Novel & Cerita Believe Me

matigas niyang tanong. “S-Sorry po. N-Nataranta lang po ako,” sagot ko at mas yumuko pa. Ramdam na ramdam ko ang pagkain ng takot sa sistema ko. “Do you expect me to believe you?” Mabilis akong umiling. “H-Hindi ko po alam, sir. Pero nagsasabi po ako nang totoo. Hindi ko po kasi alam na darating kayo.”

Mitch Ang umamin tungkol sa nararamdaman ko ay isang bagay na hindi ko inakalang magagawa ko. Kahit ako mismo ay nagulat sa sarili ko, at hanggang ngayon hindi pa rin ako makapaniwala matapos kong bigkasin ang mga salitang iyon. Parang hindi ako yung nagsalita kanina. Parang ibang tao ang umamin para sa akin. Pero nasabi ko na rin.

“Hindi ka lang naniniwalang sasaktan kita.” Natigilan siya. “Mayumi…” bahagyang lumambot ang tinig nito, ngunit nanatiling matalim ang mga salita. "I am glad you trust me. But this belief can also become your fatal weakness.” Hindi siya agad nakasagot.

[“You didn't absent because of that, right?” Napakurap-kurap ako at nakagat ang aking ibabang labi. “Uhm...no. Hindi. Masama lang talaga ang pakiramdam ko kaya ako nag-absent. Miss mo na agad ako?” pabiro kong sabi. [“If I say I do, would you believe me?”] “Huh?” My forehead creased. “Anong sabi mo? Hindi kita masyadong marinig.”

"Alam kong mahirap ang lahat. Pero hindi mo kailangang pagdaanan ito nang mag-isa. Magtiwala ka lang sa akin." Sa pagkakataong iyon, hindi mapigilan ni Belle ang mapaluha. Hindi niya alam kung ang mga sinasabi ni Luke ay totoo o isa lang palabas. "Salamat, Luke. Pero minsan, may mga bagay na kailangan kong harapin mag-isa."

Bakit ba parang hirap na hirap siyang sabihin ang nalalaman niya? "Kung anuman ang ginawa niya, at ginawa mo noon, hindi mo na dapat malaman pa. Kung anuman ang sinabi niya o nila, iyon na lang ang itatak mo sa isipan mo. Believe them, Conan. Kahit ano pang malaman mo tungkol sa 'kin, believe them still." Mahinahon niyang pahayag. "Paano kung hindi na totoo ang sinasabi nila? Paano kung niloloko na lang nila ako?" Nahihirapan kong tanong.

Tuwang-tuwa ang lalaki sa ginagawa niya. “H-Hindi talaga ako papatol sa ‘yo.” Panandalian na bumaba ulit ang tingin niya sa gitnang parte ng katawan ng lalaki. Bumalik din agad ang tingin niya sa mukha nito. “At saka anong pinagmamayabang mo? Parang toothpick nga lang din ‘yang sa ‘yo. Huwag ka masyadong feeling. At higit sa lahat, babae ako. Kung ayaw mong maniwala, bahala ka na sa buhay mo.”

kwento niya. Tinitigan ko lang ito, gano’n rin naman siya sa akin. Hindi ko naman mawari kung nagsasabi siya ng totoo o hindi, medyo naguguluhan ako sa ipinapakita niya sa’king ekspresyon. “Okay, you know I trust you. Huwag lang umabot sa point na malalaman ko muna bago mo sasabihin ang totoo,” saad ko.

“Tell it to me directly, hindi mo talaga ako mahal. At saka ako maniniwala sa’yo.” Tinatagan niya ang mga titig dito. Pilit niyang itinago ang panginginig ng katawan niya. Parang nauupos na kandila ang binti niya at isang saglit ay bibigay na siya. “Belive me Fien, hindi kita mahal. Hindi kita gusto, masyado akong alangan para sa’yo. Hanggang kaibigan lang ang tingin ko sa’yo.”

"What?" "Sige na, huh? para hindi naman mahirapan ang pinsan ko, mabilis lang ako makeup-an kasi maganda na ako," humagikgik pa siya dahil natutuwa na kausap ito. Napaawang ang labi nito sa sinabi niya, narinig niya pa ang tawa ng pinsan niya. "Lakas ng confidence, well actually totoo naman 'yan," singit ng ate Bella niya.