Before Sunrise Sequel Mga Nobela at Kwento

Chapter 185 His Words Kinabukasan ng magising si Serena, ewan ba pero maganda yung tulog niya. Napaunat ng kamay at sinamyo ang sariwang hangin na pumasok dahil nakabukas ang bintana at terrace na malapit lamang sa kama. “Magandang umaga Miss Serena.” si Agatha na nakangiti sa kanya. “Magandang umaga rin po.” tugon niya na may ngiti rin sa labi saka bumangon nga siya.

'' pwede pa kaya '' ang inaalala niya sa susunod ng buwan ang kasal ng dalawa at mas mahihirapan kung maikasal na ang mga ito bago maghiwalay kaya habang mas maaga pa mapaghiwalay na niya sina Jaspher at Hannah . '' sa susunod na buwan palang naman ang kasal nila makakaisip pa kayo ng paraan '' madaming paraan si Ella para maghiwalay ang dalawa at alam niyang magkiclick ang plano na iyon dahil madali lang naman masaktan si Hannah lalo't first love nito si Jaspher. Inaalala ni Corazon ang kanilang anak baka mamaya magalit ito at hindi sila mapatawad .

“Baka magka-custody battle tayo.” “Kung ganyan kayo ka-excited,” ani Klarise habang inaayos ang kanyang upuan, “paano pa pag may kasunod na si Luna?” “LOUIE!” napasigaw si Klarise, kita sa mukha ang pagkagulat. “Aba, ang bilis ha!” ani Georgina. “May sequel agad?” “Naku,” ani Daddy Philip. “E di maghanda na ulit tayo. This time, boy naman.”

End of Flashback Ang sumunod na eksena sa kanyang alaala ay ang paggising niya ngayong umaga—walang saplot, yakap ni Sebastian, at hindi niya matandaan kung ano pa ang nangyari pagkatapos niyang makatulog. Napatitig siya sa lalaki, na ngayon ay nakapangalumbaba habang pinagmamasdan siya na parang nang-aasar.

MOS: CHAPTER 13 GABRIELLA POV Inihilig ko ang ulo sa may dibdib ni Titus habang pinapakinggan ang tibok ng puso niya. Habang siya naman ay nakayakap sa 'kin. Sabay naming pinanuod ang sunrise. Kitang kita lang rito. Pero ang sabi nila mas maganda raw panuorin ang sunset. Mamayang hapon naman panunuorin namin ang paglubog ng araw.

Napapikit si Seb at nakatulog sa pag-iisip, dala na rin ng pagod. Muling nagising ang diwa ni Seb, napatingin siya sa oras at ala singko na ng umaga. Bumaling siya sa asawa na nakatalikod na sa kanya at nakayakap kay Sofie. Bumangon na si Seb at umalis sa kama. Hinawi niya ng maliit ang makapal na kurtina at medyo madilim pa sa labas. Kita niya ang mga tauhan niyang gising na gising at palakad-lakad na nakapalibot sa area ng mansion.

Seymour is a fun guy, and Sebastian is good at making money, she wants both men! Maagang nagising si Rosie kinabukasan. Naalala pa rin niya ang nangyari kagabi kaya padabog siyang lumabas ng kanyang silid at bumaba na. Dinig na dinig sa buong bahay ang tunog ng kanyang heels dahil sa pagdadabog niya. Meanwhile, Sebastian had insomnia last night and slept late. He fell into a drowsy sleep just before dawn, and was woken up by the noise she made again!

Lucas’s POV When Rhea woke, she told me everything. We both stood there, staring at the sunrise. The city hummed quietly — clean energy, synchronized frequencies, peaceful. But underneath that calm, I swear I could still hear it — the resonance. Not dangerous. Not haunting. Just… alive. Rhea smiled faintly. “You think he’s watching?” I shrugged. “He’s not watching. He’s part of it.” We stood in silence, the morning light reflecting off the rebuilt tower — the same tower where we lost everything, and found something greater.

Ang Himig ng Pagbangon at ang mga Lihim sa Ilalim ng Yelo Ang pagsikat ng araw sa ibabaw ng Summerton ay isang tanawing kapwa puno ng trahedya at pag-asa. Ang dating kumikinang na siyudad ay may mga peklat na ngayon, mga gusaling gumuho na nagsisilbing mga bantayog sa digmaang naganap. Ang hangin ay may dalang amoy ng abo at alikabok, ngunit sa ilalim nito, may isang bagong simoy—ang simoy ng isang pinag-isang lahi na nakaligtas sa kanilang pinakamadilim na gabi. Ang kwento ni Winston Lawrence, ang basurerong naging hari at ngayon ay tagapagligtas, ay umalingawngaw sa bawat sulok ng Earth Continent, isang himig ng pagbangon na nagbigay ng lakas sa mga nawalan ng pag-asa.

The storm that had ravaged the city all night finally subsided into a bleak, gray dawn. Faint, cold morning light filtered through the sheer curtains of the bedroom, cutting through the shadows and exposing the aftermath of their frantic, desperate night. Mich stirred, a dull ache throbbing in her temples from the alcohol, but the heaviness in her chest had nothing to do with a hangover.