Believe Me Novels & Stories

“Hindi totoo ang mga pinagsasasabi no’n.” “No’ng una talaga ay hindi ako naniniwala, pero ngayon ay naniniwala na ako. Sinabi niya rin kasi na maganda ka raw at totoo naman pala.” Turan n’yang nakangiti sa akin. Hindi ako umimik, bagkus ay tinawanan ko lamang ‘yong sinabi niya. ----- To be continued.

Naupo ako sa harapan ni Remon at nakinig sa mga sinasabi n'ya sa akin. "Lumala ang lahat noong tuluyan ko na-realize na mali ang desisyon ko, kahit na alam ko na mali ako, I still believe on what I want to believe. That's bullshit, my mind is making me insane," saad nito habang nakatulala sa kamay n'ya.

“I mean, Damian, seriously? Hindi naman kita pipilitin sumama. Pero huwag mo akong pagbabawalan sa gusto kong gawin.” Napahinga siya nang malalim. “Belle, I don’t trust other people around you.” Napatingin ako sa kanya. May kakaiba sa tono ng boses niya. Hindi siya galit. Hindi rin sarcastic. Parang… sincere. Parang tunay na nag-aalala. Bigla akong napalunok. “Kung ayaw mong may lumapit sa akin, Damian… then trust me to handle it,” bulong ko.

Pamimilosopo niya. Mahina siya nitong tinawanan. “I’m expecting that. But, atleast, now you know the truth”. “At ine-expect mo talagang maniniwala ako sa mga sinabi mo?” Nakataas kilay niyang tanong. Pinipilit niyang umarteng hindi naapektuhan sa mga sinabi nito kanina. “Well, I’m the most honest guy alive. You should believe me”. Matapang nitong sagot.

“A-ano?! Isa kang Salva— “O-uhm... Ang narinig mo ay dapat na manatili sa pagitan nating dalawa dahil kapag kumalat, hindi lamang dugo mo ang dadanak...” Namulsa si Ace. “Trust me, may I be just a kid but I am powerful that no one would believe.”

Tumalikod ako, at humakbang palapit sa bahay. I can't believe it! My mind can't process. . c.m. louden

That should be me, holding your hand. That should be me, making you laugh. That should be me, this is so sad. That should be me.That should be me. That should be me, feeling your kiss. That should be me, buying you gifts This is so wrong I can't go on Till you believe. That should be me..." nag c-crack na ang boses niya at unti unti na napipiyok dahil sa umiiyak siya pero maganda pa rin ang timbre ng boses.

Hindi makapaniwalang magiging suggestion iyon ng lalaki sa kanya. “Do you think I'll believe you?” August proactively laid out all his belongings. “Everything I brought is here. You can check it yourself if you don't believe me.” hamon pa ni August kay Naomi na nakatikwas pa rin ang isang kilay na nakatingin, tila pinapakitang hindi siya dito naniniwala.

Hindi nakapagsalita si Stephanie. “You don’t have to believe me, Stephanie. Ang gusto ko lang talaga, makinig ka sa ‘kin. At ngayong nalaman mo na ang side ko at ang katotohanan, nasa ‘yo na ‘yon kung maniniwala ka o hindi. I won’t force you to believe what I said.”

Kasal na lang sana ang kulang sa relasyon nina Meg at Jazz. Pero isang araw ay nakipaghiwalay bigla si Jazz kay Meg dahil may ibang babae na itong nagugustuhan. Dala ang pira-pirasong puso, tumakas si Meg at nagpakalayo-layo. Nanalangin siya na sana, habang-buhay na ‘di na sila magkikita ng taksil na lalaki. Dininig ng Diyos ang dasal niya—sa loob ng pitong taon nga lang. Ngayon, nagkrus ulit ang landas nila. Hindi lang isang beses. Hindi dalawa. Parang hindi aksidente. Parang sinasadya. Kung bakit? Hindi niya alam. Ang alam lang ni Meg ay kailangan niyang iwasan si Jazz bago pa nito matuklasan ang kanyang sekreto.