Blackened Teeth Japan Novels & Stories

Hindi talaga ako tinatantanan! "Ah, I like this one and this one..." Itinuro ko na lang ang picture ng mga pagkaing masarap base sa paningin ko. Hindi na ako nag-exert ng effort na basahin ang mga iyon. "Koko wa hajimete desu. Menyuu no setsumei o onegai dekimasu ka?" Nalaglag ang panga ko nang marinig ang malalim na boses ni Blake na nagsasalita ng Japanese.

Pero hindi naman siya galit lalo pa't natutuwa siya sa bago nilang dishwasher. Automatic na, malinis pa ang pagkakahugas. Naisip niyang mukhang sulit naman pala ang pera na ginastos ni Drake para doon. "Oo nga pala, nagtext sakin si Kuya na marami siyang stocks ng bamboo shoots na bigay ng kaibigan niya. Dadaan ako bukas sa kanya para kumuha ng ilan. Kumakain ka ba ng ganun?" Tumango naman si Drake. "Yup. It's called takenoko in Japan."

Abot tainga ang ngiti ng kasama niya 'tsaka tiningnan ako mula ulo hanggang paa at nag-lip bite. Manyak! Bagay nga kayo ng kasama mo. Sarap ipag-untog 'tong dalawa, halata naman na mag-kambal sila. Ang kaibahan lang ay ang kulay ng kanilang mga buhok. Black yung kay killer, oo killer yung tawag ko sa kanya, tutal bagay naman sa kanya ang bansag na 'yon dahil mamamatay tao siya. Heartless pa.

Habang nakatayo sa gitna ng bar, dahan-dahan nitong inilibot ang tingin sa buong paligid. At nang makita niyang maayos ang lahat, bahagya siyang ngumiti. Pakiramdam niya’y hindi siya umalis sa bansang sinilangan niya. The lantern lights, Japanese decorations, soft shamisen music playing in the background, everything reminded him of Japan.

Takot ko na lang talaga sa matanda. And speaking of him, mabuti na lang talaga at wala dito si Ojiisan. May pinuntahan sa labas, at sa gabi na raw ang balik. Thank you, Lord. Nakakaubos din kasi ng braincell kapag nag-uusap kami. Japanese kung Japanese. Naa-out of stock ang limited edition kong Japanese. Isa pa, malaya akong magpagulong-gulong dito sa sofa. Iyon nga lang at halos magpakain na ako sa sofa sa sobrang pagkabagot.

That was pretty obvious from the shirt he was wearing. Ang makakapal na kilay naman niya ay bumagay sa mapungay na ash gray niyang mga mata. I think, may lahing American o kaya ay British ang lalaking ito. At ang labi niyang perpekto ang pagkakahubog na tila laging nanunukso ay nakadagdag sa angking kagwapuhan. Heinz is oozing with sex appeal, I must say. Lihim ko tuloy sinisi si Seiichi kung bakit wala siya ng mga oras na iyon. Sigurado, mukha pa lang ng Hapon na 'yon, distracted na 'ko! natatawang usal ko sa sarili.

Sobrang cold talaga ng babaitang 'toh. All black na naman kaming tatlo. Si Ysa lang 'yung naka white dahil sabi niya, gusto niya raw lumayo sa bad vibes. Pano niyan eh naka all black kaming lahat. As usual naka rip jeans ako, black na t-shirt na may design an one piece character na si Mihawk at suot suot ang sneakers kung black. Habang si Jean ay naka naka palda at loose jacket na may design na anime rin, jujutsu kaisen lahat ng character.

mahinahong saad ni Akira at ipinagpatuloy ang paglagay ng kolorete sa mukha. “Pero mga sis,” umpisa ni Apple na ikinatingin ng halos lahat sakanila maliban kay Akira na busy sa pag-aayos ng mukha at nakatingin sa salamin. “Balita ko eh may dadalhing mga babae sa Japan next month, ah?”

Naguguluhan man ay tumango siya. Bandang alas-singko ng hapon ay kausap niya si Kai sa cellphone nang may kumatok sa bintana ng kanyang kotse. Inabot sa kanya ni Sir Jensen ang may katamtamang laki na kulay pink na papaerbag. “Wagashi from Japan.”

Confirmed, cellphone nga. "Hi, may pasalubong ako para sa 'yo," Ngiting sabi niya. "Ano naman 'yon?" Tanong ko at kinapa pa ang mukha ko, baka mamaya kasi ay may panis na laway pa 'ko. Sa tabi niya ay may kinuha siyang supot, inilabas niya mula roon ang isang pink na toothbrush-na pambata. Ang hawakan nito ay hugis kuneho at maliit lang ang brush niya. Napa-pokerface naman ako.