Blackened Teeth Japan の小説・ストーリー

sagot ni Eralyn na may kasamang kindat. Kinuha ko ang papel at binasa. "Matcha chocolate, anime merch, cute plushies… Naku, parang buong Japan na ang ipapabalik n’yo sa amin!" "Pwede po ba?" tanong ni Jace, kunot-noo na parang seryoso. Natatawang umiling si Heart. "Sige, gagawin namin ang makakaya. Pero kayo rin, huwag kayong masyadong magpapasaway habang wala kami, ha?"

May dugo syang Filipino pero definitely Japanese ang kultura na sinusundan nya, based on the tattoos on his body. Hindi ko alam kung nakita na ba ang mga ito ni Kataleia kasi kahit isang beses ay wala syang nababanggit sa akin. O baka nakita na rin nya, hindi nya lang sinabi kasi hindi naman ako interesadong malaman. Or I'm hoping not, because that could only mean nakapaghubad na si Seiji sa harapan nya, my jaws clenched at the thought. Una palang iba na ang impression ko sa kanya, lalo lang tumindi ito ngayong nakita ko na at namasdang maigi ang mga matitingkad na burda nya sa katawan.

Napasmirk ako ng makita ko kung paano nanlaki ang mata ng lalaking may shoulder length hair ng baggitin ni Raden ang halaga ng relo niya. Hinubad ko na rin ang kuwentas ko na may maliit na black diamond na pendant. Nakuha ko ang kuwentas na ito no'ng napagtagumpayan kong bawiin ang black diamond ring mula kay Takahashi. Pinadala sa akin ng Presidente ng Japan. "The black diamond will cost 5 million pesos and the gold worth 1 million pesos. Take it or leave it," sabi ko pa ng ilahad ko ang kuwentas ko sa kanila.

Kaya kanina pa ako walang sagot kay Sensui kakagising ko lang kaya baka amoy laway pa ako noh. Naghilamos ako, nag colgate plax antibacterial fresh. Color blue siya at pinangmumog ko ito. Hindi na lang ako mag brush ng teeth mamaya na lang pagkatapos kumain. Nagpunas ako ng malinis na towel saka lumabas ng banyo. Nasa wheelchair naman na si Sensui hawak selpon nito.

Tumigil na rin naman siya sa pang-aasar kaya pumili na ako ng pwede naming suotin. Ang napili ko para sa amin ay yung kulay black na sa panloob ay may kulay dilaw na vest, yung skirt naman ay yung typical uniform ng mga Japanese na kulay black rin. Kulay brown naman na tuxedo at white na panloob ang napili ni Nat para sa kanila habang stripes na brown,white and black ang skirt. At kina Fily ay kulay white cardigan na may red bow for the top at sa pangbaba naman ay stripes na red and black.

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.

Hindi talaga ako tinatantanan! "Ah, I like this one and this one..." Itinuro ko na lang ang picture ng mga pagkaing masarap base sa paningin ko. Hindi na ako nag-exert ng effort na basahin ang mga iyon. "Koko wa hajimete desu. Menyuu no setsumei o onegai dekimasu ka?" Nalaglag ang panga ko nang marinig ang malalim na boses ni Blake na nagsasalita ng Japanese.

Pero hindi naman siya galit lalo pa't natutuwa siya sa bago nilang dishwasher. Automatic na, malinis pa ang pagkakahugas. Naisip niyang mukhang sulit naman pala ang pera na ginastos ni Drake para doon. "Oo nga pala, nagtext sakin si Kuya na marami siyang stocks ng bamboo shoots na bigay ng kaibigan niya. Dadaan ako bukas sa kanya para kumuha ng ilan. Kumakain ka ba ng ganun?" Tumango naman si Drake. "Yup. It's called takenoko in Japan."

Abot tainga ang ngiti ng kasama niya 'tsaka tiningnan ako mula ulo hanggang paa at nag-lip bite. Manyak! Bagay nga kayo ng kasama mo. Sarap ipag-untog 'tong dalawa, halata naman na mag-kambal sila. Ang kaibahan lang ay ang kulay ng kanilang mga buhok. Black yung kay killer, oo killer yung tawag ko sa kanya, tutal bagay naman sa kanya ang bansag na 'yon dahil mamamatay tao siya. Heartless pa.

Habang nakatayo sa gitna ng bar, dahan-dahan nitong inilibot ang tingin sa buong paligid. At nang makita niyang maayos ang lahat, bahagya siyang ngumiti. Pakiramdam niya’y hindi siya umalis sa bansang sinilangan niya. The lantern lights, Japanese decorations, soft shamisen music playing in the background, everything reminded him of Japan.