Basketball Short Quotes Novels & Stories

Napailing ako matapos makailang ulit na mabasa ang bible verse signpost na nakadikit sa ilalim ng ring at sinubukang itutok ang atensiyon ko sa pag di-dribble ng bola. Alex was blocking me on his defense for his team and we're almost about to end our second half. This is our seasonal seminarian's basketball tournament and we have to win this game to be able to get us to the finals by next week pero hindi ako makapag concentrate dahil sa nababasa ko. I've been no use as one of the team's centers since the game had started. Bilang na bilang ko lang ang points na naipasok ko sa team. Anim. Lamang ang team ni Alex ng limang puntos. "Bro Mik! Double time! Ten seconds left!" sigaw ni Jaco na isa s

“Sa mundong ito, walang martial art ang walang pagkakamali. Bilis lang tanging paraan para sa mahabang tagumpay.” “Kapag naintindihan mo ito, ang iyong kakayahan ay sobrang matindi.” Sumingit si Harvey sa pagitan ni Lebron at Rachel at kalmadong sinabi, “Hayaan mong turuan ka ng move. Panoorin mo ng malapitan.” Nalalamig na tumawa si Lebron. “Turuan siya?” “Harvey, nararapat ka ba?” “Ikaw…”

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

(Jeff POV) “Huh? Bakit ko naman sa kanya sasabihin? Saka ang mga nilalabas ng bibig ko Jeff, totoo. Di ako nag-jojoke kung walang kasunod na, JOKE LANG. Wag bad mood ang ganda ng umaga.” Unat niya ng kamay. Parang ang saya sa ginawang 3 point shot sa basketball court. Sa sinabi niya, alam kong wala ngang alam si Jude.

Hindi niya ba alam ang motto? "Ah… my motto in life is…” Mukhang hindi siya mapakali pero naroon pa rin ang poise niya. Ilang segundo siyang natahimik at mukhang mag-iisip ng sasabihin. “Life is too short, don’t make it even shorter,” he added. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig. What the hell? Bakit magkaparehas kami ng motto? Sinasadya niya bang gayahin ako?

“Ops! Nasupalpal ni Avanzado ang bola mula sa kamay ni Valderrama at ngayon ay tumatakbo sa kabilang court para sa isang fast break! Last ten seconds!" Napasinghap ako at napahigpit nang hawak sa kamay ni Tati na mukhang humihiling na para sa isang milagro. Mabilis na humabol si Archi upang dumepensa ngunit tila huminto ang oras nang biglang huminto sa pagtakbo si Avanzado at umatras bago nag-shoot ng bola sa basketball ring. Nang tuluyang maubos ang oras ay umalingawngaw ang mahaba at malakas na pagtunog ng buzzer kasunod ang malakas na tilian ng lagpas sa kalahati ng nanonood ngayon dito sa gymnasium.

Matangkad ito at medyo maitim, halatang dulot iyon ng pagbababad niya sa araw kakabasketball. "Bakit hindi tayo magpustahan. Sa bawat shoot ko ng bola sa ring ay five pesos, ganu'n din sa bawat sablay ko. Ano?" panghahamon ko sa mga ito kaya nagkatinginan sila at nagsimulang pumusta, malas lang dahil walang pumusta sa akin... malas sila.

Nasa dulo ng swimming pool ang basketball. Yakap ang sarili, naglakad ako papalapit kay Reid para patulugin na siya. "Bakit hindi ka pa natutulog?" Tanong ko nang makalapit ako sa kanya. Nasalo niya ang bola at muling nag-dribble tsaka shinoot iyon. Naishoot niya naman ito at muling nagdribble habang tumatakbo palapit sa ring at shinoot muli ang bola.

Di ba dapat ang tinatawag na Russel ang nandito dapat ngayon? "I said it was fine. It's the basketball court's fault. Why it was built in that place in the first place when there is a flowing and it is already inevitable that someone might be hit by a flying ball." Litanya ko naman. Naiinis lang kasi akk dahil alam ko kung gaanong nakakahiya ang pangyayari. Alam ko rin na hindi naman nila sinasadya yun. Baliw lang ang talagang sasadyain na mangyari yun. "But—"

Pakiramdam niya ay hindi na nga niya kayang basagin ang bato na kasing laki ng isang kamao, paano pa kaya ang isang bato na kasing laki ng basketball? "Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan." Subalit inirapan siya ni Ben. "Akala ko rin hindi ko 'to kayang basagin. Pero nagawa ko," ang sabi niya. "Subukan mo muna, Ate. Hindi mo ba napapansin na hindi kasing bigat ng iniisip mo yang bato na yan habang hawak mo? Dahil yun sa hindi na pang ordinaryong tao ang lakas mo. May katawan ka na ng isang martial artist ngayon!"