Bl Blends Words

Everyone said I was Domenico Calvetti's most obedient woman. On our first wedding anniversary, he flirted with a pair of twins at the gambling table. He had lipstick smeared all over his shirt. I smiled and wiped it away with a silk handkerchief, but he swatted my hand aside. "Don't kill the mood." In the third year, the star performer from the club he ran showed up at my door with a gun pressed to my temple, demanding to take my place. Without flinching, I disarmed her using the technique he taught me and disposed of the body myself. Behind me, he held his new lover and laughed softly. "Lucia, you always know what to do." In the fifth year, he blew up the library my father left behind just to make his new flame, Marilena Rossetti, smile. That library was my mother's favorite spot when she was alive, and it held the only photographs of our family of three. The explosion made me the laughingstock of the city. People whispered, "Signora Calvetti can't even protect her own memories." Everyone believed I could never leave the Calvetti family or Domenico, but they forgot how this all started. Back then, he rescued me from my adoptive father and fell in love with me at first sight. He knelt and begged to marry me, swearing he would protect me from blood and pain for the rest of my life. For ten years, I held onto those empty words. At our tenth anniversary party, his hundredth mistress arrived. Alice Russo, fresh out of college, held a glass of red wine and poured it down my gown while Domenico watched. "Signora Calvetti, this dress is so old. Given your position, you should be wearing something better." Everyone at the party waited to see my humiliation. Instead, I lowered my eyes and dialed Domenico's father's number. "Father, the ten-year agreement is over. I won't be Signora Calvetti anymore."

When I was seven years old, my younger brother went into anaphylactic shock after sneaking a handful of peanuts. Outside the emergency room, my mother slammed my head against the wall over and over, her face twisted with rage. "If you had been watching him like you were supposed to be, this never would have happened! You should be the one with a ruptured stomach, not him!" After that, whenever my brother so much as caught a cold, my mother forced me to eat spoiled leftovers as punishment. I once prepared an elaborate feast. She flipped the entire table and made me crawl on the floor to lick it clean. When I said I wanted to study culinary arts, she poured hot oil over my hands. My father wanted to send me to vocational school to learn a trade, but my mother clutched my brother to her chest and wailed. "She destroyed her brother's health! She owes him a lifetime of service!" When I was fifteen, my brother's gluttony cost my father an important business deal. I took the blame without even being asked, and the furious client forced me to drink more than half a gallon of hard liquor. By the time I was sent home with a bleeding stomach, my father had already scolded my brother. My mother took out her anger on me instead, slapping me so hard my ears rang and my vision went dark at the edges. "You useless thing! You should’ve choked to death at that table! I get sick just looking at you!" I coughed up black blood. From my pocket, I pulled out a piece of sour candy that had gone soft and sticky. It was the only treat my mother had ever given me with a smile, back before my brother's allergic reaction. I put the candy in my mouth and swallowed it down with the taste of stomach acid. The candy was so sour it made my throat burn. Whatever came next, I just hoped I would not have to be my family’s garbage disposal again.

"ผมกับพี่เรามีอะไรกันหรือเปล่า" "แล้วคิดว่าไง" "ผมจำไม่ได้ ไม่งั้นผมจะถามพี่ทำไม" "ใช่ แต่…" "พี่ลืมมันไปได้ไหม"

แต่งงานกันมา 5 ปี ไม่เคยพูดกันดี ๆ เลยสักครั้ง เมียก็แรง ผัวก็แรง ตีกันจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวัน แต่น่าแปลกที่คำว่า 'หย่า' ไม่เคยถูกพูดออกมาเลยสักครั้ง

Adhira, murid SMA yang jago matematika itu harus terjerat berbagai kasus demi mengungkap kematian kedua orang tuanya. Sebuah undangan rapat rahasia dari aliansi keluarga konglomerat datang padanya. Dari sana Adhira pun tahu bahwa dia ternyata juga putra seorang pengusaha berlian merah yang kaya raya. Namun setiap kali petunjuk baru muncul, para saksi mata satu per satu mati. Di usianya yang keenam belas tahun, Adhira terjerat kasus pemerkosaan yang menyeret dirinya ke penjara dan mengalami banyak siksaan. Penderitaan yang tak terelakkan itu membawa Adhira pada kenyataan bahwa orang-orang yang selama ini terlihat begitu luhur dan agung tak lebih dari orang-orang keji yang menggunakan segala cara demi mendapatkan keinginannya. (PERINGATAN: cerita mengandung adegan seksual eksplisit, kekerasan fisik dan seksual, percintaan sesama jenis. Mohon jadi pembaca bijak)

“ผมอยากผูกปิ่นโตว่าน สัญญาสามเดือน เดือนละแสน มีคอนโดให้อยู่ มีรถให้ขับ ว่านสนใจหรือเปล่า? ถ้าสนใจ... ทดลองงานก่อนนะครับ”

‘ใกล้รัก’ น้องชายต่างสายเลือดที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของ ‘อุ่นใจ’ กำลังตกอยู่ในอันตราย ทางเดียวที่อุ่นใจจะสามารถช่วยน้องชายได้นั่นก็คือการยอมตกเป็นของผู้ชายปากร้ายเจ้าอารมณ์อย่าง ‘ทศกัณฐ์’ อุ่นใจ ยอมกล้ำกลืนความอดสูใจ ยอมรับชะตากรรมของตนเอง คนอย่างทศกัณฐ์ที่ไม่เคยแยแสสิ่งใดคงปฏิบัติกับเค้าและน้องชายไม่ต่างกับเศษฝุ่นเศษดินข้างถนน แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด!! คุณเขาไม่เพียงไม่ดูถูก แต่คุณเขากลับดูแลใส่ใจอุ่นใจกับน้องชายเป็นอย่างดี...ดีเสียใจจนหัวใจดวงน้อยเริ่มจะสั่นไหว...ดีเสียจนอุ่นใจต้องยอมรับกับตนเองว่าเค้าได้ตกหลุมรักผู้ชายปากร้ายเจ้าอารมณ์คนนี้เข้าเสียแล้ว อุ่นใจจะทำอย่างไรต่อไปกับความรักที่ควรกักเก็บไว้ อุ่นใจจะทำอย่างไรความลับที่เริ่มเปิดเผยและทำให้ชีวิตพลิกผัน และที่สำคัญอุ่นใจ.....จะทำอย่างไรกับคนคนนั้น คนที่ดูเหมือนจะเป็นตัวจริงของคุณเขา....

แม่ของเขาเป็นสาววายรุ่นเดอะ อยากได้สะใภ้เป็นผู้ชาย ส่วนแม่ของผมเป็นผีพนันที่ติดหนี้มาเฟียอย่างเขา เราทั้งคู่เลยต้องโคจรมาพบกันในสถานการณ์ที่สุดแสนจะวุ่นวาย กลายมาเป็นพ่อกับแม่ของลูกที่เกิดมาท่ามกลางการแก่งแย่งชิงดีของสมาคมมาเฟีย

หนึ่งพญางูยักษ์เกล็ดสีดำสนิทตัดกับดวงตาสีแดงเพลิงราวกับสีของทับทิมสยามอายุนับพันปีดุที่สุดในบรรดาอุรคทั้งสี่ทิศ ผู้ปกปักษ์ผืนพนาต้องห้ามติดกับเขตอุทยานแห่งชาติพนาดรทิศใต้ หนึ่งมนุษย์ที่เพิ่งผ่านพ้นเบญจเพสมาเพียงไม่กี่วัน ชื่นชอบการเดินป่าเก็บตราอุทยานแห่งชาติถูกสับเปลี่ยนเป็นเครื่องเซ่นสังเวยแทนชาวบ้านเผ่าชะนอที่ถูกเลือก หมู่บ้านชาติพันธ์ขนาดใหญ่ที่หลีกเร้นตัวอยู่ภายในผืนป่าต้องห้ามมานับร้อยปีเพียงเพราะหลงป่าแต่กลับมีชะตาตกฟากเดียวกัน โศกนาฏกรรมสัมพันธ์ในอดีตชาติเกี่ยวโยงชักนำให้คนทั้งสองหวนกลับมาเจอกันในฐานะคนแปลกหน้า ปริศนากลิ่นหอมของดอกราชาวดีบนเรือนกายชลทิตย์ที่มีเพียงนิลคีรีเท่านั้นที่สัมผัสได้ราวกับเคยสลักลึกในห้วงจิตวิญญาณ “กลิ่นหอมนี้กำลังล่อลวงข้าให้ลุ่มหลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเจ้ารู้ตัวรู้ไม่ ทำไมถึงเย้ายวนถึงเพียงนี้นะเครื่องเซ่นสังเวยของข้า”

ทุกคนในแก๊งลือกันว่า “นั่นเมียเสี่ย” แต่คนที่ปากแข็งสุดกลับเป็นเด็กดื้อคนนั้นเอง ปากบอก “ไม่ใช่เมีย” แต่พอใครเข้าใกล้เสี่ย ก็มีตาเขียวตามมาเสมอ เสี่ยผู้เย็นชา กลับค่อย ๆ กลายเป็นแมวตัวโตขี้อ้อน เมื่ออยู่กับ "เมียเด็ก" ที่เขาไม่อยากปล่อยให้หนี