Novel & Cerita Blind In Tagalog

Hindi niya malaman kung bakit gano'n na lang parati ang nagiging reaksyon niya kapag nababanggit ang mga bagay na pinaka-iiwasan niya. Blind. She wasn't blind. That was a fact. She just had to live with a single eye but she wasn't blind to see what she has been doing these past few days. Alam niya ang kaniyang mga ginagawa at gagawin pa lang. Hindi siya tanga. Hindi rin naman siya bobo.

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

Agad akong napanganga nang magtapat na ang aming mga mata at sa muling pagkakataon ay bigla akong nahipnotismo. "She told me that I am blessed with the light of the moon and I am her vision to this world!", madiin nitong sabi while his eyes are glowing blue na siyang nagpakaba ng aking dibdib. Vi...Vision? Sino ka ba talaga Mino?

BE AWARE! READ AT YOUR OWN RISK! Ang mga susunod na eksena'y may bulgar na mga salita, hindi kaaya-aya. Kaya nagpapaalala na ko... BIGLA ang pagbaling ng malilikot na mga mata ni Dhalia sa kaharap. "Pagkatapos ng ginawa mo, wala ka bang ibang naramdaman? H-Hindi ka ba man lang nakaramdam ng awa sa ginawa mo sa kanya? H-Hindi mo ba siya minahal?"sunod na tanong nito.

"Sorry, hindi ko ba nasabi na may kasama tayo dito sa kotse?" Ang lakas ng kabog ng puso ko dahil sa takot at hindi ko agad 'yon mapakalma. "Pagod na pagod siya at ilang araw ng halos walang tulog kaya ayan bumabawi ng pahinga at tulog habang nasa byahe." Tumango nalang ako. Inayos ko ang pagkakaupo ko nang pagtingin ko naman sa bintana ay may mukhang halos nakadikit na sa bintana.

Hindi ko lubos maisip na may ganitong tao sa mundo. "Hind lang siya makalakad. He's...blind too." may namuong luha sa mga mata ko. Hindi ko alam bakit ako nasasaktan pero sa oras na ganito ay mas mainam na hindi niya iwan ang asawa niya kung hindi ang alagaan ito kasi iyon ang pinangako nila sa altar.

kunot noong tanong ko rito ng pumunta ito sa likod ko at nilagyan ng blindfold hindi ko nga alam kung saan niya nakuha yung pinantakip niya sa mata ko "Kailangan ba talagang naka blindfold ako?baka madapa ako."inis na reklamo ko rito "Aalalayan kita saka hindi ko naman hahayaang madapa ka noh."turan nito Lihim akong napa lunok ng hapitin ako nito sa beywang palapit sakanya ramdam na ramdam ko ang lapit ng katawan namin sa isa't isa "Ano ba kasing meron?"asar na tanong ko

"Ano ba ang tawag do'n sa nakikita ko na halos maghalikan na kayo nang madatnan ko?" "What?! Are you blind?" palatak ko dito. "What do you think? Namalikmata lang ako sa nakikita ko, Ms. Del Fuego?" "What if I say, yes you are!" saad ko dito. Naningkit ang aking mga mata sa sobrang inis. Nakipagtagisan ng titig sa maiitim nitong mga mata. Damn!

“Are you fvcking blind?” Nanlaki ang mata ko. I didn't expect him to say that! At anong ibig niyang sabihin na blind ako? Bakit? May nakikita ba siyang hindi ko nakikita?! My lips were already parted and ready to give him an earful words. Pero hindi iyon natuloy dahil sa malakas na paghigit niya sakin pabalik sa kama. “Anong gagawin mo sakin?!” naghihisterikal na ako.

I ask nervously at nagsimula na din akong i-angat ang kamay ko para kapain ito. "I'm here!" Nakahinga ako ng maluwag ng marinig ko ang boses ni Mommy at ng mahawakan ko ang kamay nito. "What's wrong?" Para akong hinatak pabalik sa kasalukuyan at yung pansamantalang pagkawala ng paningin ko ay bigla nalang nagbalik. Pinakatitigan ko ang nag-aalalang mukha ni Mommy. "I've got blinded." Sambit ko at mas lalong lumala ang pag-aalala nito.