Believe Me Novels & Stories

Ang tanging nasa isip ko lang ay kung paano ako makakaalis at kung paano siya mapapaniwala na walang dapat ipagtapat. “Wade,” mahinahon kong tawag, halos bulong. “Please, believe me. Wala na akong ginawang iba pa. I don’t want to disappoint you. Ngayon pang girlfriend mo na ako? Gustong-gusto kita… kaya ayaw kong mawala ka sa akin.”

My impulsive side will never leave me alone. "Y-yes..." "Not sure?" "I am sure and dead serious," mabilis kong sagot, para lang makalusot. His lips rose in sarcasm. Halatang hindi kumbinsido sa narinig. "And you think I'd believe that?" dumako ang isang kamay niya sa aking hita. "You must. I'm stating the truth!" I exclaimed. "Knowing you, pagdating sa katigasan ng ulo nangunguna ka."

Tipid akong ngumiti. 𝐼 𝑚𝑖𝑠𝑠 𝑚𝑦𝑠𝑒𝑙𝑓 𝑡𝑜𝑜. 𝐼 𝑎𝑚 𝑤𝑒𝑎𝑘 𝑒𝑛𝑜𝑢𝑔ℎ 𝑡𝑜 𝑏𝑒 𝑙𝑖𝑘𝑒 𝑡ℎ𝑖𝑠.

May nakita ba itong busilak sa aking puso na minsan ay 'di makita ng iba? "Maybe, all you just gonna do is to believe. I once believed that I'm just an ordinary girl with an ordinary life and magic was just a facade but know I'm weilding it. Always remember Alexander that nothing is impossible, something you just got to believe." I said and smiled at him cheerfully. "Don't make me laugh, you think your inspirational words will soften my heart? It disgust me!" "I don't need your sympathy Alexander, I just need you to understand and reflect your doings." Sagot ko at may pagmamalaking tumayo sa harapan niya.

“I’m just saying...” Hindi ko na siya pinatapos kasi ayokong matakot ako at marealize na tama ang sinasabi niya. Ayokong maniwala sa karma kasi walang ganun. Tayo ang gumagawa ng sarili nating desisyon at karma. Tayo ang may hawak ng kinabukasan at buhay natin. May kanya kanya naman tayong paniniwala and I am ok with that as long as we respect each others belief. Hindi ako naniniwala diyan dahil sarili lang natin ang nakakakilala kung sino at ano ang kaya nating gawin. It is just a word that brings scared to us. Kung matakot at maniwala ka, eh di talo ka. Hindi nga ako naniniwala sa hula, sa karma pa kaya?

Damn! Daig ko pa ang kinikilig na teenager. Jusmiyo, Marimar! Hindi ako makapaniwala sa aking sarili. Ako ba talaga ito? I don't think so.

tanong niya sa akin. “ Kinabahan lang, slight.. ” agad kung sagot sa kanya. “ Don't be, my grandparents are nice. They'll definitely love you, ” aniya. Should I believe him? Baka sinabi niya lang yun para hindi ako kabahan. “ Sigurado ka ba? ” mas lalo tuloy akong kinabahan.

"Bakit mo sya pinaniwalaan sa paninira nya sa akin? Shantall, matagal mo na akong kilala—" "Because Kyline, alam kong totoo ang sinabi nya! Nakikita ko at napag-isip-isip ko nang subukan kong isiping mabuti at pagmasdan ka." "Bullshit!" singhal ko. What the hell? Talagang naniwala sya at iniisip nya na totoo yon. "How?" I asked. "How can you believe that? Shantall, hindi ako ganon. I'm not—"

"Sa dami ng nangyayari ngayon. Hindi ko na alam kung ano pa ang iisipin ko. Paano nilang nalalaman lahat ng kilos at galaw ko kung hindi rin mismong malapit sa akin ang nakakaalam?" "Isa lang ang sasabihin ko sa 'yo at maipapangako. You can trust me. Please, trust me! Never kong hahangarin na masaktan ka nila. Sisiguraduhin ko sa 'yo na bago ka nila malapitan, dadaan muna sila sa 'kin! Trust me!" "I don't know what to think! But I'll going to make sure, na malalaman ko rin kung sino sila."

sagot na lang nitong na nakakibit-balikat. Nakita niyang kumunot ang noo at pagkatapos ay umiling-iling ang dalaga "I don't believe you ,ikaw magbabakasyon ng ganoon lang .I know you ,your a busy person.And my purpose sigurado kapag nagpunta ka sa isang lugar."