Bloodshed の小説・ストーリー

His eyes were so filled with spite, anger, and resentment, that it almost brought me to my knees. I felt anger through Armando Teng’s eyes, and if looks could kill, I would have been dead.

She losses too much blood meaning our baby… damn! Napaupo na lamang ako sa sofa na naroroon. Napasabunot ako sa buhok ko sa sobrang galit ko sa sarili ko. I killed our baby… Hindi ko alam kung ilang minuto o oras ang lumipas pero hindi pa rin tumitigil sa pagtulo ang mga luha ko. Hindi ko ininda ang presensya ni Nica sa kwartong iyon at hinayaan lang ang mga luha kong pumatak. I need to release it. Just to atleast lessen the pain but damn it, it really hurts. It’s breaking me into pieces.

Dahil na din sa patuloy na paglabas ng dugo mula sa katawan ko. Mag-uumaga na nang magising ako. My head is throbbing in pain. So as my eve. Napakahapdi niyon. Hindi ko alam kung anong ginawa nila sa akin kagabi. As far as I remember, after some time that my tito entered his shaft inside blurs me. Napakasakit lang na yung mga taong inaakala mong hinding-hindi mananakit sayo ay siya pa lang gagawa ng masama.

I cried in a searing pain as I look for my gun ngunit mabilis lamang niyang tinapakan ang kamay ko. "He will gonna be your downfall red!" Voices lingers inside my ears. Mabilis na tumulo ang luha ko at pinilit lingunin si Draven na mulat ang isang matang nakatingin sa akin. Naging pula ang paningin ko ng may kung anong likido ang dumaloy mula sa ulo ko pababa sa mata ko hangang mukha. I was bleeding. "Kill the fuck her!" Isang putok ng baril at mainit na bagay ang tumama sa likuran ko.

Kalat na ang mga bahid ng dugo dahil pareho na silang may mga tama sa kanilang mukha. "What happened?! Giovanni! Stop fighting!" "Jared, bumitaw ka na kay Max! Ano ba kayong dalawa? What the hell is happening?!" Hiyaw ng mga ito sa dalawa habang pinipilit itong paghiwalayin. Nagawa naman nilang paghiwalayin ang dalawa at napahawak na lamang ako sa bibig ko nang makita kong putok na ang labi, kilay, at dumudugo na ang ilong ni Jared. Si Xence naman ay putok na ang kilay at labi at dumura pa ito ng dugo.

Huminga ako ng malalim nang makitang kong malayo na sila ay tumalon na ako. "Ouch" Tumama ang tuhod ko sa matulis na bato. Dumudugo na ito. Namutla ako dahil takot ako sa dugo. "Ahhhhhh" Napasigaw ako sa takot at umiyak. Hindi ko talaga kayang makakita ng dugo at hindi ko alam kong bakit. Magmula ng bata ako hindi ko gusto na kakakita ng dugo. Feeling ko mamamatay na ako. Tumakbo papunta sa akin si Rafael na mahigpit ang pagkakahawak sa Tali ng kanyang aso. Ang mga mata niya ay nanlilisik.

He changed in the form of his murderer side… and I was like… instead of choosing to live with him… I’d rather beg him to kill me. “Beg for your life!” Tumilapon ang katawan ko sa sahig, tumama pa ang likod ko sa gumuhong side table sa lakas ng pagtama ko roon. Mangiyak-ngiyak kong dinaing ang kumikirot kong likod… ngunit mas lalong bumuhos ang luha ko nang makita ang umaagos na dugo sa pagitan ng aking binti. “N-No…” Nanginginig ang mga kamay kong hinila ko ang laylayan ng suot kong damit at dali-daling pinunasan ang mga dugo.

Gigil na tanong ko sa kanila lalong lalo na sina Jaeven at Degon na abala sa panonood kung paano nagiging abo ang bampirang pinatamaan ko ng dagger. Ang liquid death ay para lang yun sa mga bampirang gusto mong patayin. Yun ang ipinapahid sa mga armas para mapatay mo ang isang bampira. Ang mga naka sukbit na mga weapon sa katawan ko ay walang bahid na liquid death, yun yung napansin ko sa dagger nang pulutin ko to, ang kanyang kinang. Pag may kinang ang isang sandata ay may bahid ito ng liquid death pero sa malapitan mo lang sya nakikita kaya siguro hindi to napansin ng tatlong magkakapatid.

Bigla akong nahilo at natumba Parang tumigil ang mundo nong natumba ako at tanging paghinga ko na lang ang naririnig ko Naabutan na ako nong humahabol sa akin at nakita kong nag uusap na sila ngayon pero hindi ko sila marinig Habang lumilipas ang mga segundo, pabigat na ng pabigat ang paghinga ko at bumibigat na rin ang mga mata ko I can see blood dripping on my shoulder and into the ground Damn, I'm already ready to die but this isn't one of the way of what I'm thinking how to This is just worse "MALLORYYY" Sigaw ng pangalan ko ang huli kong narinig bago naging itim ang lahat at nawalan na ako ng malay sa mundo

ramdam ko na ang pangingilid ng luha mula sa mga mata ko. Buong akala ko, lahat kami ay naka-move on na sa nangyari. Buong akala ko magiging ayos na ang lahat, pero mali pala ako. Bakit nga ba hindi ko siya naisip? Bakit hindi ko naisip na may isang taong pinakamasasaktan?