Basketball Championship Quotes Novels & Stories

"I will be joining the Championship race in Monaco, and I want you there. I want you to run to me after they announce my name as the champion. I want you there, shouting my name. I want you there with our daughter, Maya." Nanatili niyang hawak-hawak nang mahigpit ang aking kamay habang dahan-dahan kaming bumababa mula sa hagdanan ng private jet. Hindi na ako nakasagot pa sa mga huling salita na binitawan niya kanina. Sobrang lakas ng kalabog ng aking dibdib sa tindi ng kaba, at hindi ko man lang mahanap ang tamang salita para tumugon sa kanya.

aniya sa malambing din na boses. Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang maiyak. I'm emotional in the past days. Maybe I'm afraid for possible happened. " Hindi ka manood ng sports fest ngayon sa LS? Bukas na ang championship wish me luck,honey." wika niya na sinuksuklay-suklay pa niya ang aking buhok. " Yeah, I will cheer you up siyempre.Magaling kaya ang honeypie ko magshoot." biro ko sa kanya na ikinatawa niya ng malakas.

Pagkatapos magpahinga ay naghanda na si Cloud ng pambihis nya para sa basketball nila, mabuti na lang at sa kabilang section ang makakalaban nila at hindi ang mga kaklase ko na mga lalaki, hindi naman mahirap sa akin pero nakakaawa naman kung hindi buong classmates namin ang magchecheer sa kanila. "Ready? Focus sa laro mamaya ha, wag agad mainitin ang ulo dapat sports lang ang lahat," paalala ko sa kanya baka matulad last year na may kamuntikan na syang makaaway dahil may sinabi lang ang kalaban nya sa kanya kaya ayun muntik ng ma disqualified ang grupo nila dahil lang napikon daw sya. "Don't worry about that hindi na yun mauulit, promise basta ha tayo parin kahit matalo kami," hinampas ko n

bulong ni James sa akin. “James. We're in this together kaya galingan mo dahil limang beses akong makikipagdate sa kanya!” paalala ko kay James. Bumalik kami sa mga teenager na naglalaro at sinabi ni James na naghahamon ng laban ang mga nasa kabilang half court at ang pustahan, 20K sa mananalong team. Pumayag naman ang leader ng grupo na kausap ko kanina. Kaya rin nila tinanggap ang hamon dahil sila pala ang champion sa basketball sa Don Bosco College.

Napailing ako matapos makailang ulit na mabasa ang bible verse signpost na nakadikit sa ilalim ng ring at sinubukang itutok ang atensiyon ko sa pag di-dribble ng bola. Alex was blocking me on his defense for his team and we're almost about to end our second half. This is our seasonal seminarian's basketball tournament and we have to win this game to be able to get us to the finals by next week pero hindi ako makapag concentrate dahil sa nababasa ko. I've been no use as one of the team's centers since the game had started. Bilang na bilang ko lang ang points na naipasok ko sa team. Anim. Lamang ang team ni Alex ng limang puntos. "Bro Mik! Double time! Ten seconds left!" sigaw ni Jaco na isa s

pagbabantang sabi ko sa kanya at pinandilatan ko pa siya ng aking magagandang mga mata. Kamot-kamot pa rin siya sa kanyang buhok at ngumiti nang pilit sa akin. "Uhm, p-pero, babe, I wanted it too. Gsto ko ring tulungan si kuya Zach na magpractice ng basketball ngayon. Championship na bukas ng liga rito sa subdivision, kailangan nilang manalo." Napatanga ako sa sinabi at napaisip. May nagaganap pa lang liga sa subdivision? Bakit hindi ko alam tungkol doon? Ay, hindi rin pala ako lumalabas.

Chamba lang kapag nakakapuntos. Sasabihin ko sanang 'ayaw ko' pero naunahan na ako ni Caius. "No! I won't team up with anyone!" Iritadong tiningnan siya ni Cosimo. "Building chemistry with your team is necessary! You have to put up with your team wether you like it or not. You can't choose who you wanna be with inside the court!" pangaral ni Cosimo. Basketball player ba siya noon?

Pero hindi ako hinayaang mag-isa ng team. Laging nariyan sina Ryan, Mico, James, at Cecilio para ipaalala sa akin na hindi ko kailangang akuin ang lahat ng pressure. Sina Sir Richard Sir Sol naman ay walang sawang nagbibigay ng advice at pinapaalala sa aming lahat na ang isang pagkatalo ay hindi sukatan ng kakayahan ng isang team. At higit sa lahat, nariyan si Chandler na siyang unang nagsasabi sa akin na hindi ko kailangang maging perpekto sa bawat laban. "Ang importante," lagi niyang sinasabi, "lumalaban ka nang hindi nawawala ang sarili mo."

Nag-ingay na ang mga manonood sa bleachers, ramdam na ramdam kung kaninong koponan ang mananalo sa finals na ito. Naubos ang oras at ang bola ay nasa kamay ng Point Guard ng kalaban. I don't feel even a slightest annoyance towards the 11-Harrier, because I fully understand how games work. Players should display great sportsmanship in defeat. Both teams did their best in court and it should be appreciated than discouraging the team who lost in the game.

SOMEONE. "I'M not a Pro-Basketball Player, nagkakamali nga din ako sa paglalaro eh... at saka kapag dream mo talagang maging Basketball Player, then pursue it. Basta ikakasaya mo ". Mahaba-haba ngunit malamig na sabi ni Hash "Angelo! Jason! Dan'ca! Naghihintay na si coach sa court". Tumatakbong sigaw ni Kent papalapit saamin