Novel & Cerita Blind In Tagalog

“Are you hurt? May masakit ba sa'yo?“ Lihim na napalunok si Calley nang wala sa loob na mapatitig sa mapupulang labi ng binata. Hindi tuloy niya maiwasang isipin kung ano kaya ang pakiramdam nang mahalikan ng labi nito. “Nahihibang ka na ba Calley?“ wika niya sa isipan at saka itinuon na lang ang paningin sa mukha ng lalaki na noon ay nakatunghay sa kanya. May tila kakaiba sa paraan ng patitig ni Zayne sa kanyang pero hindi naman niya matukoy kung ano iyon. Malamlam ang mga mata ng binata at para bang may gustong iparating sa kanya ang mga tinging iyon.

saad nito At napatigil ako sa sinabi niya, kanina ko pa napapansin sa mga mata niya na sa iba siya nakatingin at kaboses niya yung lalaki sumisigaw kanina doon sa dinaan ko room. “Can’t you see i am blind” deretso pag aamin nito “Malay ko, tingin mo sa akin manghuhula? tara na nga baka hinahanap na ako ng kaibigan ko hahawakan mo ang kamay ko pisilin mo if may problema ako ang bahala hindi kita ipapahamak” tugon ko at mabilis ko kinuha ang kanyang kamay. “Okay, let’s go” saad nito

tanong niya, mahinahon pero halatang may bahid ng pag-aalala. Pinunasan ko ang luha ko bago sumagot. "W-wala. Bakit ikaw ang gumagawa niyan? Sabi ko sayo, umupo ka na lang." "Hayaan mo na ako." nakangiti niyang tugon. "Eto na nga lang ang kaya kong maitulong sayo." Lionel is blind. He lost his sight due to an accident. Tumalikod siya at dahan-dahang kinapa ang mukha ko. Nang matagpuan niya ang pisngi ko, marahan niya itong kinurot.

[The Paradise of the Blind] Ang puting liwanag ay hindi nagdala ng kamatayan. Nagdala ito ng katahimikan—isang nakabibinging katahimikan na tila tinanggalan ng pandinig ang buong mundo. Nang imulat ni Vladimir ang kanyang mga mata, ang langit ay hindi na itim o asul. Ito ay kulay abo, parang abong lumulutang sa hangin na ayaw humulog sa lupa. Masakit ang bawat hininga niya; lasang kuryente at sunog na metal ang hangin. Sinubukan niyang itaas ang kanyang kamay, ngunit naramdaman niya ang pamilyar na bigat.

Isabela’s POV "Ouch!" Agad kong pinikit ang aking mga mata dahil sa matinding silaw. Ang bawat hibla ng liwanag na tumatagos sa bintana ay parang mga karayom na tumutusok sa aking sentido. Sobrang sakit ng ulo ko, yung tipong bawat pintig ng puso ko ay naramdaman ko hanggang sa bumbunan.

How can I not burn this image forever in my eyes? “How can I not look at this point? – Bigla niyang hinarang ang mga salita ko. “Do something about your eyes. Turn around or if you can’t, just go blind or pluck your eyes out, twist them and throw them out!” Sigaw niya ng pabulong habang nanlilisik ang mga mata na nakaturo sa bintana. “How unreasonable can you get? I literally can’t do those things kapag bulag na ako.” Sagot ko habang tinuturo ang mga mata ko.

Bulong sakin ni Tora, "Kanina okay naman yan." "Malay ko diyan. Bwisit iniwan lang sakin lahat ng gamit niya. Katulong talaga tingin niya sakin, bwisit siya." Inis na sabi ko habang hirap na hirap akong ayusin yung mga bagahe niya. Napangiti ako ng may maisip na pambwisit sa kanya, humarang ako sa daan niya, "If love is blind, bakit nakikita pa kita?" Nangunot ang noo niya at inungusan lang kami, "See that? Feeling gwapo."

"Sinabi ko na sayong bilisan mo d'yand kumain para magamot na natin niyang sugat mo. At tatanungin kita ulit. Saan mo nakuha ang sugat na 'yan?" Kaagad niyang binaba ang ulo para itago ang mukha sa mama niya. "Nadapa nga po kasi ako. Naghabulan kasi kami ni toto. Pero po mama d'yan lang po kami, hindi po ako lumayo. Nakakita pa nga po ako ng laruang baril eh ang ganda-" Kaagad niyang natakpan ang bibig dahil sa sinabi. Dapat hindi niya 'yon nabanggit eh.

nagmamatigas na wika ni Don Brillo. Mas lalo lang akong nagalit nang makita kong namumutla na si Blaze at nakapikit na naman ang kanyang mga mata. Ang kanyang pisngi ay napapaliguan na ng dugo na nanggaling sa sugat sa noo niya. Kailangan ko na talaga siyang madala sa clinic upang mabigyan ng karampatang gamot. Tinapunan ko ng nagbabagang tingin si Don Brillo na ngayon ay matalim pa rin ang mga matang nakatitig sa akin.

Titig na titig ito sa kanya. "You can't blame me. I saw it with my own eyes! Kung sabi-sabi lang sana iyon at hindi ko naman talaga nakita, then hindi ako basta-basta maniniwala, Braille. Hindi mo alam kung gaano kasakit ang makita kita na nakabalabal lang ng kumot sa tabi ng lalaking halos hubad na!" Pinipigilan niya ang pagpatak ng mga luha. Ayaw niyang makita nitong iniiyakan niya pa rin ito.