Breadwinner Quotes Novels & Stories

Huminga ako ng malalim para sa mga gusto kong sabihin. "You know what, I don't know what did I do to you for you to hate me and judge me easily like this. Pero isa lang ang masasabi ko, I'm not here to leech off anything from your family. And I will never ever steal, even when I am rat poor, even if I die of hunger or whatever, I will never ever try to steal. Pinalaki ako ng nanay ko sa tamang paraan pero ikaw, hindi ko alam kung bakit ka ganiyan. Yes you're rich but I guess you lack something in you, you lack something that money can't buy and I'm glad I have it."

Mahihirap lamang kasi ang mga tao sa San Lorenzo at swerte nalang kung makakakain ng tatlong beses sa isang araw ang isang pamilya. She saw how her life were different than the people in San Lorenzo. Napakaswerte niya dahil ipinanganak siyang mayaman at hindi siya nagugutom sa araw-araw samantalang ang mga mahihirap na mamamayan sa San Lorenzo ay kailangan pang magbanat ng buto makakakain lang sa hapag. "Girl, pakakainin ko ba si Prince ng loaf bread?" tanong ni Elaine.

“Sh*t Ken, I am eating here, mind your words, you peasants are so disgusting, I mean table manners? Ring a bell?” “Peasants?” “Hm peasants, poor people, dukha- pwede ba, babayaran naman kita eh, just wait and see, I eat more than just 4,500. Bariya lang naman iyon ano, now just be quite and let me eat.” Balewala niyang sabi. “May sapak ka ba sa utak, Amara? Grabe ka naman maka dukha, oh eh kung hindi ka dukha, bakit ka nangutang sige nga?”

“Hindi mo ako madadaan sa mahinahon na usapan dahil hindi niyo alam kung gaano kasakit mawalan ng anak” “Ganito nalang po. alam kong si Marie ang breadwinner nyo. Bibigyan ko kayo ng Bahay at lupa isama nyo na rin ang isang maliit na negosyo para makapag umpisa kayo ng bagong buhay.”

Maraming tao sa mundo na walang ibang ginawa kun'di ang manlamang sa kapwa nila pero heto ang tindero at napakasaya na dahil sa maliit na halaga. The vendor seems happy and contented with his simple yet happy life. Wala itong nilalamangan at hindi rin galing sa masama o maruming gawain ang paghahanap buhay niya. Napapa-isip tuloy siya kung paano ba ang buhay ng mga simpleng mamamayan? Nang mga sinasabi nilang mahirap? Sa buong buhay niya kasi ay hindi niya naranasan ang maghirap. Lahat ng gusto niya ay nakukuha niya at nabibili. May mga nagdudunog sa kaniya ng mga bagay na kaya niya namang gawin. Yes, he came from a wealthy family, and yet... bihira lang silang magbonding ng family niya.

Hindi naman ako nagtatampo, dahil alam ko naman na sobrang hirap ng buhay namin at wala talaga pantustos sa bayarin sa school. Bente tres na ako at hindi naman ako kagandahan. Kahit papaano may nanligaw din sa akin dito sa aming baryo. Wala pa isip ko ang magkaroon ng kasintahan lalo ang pag-aasawa. Marami pa akong pangarap, at isa na roon na iahon sa kahirapan ang parents ko. "Anak, ibinta mo na lang ang kamoteng kahoy sa bayan. Para may ibili tayong bigas at konting grocery," saad ni Tatay na bakas ang pagod sa mukha.

Napangisi ito na umiling. "Pero baka jowain mo. Wala pa naman akong tiwala sa'yo. Chikababe ko 'yon eh. Pero gusto ko kasi siyang tulungang makahanap ng maayos na trabaho na may malaking kita. Bread winner siya ng pamilya niya eh. Idagdag pang may malaking problema silang pamilya na kinakaharap ngayon," paturnada naman nito na ikinatigil kong nakamata lang sa kanya.

sabi niya. "What's the difference?" "Kapag masyadong mahirap, 'yon 'yong to the point na wala po kaming makain, pero hindi naman po namin naranasan iyon. Sapat lang ang pera namin for every day expenses. Kaya naman po namin, kaso ayokong mahirapan si Papa, kaya nandito na po ako." Saka siya ngumiti. "Enough with the chitchat, drink your medicine. And don't bother me while I'm working," saad ni Brett.

Ilang saglit lang ay naririto na sila sa may bakery shop. Malungkot akong ngumiti sa kanila. "Nakakalungkot isipin na ganito ang kinawakasan ng bakery shop pero ganoon talaga may mawawala, pero malay niyo may bagong darating. Ngayon maaari ito na ang huli nating pagkikita. Masaya akong makasama kayong lahat na itinuring ko na ring kapamilya. Laking pasasalamat ko sa inyo dahil kung wala kayo wala akong katulong sa pagpapalago ng bakery. Isa kayo sa mga dahilan kaya umunlad ang bakery shop at tumakbo ng ilang taon. Pasensiya na rin sa nangyari ngayon wala na kayong mga trabaho. Ang maitutulong ko na lamang ay ang dagdag pasahod ko sa inyo." Mula sa aking bag ay nilabas ko ang mga sobreng nagl

"Uunahin ko pa ba 'yan kung may mas malaki pa akong bagay na dapat gastusan?" "Grabe ka lance, salitaan lang 'yan ng mga bread winner sa pamilya...bread winner ka ba sainyo?" "Mukha ba akong nanalong tinapay para sa'yo?" "Hindi...mukha kang trying hard na nanalong tinapay sa paningin ko!" "Mag o-OT ako ngayon kaya kung wala kang balak na samahan ako, umuwi ka na!"