Novel & Cerita Blind In Tagalog

tanong ko. "Yes" saad niya kaya pinikit ko ang mata ko. Naramdaman ko naman na may telang nakatakip sa mata ko. Inalalayan naman niya ako maglakad dahil na rin sa nakagown ako at heels ay nakatakip din ang mata ko. Just a few more steps and he take off the blindfold but i still closed my eyes. "Pwede na ba akong dumilat?" I said. "Pwde na" saad niya.

I can't find any. Shit... Am I really too late? I couldn't see the love in her eyes anymore. I gulped the pain, hoping that it would vanish pero mas lalo lang namang lumala. I couldn't react at all, I was in pain pero ayaw kong makita niya ang sakit sa mga mata ko kaya naman napayuko ako.

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

Hindi siya tumigil sa pagkampay sa pag-asang may makapapansin sa kan'ya subalit alam niyang imposible iyon dahil imposibleng may tao roon nang ganoong oras. Parang sasabog na ang kan'yang dibdib dahil sa kakapusan ng hangin. Nang makaramdam na ng pagod ay unti-unti na siyang tumigil sa pagkampay at hinayaan na lang ang sarili na lumubog sa tubig. Mula sa ilalim ay tiningnan niya ang maliwanag na buwan. Hindi niya lubos akalain na iyon ang huling bagay na makikita niya bago siya mamatay. Unti-unti na siyang pumikit nang nanlabo na ang kan'yang paningin. Subalit sa isang iglap, laking gulat niya nang naramdamang may bigla humawak sa magkabila niyang braso. Pag dilat niya ng mga mata ay nakita

tugon ko naman. Nakita ko kung paano siya namula. Kilig yarn? "Naninigas ang aking katawan 'Pag umikot na ang plaka Patay sa kembot ng beywang mo At pungay ng 'yong mga mata Lumiliwanag ang buhay Habang tayo'y magkaakbay At dahan-dahang dumudulas Ang kamay ko sa makinis mong braso, hoo Sana noon pa man ay sinabi na sa iyo

I don't know what to think anymore, it seems like everything is against me. Kinusot ko ulit ang mata ko, and I blinked in surprise when I realized they were wet. Natawa ako. Natawa ako sa sarili ko dahil umiiyak nanaman ako. I need to brave the skeletons in my closet. Ang sakit pati ng ulo ko, it’s throbbing. Bakit hindi kayang alisin ng alak pati physical pain?

Itinaas nito ang isang blindfold. “Pero…” Tumingin sya sa mukha nito. “Baka madapa ako ha!” napasabi na lang nya ng ngumiti ito sa kanya. “Don’t worry, andito ako para alalayan ka.” Tuluyan na nito nilagay sa mata nya ang blindfold at inalalayan sya habang lumalakad sila. Naramdaman na lang nya ang buhangin sa mga paa nya, mukhang dinala sya nito sa dalampasigan.

Ganun talaga ang buhay, may mga pagsubok na pagdadaanan. “Nakita ko siya…Daddy, nakita siya…ng mga mata ko…” sumbong pa ni Briel na bumuhos pang lalo ang mga luha, sumama pa ang mga uhog niya na hindi na nahiya. “Duguan…siya…at nakapikit ang mata…”

Sa loob niyon ay isang singsing na may hugis pabilog na diyamante. “Will you marry me, baby?” Mariin niyang pinagdigpit ang mga labi, napailing. “P-pero Michael . . . ”

(sabay baba ng phone) »»» "i like your eyes (deep voice) "i like yours eyes too (bulong ko namang saad habang nakatingin sa mga mata nito. "isang pang yayare ang lagi kung napapanaginipan na araw araw nalang Malabo ang itsura ng lalaking kasama ko. "natatakot ako.