Novel & Cerita Behind This Smile Quotes

Nag enjoy din ako sa pakikinig ng mga reakyon nila sa mga libro ko. Minsan nakikitawa na rin ako. Masaya. Masayang maging malaya. Mukhang ito na nga yong sinasabi ng kanta na...'One day you will see me smile. One day I will be alright. I'll be stronger, stronger than before' "Smile!" sigaw pa ng isa. Napangiti naman ako. Nag-groupie na kasi kami. At last! Tapos na rin! "Bye Miss A! Sa susunod ulit!"

Nang mabasa ko ang caption ay napagtanto kong hindi lang umaga ko ang nasira, kundi buong araw. Jazz Morales: “Life is better when you're smiling.” #YourMyGreatestGift

And from the far corner, Celeste watched, pretending to be busy — her lips curving into that quiet, dangerous smile. “Sometimes, it’s not the enemy outside that breaks you — it’s the ones smiling right beside you.”

" Good morning.Smile before open. " May rose flower pang naka-ukit at smiley. Bakit ako ngingiti wala namang dahilan.Asa pa siya. Ang creepy niya kaya. Pwede naman siya mag lagay ng pangalan o kaya code name bakit may pa suspense pa siyang nalalaman. " Buksan mo na Ri," excited pa to sa akin sa tuwing may sulat akong natatanggap. "Start your day with a smile.Cute lady."

CHAPTER 12 ‘SMILE. Because when I see your smile, it also makes me have a smile.’ Ito ang mga salitang nabasa ni Syler sa kulay blue na sticky note na nakadikit sa ibabaw ng lamesa niya sa opisina.

Siya naman ang napaiwas ng tingin. “W-what are you talking about?” “Ngumiti ka diba?! Umamin kana!” Alam kong OA akong magreact pero gusto ko lang talagang makita na ngumiti si Ice, kahit isang beses lang. “So what if I smiled? Is it a big deal? It's just a smile.” sabi nito at tumingala.

He caught himself staring at her sweet smile. She always smile, minsan iniisip niyang she is looks stupid doing that. Ngayon lang niya naisip na ang mga ngiting iyon it was like the sun’s rays. They're bright and warm. Pinagagaan nang dalaga ang loob niya just by smiling at him. Was her smile really this sweet from the start? Or was he just too occupied to appreciate it?

wala sa sariling sagot ko sa kanya na ikinatawa niya ng mahina. "I understand, but try to smile," sabi niya pa bago dahan-dahan na binuksan ang pinto ng function hall kung saan gaganapin ang meeting namin. Kaagad akong pumasok kaso hinawakan niya ang siko ko kaya natigilan ako para lingunin siya. "Huh?" tanong ko pero ngumiti siya lalo. "I said smile. You can change the worl with just your smile," sabi kaya unti-unting sumilay ang maliit na ngiti sa akin. Napailing rin ako ng dahan-dahan.

Yung tingin niya ay parang may nabuo sa utak niya na hindi ko pa gets. Then he smiled. Yung kind of smile na hindi loud, pero solid. Supportive. Reassuring. Almost… proud?

“Okay, take your time. Call me if you need me, okay? I will just go downstairs and cook food for you.” Tumango lang ako sa kanya. Bago siya lumabas ng k’warto binigyan niya ako ng matamis na ngiti. As usual. His kindness was always written on his smiles. That’s why I love this man, as my best friend. He’s the only man who taught me how to smile. Also told me that smiling is the easiest way to cover up your sadness.