Novel & Cerita Breadwinner Quotes

Anito habang palabas sila ng restaurant. Marahan naman siyang umiling. "Hindi na po, Ninong. Kaya ko na po ang sarili ko. Maraming salamat sa masarap na hapunan." Mahina naman itong natawa. "Wala yun, Barbara. Alam mo na ang motto ko. Isa sa daan patungo sa tagumpay ay puno ang laman ng sikmura."

Wala sa sarilng malalim akong napabuntong hininga habang sinisipat ko ng tingin ang sarili kong reflexion sa salamin. "SAbagay, basta bahala na! Kapag ma-boring ako tutulong-tulong na lang din siguro ako sa mga trabaho dito sa bahay! Ayos lang naman po sa akin kahit na walang sweldo basta ang importante makakakain ako at may matutuluyan ako!" nakangiti kong sagot. "Naku, ikaw talagang bata ka kung anu-ano ang naiisip mo! Sige na, bilisan mo na! Baka ikaw nalang ang hinihintay nila Madam!" nakangiti niyang sagot sa akin

I feel sorry for the breadwinner, I hope they’ll get out of the circle soon. Imagine if the whole family were successful and helped each other to the top. Imagine everyone has an admiring mindset. Let’s all strive harder and not lean on someone because they also have their own battle, and hardships. “Ikaw din naman naka-isip nang bagay na iyon kaya ikaw ang gumawa,” Ethan added rudely. Napasimangot na lang si Mark, “sarili ko nga hindi ko na kayang buhayin,” bulong nito sa sarili.

Baliw. "Alam kong mahirap ang walang pera at trabaho kaya ‘yan gamitin mo ‘yan pambili ng pagkain at kung anong kailangan mo." Mas lalong lumapad ang ngiti sa kan'yang labi at dali-dali akong niyakap ng mahigpit. "You the best!" sigaw n'ya at saka ako hinalikan sa pisngi at binitawan na. Muntik na akong hindi makahinga do'n.

"Ano ka ba. Wala namang issue sa akin yun. But as I was saying, some of these people have way more burdens than I do. Some are single mothers left by their partners to feed their child, or bread winners who simply wants to get ahead in life, or even mothers or fathers who doesn't have any retirement plan so they have to work to keep feeding themselves. I am lucky that I can eat at least three times a day. Some of them had to keep their salaries budgeted and sometimes, it still isn't enough. Kahit pa sabihing malaki ang sahod sa industry na 'to, people will still struggle because not all of us are taught how to handle money. How to spend it, how to save it, how to invest it. And when money is

Malamig na tumawa si Beatrice at sinabing may panunuya: "Tulad ng nakikita niyo, isa lang akong ordinaryong empleyado. Kung gusto niyong ipakita ko ang malasakit ko, maaari ko kayong ilibre ng pagkain na kaya kong bayaran, pero hindi ko kayang bumili ng mga damit dito." "Hindi kayang bayaran?! Nagbibiro ka ba! Ate, nakatira ka mag-isa sa Forbes, paano mo masasabing hindi mo kayang bilhin ‘to?"

"Oo. May mga sinusunod kaming tuntunin. Hindi kami maaaring pumili ng taong mamahalin. Ngunit tatlo o mahigit pang beses kaming nakakain sa isang araw. May mainit kaming damit na masusuot tuwing tag-ginaw. At makakapag-aral kami kung gugustuhin namin. Kaya naman alam kong hindi sapat na sabihin kong may pinagdaraanan din kami para lang mabigyang hustisya ang maganda naming buhay. Dahil ang mga ordinaryong tao ang nahihirapan na magbayad ng buwis para sa'min. Sila ang nagugutom para makakain kami. Sila ang nahihirapan para guminhawa ang buhay namin." "Salamat at nabibigyan mo kami ng halaga," tugon ko. "Hindi ko nga maunawaan ang ibang tao. Paano nila nagagawang maliitin kami? Paano nila nasa

“Ang hirap niyan. Siguro proud na proud sa ‘yo ang anak mo. Mahirap maging mahirap ngayon. Hindi ko naranasang maging mahirap ngunit minsan na rin akong nakapag-volunteer dati sa malayong lugar ng Batangas na minsan lang maabutan ng tulong. I heard stories of hardships and struggles and I think being poor is the worst thing to happen in a human’s life right now. Nakaka-proud ka naman, Ivy. I wish I am strong like you.” I just showed my tight smile. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isagot dahil tama naman siya. Mahirap maging mahirap. Masyado ng mataas ng presyo ng bawat bilihin ngayon. Wala na ring libre sa panahon ngayon. Kaya ganon na lang ang takot ko sa isiping ibabagsak ni Fox ang

“Sh*t Ken, I am eating here, mind your words, you peasants are so disgusting, I mean table manners? Ring a bell?” “Peasants?” “Hm peasants, poor people, dukha- pwede ba, babayaran naman kita eh, just wait and see, I eat more than just 4,500. Bariya lang naman iyon ano, now just be quite and let me eat.” Balewala niyang sabi. “May sapak ka ba sa utak, Amara? Grabe ka naman maka dukha, oh eh kung hindi ka dukha, bakit ka nangutang sige nga?”

She smiled bitterly at what she said. Well, that's how their life works. Hindi porket mayaman, hayahay na. Kung ang mga mahihirap ang inaalala lang nila'y pera para mabuhay at tumakbo ang mundo nila, sila ay marami. Tulad ng abuelo't abuela niya, hindi lamang kailangan ng mga 'to ng pera dahil kailangan din ng mga 'to patakbuhin ng maayos ang mga negosyo para sa mga tauhan na umaasa sa mga 'to. Maliban doon, maraming hinaharap na problema at pagsubok mga 'to para mapanatili lang sa kung nasaang estado ng buhay ang mga 'to. "Aileen."