Braveness Quotes นิยาย & เรื่องราว

At ramdam ko, sa loob ng gabing iyon, unti-unti akong nakakapagpahinga. “Alam mo,” dagdag niya, “you’re brave, Ave, hindi palaging nasa pagiging matatag o sa pagharap sa problema. Ang lakas mo rin ay nasa pag-alam kung kailan ka dapat huminto at magpahinga.”

Dinuraan niya ang larawan. He never saw anger as a weakness. To him, it was power—raw, burning, and necessary. It was the fire that forged real leaders. Not like his brother, who always chose calm and diplomacy, but the kind who waited in silence, calculated every move, and struck with precision when the time was right. Kinuha niya ang framed quote na nakasabit sa dingding. Galing pa ito sa business mentor niyang Intsik sa Shanghai. "The tiger who waits in the tall grass lives longer than the lion who roars at dawn."

Ngunit ang simpleng papuri na iyon ay sapat na upang bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Ysa. “I think I understand something now,” sabi niya. “If you don’t try new things, you’ll never know how brave you are. If you keep telling yourself ‘No, no, no’… no one can help you.” Napatingin si Elijah sa kanya. Ang dalagang nasa harap niya ay tila kumikinang sa liwanag. Napakaliwanag. Napakagandang tingnan. Ngumiti siya.

Hindi malinaw kung panunukso ba iyon o paghanga. Pero alam ni Max, hindi galit ang tono ng boss niya. Seryosong tumango si Max. “Madam is really brave.” Napataas nang bahagya ang kilay ni Arturo. Brave? Yes. Very brave. Maging siya ay hindi inasahang kayang ilantad ni Marian ang pinakamadilim nitong nakaraan nang ganoon katatag. Hindi lahat ng tao kayang gawin iyon. Lalo na ang isang babae.

“Miss Clarissa, you’re not only beautiful, you’re brave.” “Pero alam mo,” dagdag ni Santos, yumuko nang kaunti palapit, halos bumubulong, “bravery is not just about drinking. Sometimes, it’s about being… flexible.” Nagtagpo ang mga mata nila, malamlam at puno ng masamang balak. Pinilit ni Clarissa na tumawa, magaan pero kontrolado. “Flexible, yes. Pero sa business terms lang po iyon, sir.”

Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ni Samantha. "He's so brave," nakangiti niyang sambit na ikinatitig ko sa kanya. "Pero kahit gaano pa katapang ang isang tao na harapin ang isang bagay ay meron at meron pa rin siyang kahinaan. I'm so glad that during those times, hindi mo siya iniwan kahit pa kung minsan ay wala kayong ibang ginawa kundi ang magbangayan."

mapait kong tanong. Hindi na naman nito gusto ang ginawa kong pagsagot. Gaano ba ako kalakas sa paningin nila na tila ba nagtutulungan pa silang lahat para lang tapusin ako? Bakit nga ba ganoon? Kapag mas malakas ang isang tao, mas gustong-gustong bugbugin ng problema. Brave people are also humans. They get hurt, too. They cry... they suffer, too. Hindi naman ibig sabihin na malakas ang isang tao, kaya niya na ang lahat.

Let your heart take flight to an unreachable height ten years from now I see a new sight, a life completely fearless you'll be breathless when you see my possibities are endless I'll be a legend and make it ageless i'll be tameless." "Like a lion chianless, i'll be undoubtedly famous only difference is i'll be smart and not brainless i'll be known to the world, make a name to not be nameless like a pebble in the pond my life will not be waveless." I'll put the entire ocean in motion i'm not boasting Im not faking i'll live a life free of drugs or drinking

Ang maingay na karamihan ng tao ay agad na tumahimik, at ang tunog ng paghinga lamang ang maririnig. "Gusto mo bang pumasok?" Tinanong ni Quinn Concepcion ang lahat na may ngiti. Ang bawat tao'y tumango tulad, at isa-isa ay hindi sila natatakot na i-flash ang kanilang mga leeg. "Think beautifully, and don't see if you are qualified, I advise you to go home, three thousand brothers will not see you." Quinn Concepcion said proudly, although he had a higher status than these people in the past, the sense of superiority he had at this moment made Quinn Concepcion feel even more superior.

Pero lumabas pa rin ang salita ko, kahit hindi kumpleto. “May… may nangyari kasi. Nakakatakot. Tapos may isang bata na… na iniwan ko. Kahit ayokong umalis.” Hindi siya nagtanong. Hindi siya nag-usisa.. “Sometimes,” sabi niya, “running away is also brave.” Napayuko ako. “Hindi ko alam kung brave… o selfish.” “Or maybe,” sagot niya, “both.” Nagkibit siya ng balikat. “Nabasa ko lang sa mga quote.”