Believe Me Mga Nobela at Kwento

Napatigil ako sa paglalakad. “I want to believe that there's a good reason though I'm not sure what that would be. I trusted you. I believed everything about you. But why? Why did you lie to me? I'm trying so hard not to exaggerate. But… How can I believe a word you say now? How, Bella?” Kinagat ko ng mariin ang aking labi para pigilan ko ang paghagulgol ko. I’m sorry, Jarvis. Wala akong lakas ng loob sabihin sa iyo ang katotohanan dahil pakiramdam ko na masasaktan ka ng lubos kapag nalaman mo ang totoo. Ako na lang aako ng lahat.

That should be me, holding your hand. That should be me, making you laugh. That should be me, this is so sad. That should be me.That should be me. That should be me, feeling your kiss. That should be me, buying you gifts This is so wrong I can't go on Till you believe. That should be me..." nag c-crack na ang boses niya at unti unti na napipiyok dahil sa umiiyak siya pero maganda pa rin ang timbre ng boses.

Kaya kahit gusto kong magwala, pinilit kong ngumiti nang matamis, ang tipong puno ng sarkasmo. “Trust me, Enzo. I don’t.”

basag ang boses na bulong ko sa hangin, kasabay ng walang patid na pag-agos ng mga luha ko. “I want to believe you... I really do,” “… pero hindi ko pa ulit kayang magtiwala…”

Para na akong mababaliw sa kakaisip sa narinig ko, pero wala man lang ni isang tao ang gusto na magsabi sa akin. Hindi ko ba deserve na malaman ang totoo? "When you find out or hear from others about us. Please, baby hear me out first before you believe them. At kung ano pa man ang malaman mo, ay sana hindi magbago ang nararamdaman mo para sa akin. Because I love you so much." Ano ba ang bagay na yun, at ayaw niyong sabihin sa akin? Hindi ko alam kung paano ako magre-react sa sinabi na iyon ni Conrad.

Hindi nakapagsalita si Stephanie. “You don’t have to believe me, Stephanie. Ang gusto ko lang talaga, makinig ka sa ‘kin. At ngayong nalaman mo na ang side ko at ang katotohanan, nasa ‘yo na ‘yon kung maniniwala ka o hindi. I won’t force you to believe what I said.”

Pero hindi mawala-wala ang takot na nararamdaman ko “Lagi mong sinasabi na hindi ka naniniwala sa love,” bulong ko. “So paano ako maniniwala na totoo lahat ng ito?” Tumayo siya. Tumayo rin ako. Lumapit siya. Isang hakbang lang ang pagitan namin. Sa tingin niya para akong nauupos. “I still don’t believe in love,” marahan niyang sabi. “But I believe in you. And right now, you’re the only thing that feels real.”

Hindi ko hahayaang masira lang ng ganoon kadali ang pangarap ko dahil sa mga taong iyon. Sumilay ang ngiti sa labi nya. Tumayo sya at marahang hinaplos ang buhok ko, “Now that’s right. You have to believe in yourself. Even if other people stick the so-called evidence in your face. Always remember that I’m here for you and I will never let you fight these battles alone.”

alanganing sagot nito. "Why?" "What do you mean why?" "Why you do you like me?" "Just because." Tumaas ang isang kilay ko dito. "Okay," balewalang sagot ko. "You don't believe me?" Bakas ang disappointment sa mukha nito dahil sa naging sagot ko. "Um... I believe you naman," sagot ko dito at nginitian ko ito para ipakita dito na naniniwala ako sa sinasabi nito.

"You can't even eat a meal with me.." Umiling ako, "It's not trust issues, I'm just..I'm just uncomforable." "Let's say that's the case for me too, I'm not comfortable enough to believe other people." "But do you believe me now? Will you believe me now?" Hindi ito sumagot. Tila nabaon sa kung anumang iniisip.