, ang suwerte naman ni Amos," pahayag niya. "Ayan, bistado mo na ako agad. Bakit? Basketball player ka rin ba?" tanong ko dulot ng kuryosidad. "Yep, mag-team kami," aniya. Napatango na lamang ako.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers

Ngumiti si Jackson bago niya sinimulang higupin ang kaniyang tsaa. "Manonood ako ng basketball. Buhayin mo!" inis na sambit ni Jett. "Ayoko. Tumi-triple ang ingay mo kapag nanonood ka ng basketball. Umupo ka na lang diyan at samahan mo akong uminom ng tsaa," nakangiting turan ni Jackson.

Ang pagbuga ng usok ay bahagyang nagpalinaw sa nagugulang takbo ng utak niya. "May nakipagpustahan sa akin noon," pag-amin ni Nate. "Ang pusta, kung mapapasagot ko ba siya o hindi. Ang nakataya roon, anim na buwang libreng gamit ng basketball court." "Basketball court lang?" gulat na tanong ni Sharlene.

Di ba dapat ang tinatawag na Russel ang nandito dapat ngayon? "I said it was fine. It's the basketball court's fault. Why it was built in that place in the first place when there is a flowing and it is already inevitable that someone might be hit by a flying ball." Litanya ko naman. Naiinis lang kasi akk dahil alam ko kung gaanong nakakahiya ang pangyayari. Alam ko rin na hindi naman nila sinasadya yun. Baliw lang ang talagang sasadyain na mangyari yun. "But—"

Pati na rin ng kanyang mga kaibigan. Nag su sumikap ako na maiangat ang buhay ko. Yung ayaw ko na manatili na lang kami sa may squatters at doon nakatira. Kaya nga sinamantala ko rin ang pag kakataon na makapag aral gamit ang galing ko sa pag lalaro ng basketball noon. Naging scholar ako noon kaya nga ako nakapag aral sa college eh. Hayst kung hindi lang ako nangrap na biglang tumaas ay baka hindi ako nag po problema ngayon.

puri ni Kuya Derek at nakipag-fist bump pa, "'Di maipagkaila na anak ka nga ni coach. Mas magaling ka pa nga sa mga seniors dito sa team!" Napangiti naman ako ng malaki. Totoo naman kasi sinabi niya pero nakakahiya rin. Hindi rin sa pagmamayabang, pero magaling talaga akong maglaro because my dad had trained me well when I was a kid. Nasa pagsisikap at practice lang talaga 'yan. Most of the seniors here aren't that dedicated. Ginawa lang nilang pampalipas oras ang basketball for fame. All they do is to party a lot and waste their life.

Baka masaktan si Sanjela, di ba may duty pa siya mamaya? “Float like a butterfly, sting like a bee. Champions aren't made in the gyms. It's not about how hard they can hit, it's about how hard they can get hit and keep moving forward. Even they hated every minute of training, but they said, 'Don't quit,”kilzey said.