Biological Father In Tagalog Novels & Stories

kalmado na ngayong wika ni Marco, ngunit may halong panggigigil sa boses nito. “I didn't tell you,because I don't want you and your brother na mag-away. It was Marcos, he is the biological father of Megan and Alexa,” gulat niyang tiningnan ang asawa at napabalikwas ng tayo mula sa pagkakaupo sa kama.

“Ngayon ‘Nay, linawin mo ang sinabi ni Mr. Mori. Bakit sinabi niya na nilayo ninyo ang anak niya sa kanya? Ang biological father ko ay si Kenji Sato, hindi po ba?” “Oo, anak. Iyon din ang akala ko. Kenji Sato ang pakilala ng tatay mo. Noong namatay siya doon ko lang nalaman sa su*****e note niya ang nakatago niyang katauhan.” Parang piniga ang puso ko habang tinitingnan ang mga luha ni Nanay. Hindi ako sanay na umiiyak siya. Noong namatay si Tatay Felipe una ko siyang nakitang umiyak.

“Don’t make that face! Wala nga akong blood relation sa dad ko, pero he’s my dad for real! Look at how well he raised me! Legit, solid na father vibes.” “Rita… wait. Kung hindi siya biological dad mo, ibig sabihin…?” Tahimik si Isabela, halos tumitigil ang mundo niya sa shock. “My biological parents…” Simula ng kwento ni Rita, parang documentary na.

Mahina akong tumawa para harap-harapan niyang itangi sa akin ang anak ko. Noong una ay hindi ko alam kung bakit baliw na baliw ako na kompermahin kong si Rem ang ama ng bata, I ask her how many times and her answer always Rem. But fuck! How came that Rem is the father of her child if I am the last man with her in bed before she leave? Like shit! "Here, DNA results of mine with your daughter. The DNA said I am her biological father, siguro naman hindi mo na siya itatangi na hindi sa akin!"

Seryoso kong sabi na ikinangiwi niya. “Let’s not talk about her. Nandito ako para i-congratulate ka. Alam ko na deserve ni Papa—I mean ng daddy ni Kristin ang makulong.” “My daddy also,” Tila nagulat siya sa sinabi ko. “Confused? He’s stil my biological father Valentine. That would never be change so I accept it already. Ang sarili kong ama ang sumira ng buhay ko.” Natahimik siya sa sinabi ko kung kaya tumayo ako ng maayos at tumingin saglit sa itaas.

Galit ako sa taong ‘yon at mas lalo lang akong napuno ngayong araw na ‘to. "And why, from the way you speak… does it sound like we don’t share the same father?" tanong ko, may halong pagdududa at sama ng loob ang tono ko. Para bang mismong ideya pa lang noon ay gumugulo na sa isip ko. Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy, hindi inaalis ang titig ko sa kanya. "Alucio Yu Tiburcio Alfonso—that is the name of our biological father. We share the same blood, Alice. Whether you accept it or not, we are siblings," dagdag ko.

“Hindi ko kailangan ang awa mo.” Nang marinig iyon, namutla ang ngiti ni Lee. Pagkatapos ng sandali, inabot niya ang mga kamay ni David, hinawakan, at may halatang panginginig sa tinig niya, “David… ako ang tatay mo, biological na tatay mo!” Tatay, biological na tatay… Nakita ni David, napakalaki ng pagkabigla. Bumuka ang mga mata niya. “Ano'ng sinabi mo? Ikaw ang biological father ko?”

“Best… I don’t know what to do…” “Bakit? May nangyari bang masama?” Huminga siya nang malalim… Pero lalo lang siyang umiyak. “I’m… not my parents’ biological daughter…” Nanlaki ang mata ko. “What? Impossible…” Inabot niya sa akin ang papel… Paternity test. At doon nakasulat… Hindi sila related by blood. “Alam ba ‘to ng parents mo?” “I don’t know…”

Which I know, makukuha agad ang atensiyon niya. "Gone. Mama is my adoptive mother..." sabi niya. "I know you felt the awkwardness between us. It's because we are not really close in the first place. Naipangako ko lang kay Papa na I'll be a better son for her lalo at wala na siya..." walang paligoy-ligoy na sagot niya. "So hindi mo siya tunay na ina?" Inulit ko pa talaga. Pilit ang ngiting ipinukol niya sa akin. "My father, her husband, is my biological father. Anak ako sa labas ni Papa..."

99% BIOLOGICAL FATHER CONFIRMED Parang tumigil ang paghinga ko. Muling bumalik ang tingin ko sa pangalan. AIDEN REYES. My son. My son. Anak ko si Aiden. Nanginginig ang kamay kong hinawakan ang gilid ng mesa. “Holy shit.” Napaupo ako. Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatulala. Paulit-ulit kong binasa ang report. Baka kasi mali. Baka may pagkakamali. Pero walang nagbabago. Pareho pa rin ang resulta.