Book Lovers Quotes Novels & Stories

“Hindi natin alam kung hanggang kailan ang ganitong katahimikan, kaya mas mabuti nang gamitin natin nang tama.” Kinuha ni Aurora ang isa sa mga libro, binuklat ito, at sa loob ay isang lumang dedication. Hindi niya kilala ang pangalan, pero may nakasulat na mga salitang pumukaw sa kanya: “Sa mga araw ng kapayapaan, huwag mong kalimutang damhin ang bawat hininga.” “Maganda ‘to,” wika niya. “Ganyan din ang sabi ko,” sagot ni Javier at ngumiti.

naupo ako sa tabi ni Artemis na tulog na tulog at dahan-dahang hinaplos ang mukha niya. Napatingin naman agad ako kay Archer nang magsalita siya ulit. "In Miguel De Cervantes book, 'Don Quixote', the proper quote is "Let us forgive and forget injuries."" saad niya at napakunot ulit ang noo ko. "Huh? Hindi kita maintindihan." nagtatakang wika ko habang nakatingin sa kanya. He sighed and looked away. "Forgive and forget, I mean."

Knowing Gab, kahit makita niya iyon ay 'di niya bibitbitin iyon papunta dito sa flat ko. Nagmamadali akong lumabas at tinahak ang daan papunta sa lugar na sigurado akong napag-iwanan ko non. Honestly, I prefer books to men. Books have the power to evoke various emotions, depending on their content. They can make you feel happiness, sorrow, pain, doubt everything, and leave you pondering countless questions. In the end, you gain valuable lessons while your heart remains unscathed. Men, on the other hand... You can indeed learn from them, but when they leave, you're never the same. They depart, leaving behind a broken heart, a melting soul, and unbearable pain.

Though the last page has been turned, may their love remind you that sometimes, the most impossible stories are the ones most worth believing in. Every story must end, but love like theirs does not fade. It lingers, it breathes, and it echoes in the hearts of those who’ve read it. To you, dear reader, thank you for listening, for feeling, for believing. Close this book gently, for inside it lies a love that dared to be eternal. THANK YOU FOR SUPPORTING MY STORY UNTIL THE END.

Yon nga ang sabi sa isang quotes na nabasa ng dalaga. "It is better to love and to be loved than to have never loved at all." “Pero bat ganon?” “Bakit tila yata masheeeket?”

Napatalon pa siya sa tuwa saka napapikit at sinisenyas ang kamay saka inaamoy ang amoy ng mga libro sa loob. "Amoy malawak na imagination ng mga authors," masayang sambit niya at lumapit sa mga bookshelves. Pinasadahan niya ang mga libro gamit ang kaniyang kamay habang binabasa ang mga pangalan ng authors. "Hindi ako familiar sa mga authors na nandito," mahinang wika niya habang patuloy na tinitignan ang mga libro. Lumayo siya saglit sa harap ng isang bookshelf at tinignan ang itaas na bahagi ng bookshelf, umaasang may kilala siyang author.

Nang mabasa niya ang title, makahulugan niya akong tiningnan. "Why are you reading this kind of book? Akala ko pa naman nag-aaral ka." "May matututunan naman ako dito, e." "Pagdating sa ganitong bagay, just leave it to me. Believe me, mas magaling pa ako sa libro. Dahil kaya kong gawin at iparamdam sa'yo ang mga bagay na nababasa mo lang sa libro." Napakagat ako ng labi. "Hindi ka na galit?"

Pumanhik na ako sa istante kung saan nakalagay ang mga librong kailangan ko para sa assignments. Nakakalito pala ito. Hay! Nakakangalay pa sa batok. Sinipat ko ang dalawang libro na yakap-yakap ko. Pero okay lang. Nalilibang naman ako tuwing may nahahagip na ligaw na nobela sa non-fiction section ng library. I couldn't even contain my giggle when I skimmed the blurb of a certain romantic book. Love really is fantastic, huh? Even its metaphors are able to capture my interest. Ganoon din kaya sa totoong buhay? Kayang hamakin ang lahat para sa tunay na pag-ibig?

Mas pinipili niyang magbasa ng libro sa tuwing may bakanteng oras. Sa ibabaw ng mesa, nakabuklat ang nobelang "Wuthering Heights." Ang kanyang mahahaba at eleganteng daliri ay dahan-dahang naglilipat ng pahina, hanggang sa mahagip ng kanyang mga mata ang isang linya…. “Only do not leave me in this abyss, where I cannot find you.” (Huwag mo akong iwan sa madilim na kailalimang ito, kung saan hindi na kita matatagpuan.)

Ang Cather 22. “Mabigat din naman. But to me books can be like best friends. Heavy in my bag, but heavy on comfort. It’s like I found solace kahit na mabigat ang bag ko.” Para itong natigilan at mabilis na itiniklop ang libro na hawak. “Ang weird ko ba? Màsochist na ba ako?” Natawa si GB. “Tingin ko naman ganyan ang mga vibe ninyong mga babae na mahilig magbasa.”