The Hills Have An Eyes Novels & Stories

He was staring at me gently while spitting those words. “Your eyes it’s something I cannot explain. It looks so innocent and yet so deadly.” Nagbukas ulit ako ng isang beer dahil naubos na ‘yong pangalawa. “Pakiramdam ko may mali sa mga mata mo.” Matagal ko nang napapansin na may kakaiba sa mata n’ya. Those innocent eyes. “Someday… someday Arnellé I’ll let you open the curtain that keeps my secrets.”

Halos hindi nakatulog si Ysa buong magdamag. Paulit-ulit siyang nagbalikwas sa kama, tila ba ang unan at kumot ay naging masyadong mainit para sa kanyang katawan. Isara man niya ang mga mata, hindi naman tumitigil ang isip niya. Para iyong sirang plaka na paulit-ulit na tumutugtog ng iisang eksena. Ang mahinahong mukha ni Elijah, ang malinaw nitong mga mata na parang kayang sumilip hanggang sa kaibuturan ng kanyang pagkatao, at ang mababa, magnetiko nitong boses habang nagpapaliwanag ng leksiyon.

Kaya iniiwas na lamang niya ang kanyang tingin sa babae. Ilang minuto ang lumipas ay inihinto niya ang kotse sa isang Hotel. Noon pa niya gustong pumunta dito, dahil nagandahan siya tanawin nito lalo na kapag gabi. Ang Hills Place sa tagaytay, kung saan makikita ang magandang mala-bundok na tanawin na nagmumula dito. Makikita nila ang maliwanag na bahagi ng lungsod at maging ang magandang tanawin ng bulkan sa di-kalayuan. Nai-kwento na ito sa kanya nang kaibigan ng kuya niya, na maganda raw dito. Kaya naman sinubukan niyang pumunta, kasama si Cassy. Bumaba siya sa kotse at pinagbuksan niya ng pinto si Cassy. Hindi pamilyar kay Cassy ang lugar, kaya naman napansin iyon ni Lance.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.

He smiled slightly and opened his eyes. Akala niya wala na siyang pagkakataong makita ang mga tanawing matagal din niyang pinangungulilahan. The art of silent nature. Mountains, rivers,hills,the open sky and the clouds. The seas...and... "You," naaaliw na sinusundan niya ng tanaw ang mga ibong naghahabulan sa papawirin.

Naka-sampung bote na siya. “Anong nangyari para maglasing ka ng ganito, Hon?” bulong ko sa sarili at bago ko pa mapigilan ang katawan ko ay kusa nang naglakad ang mga paa ko patungo sa kaniya. I stared at Honey’s face. She was beautiful. Her short black hair was something. Simula nang mapalapit ako sa kaniya ay hindi na siya nagsusuot ng glasses sa mata, tulad na lang ngayon. It was actually better, because her eyes were enthralling every time I stare at it. Pero pakiramdam ko, kahit anong titig ko sa mga mata niya ay hindi ko pa rin alam kung anong mayroon sa likod niyon. Sometimes, her eyes are expressive -- it directly tells you what she wants, but sometimes also, it is full of mysteries

S-Sobrang lamig. “Damn it.” Naramdaman ko ang mainit na kamay na marahang humaplos sa aking mukha. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata kahit sobrang nanghihina. When I opened them, the most beautiful pair of eyes met mine. Ang kislap kaniyang kulay abong mga mata ay parang nagsasabi sa aking kung gaano siya nag-aalala.

Nanlaki ang mga mata nila nang makita nila ang pagkawasak ng paligid. “Ama! Ano bang nangyayari rito? Nasaan ang bihag?” ang sigaw ni Altair. Inis akong tumayo at tinitigan si Altair. Sumagot ako ng pabalang sa kanyang tanong. “May mga mata ka naman hindi ba? Huwag kang tanga na parang hindi mo nahahalata ang nangyari rito! Nakatakas ang bihag at parang dahon kaming iwinasiwas sa paligid!”

Halos mabingi na si Shaun sa tinig ng Old Madam Hill. Kambal, Mahabaging Diyos! Hindi pa nagkaroon ng kambal ang mga Hill noon. Napaayos din ng upo ang nagbabasa lamang ng dyaryo gamit ang kanyang presbyopic glasses na si Old Master Hill upang marinig nang maayos ang balita.

'WTH? Like seriously? Hindi siya nakita ni Nate? But Hannah could swear, he looked at her! Only that his eyes were void of any emotion. No sense of recognition. Just the plain unconcerned look someone gives to a random stranger on the street. Wala sila sa tuktok ng Mt. Everest but his eyes were so cold. Para siyang nakasalubong ng prinsipe ng nyebe at pinalamig ng presensya nito ang paligid. Perhaps the temperature fell way below freezing point. Hannah found herself wrapping her arms around her while tears threatened their way down her cheeks.