Quotes On Hunger Novels & Stories

"You also felt that way, huh, Mr. CEO?" Tumango lang siya habang bakas sa mga mata niya ang magkahalong lungkot at galit. "Alam mo, hindi lahat ng mga magulang ay ginustong humantong sa gan'yang sitwasyon ang mga anak nila pero dahil sa sobrang kahirapan, wala silang pagpipilian. They couldn't afford to be shy or to be lazy dahil ang kapalit noon ay hindi lang simpleng gutom kung hindi ang buhay ng mas nakababata pa sa kanila. Poorest people can die because of hunger and lack of medical support when they got sick---"

Kaya nang tumayo ako, dahan-dahan, parang may bakal sa tuhod ko, at iniwan ang tray na binaboy nila— isang bagay lang ang malinaw sa isip ko. Mas mabagsik pala ang gutom kapag hindi pagkain ang kinakain, kundi dignidad.

“And you have a good appetite.” “Minsan lang akong makakain ng mga ganito kaya nilubos ko na.” “Right. Squatters can’t afford foods that cost thousands. Enjoy your food, dear. It’s a once in a lifetime opportunity to taste such food for free.” Kumindat siya saka tumayo na.

Nakakita si Farrah ng nagtitinda ng nilagang kamote sa tabi tabi. "Are you hungry? Do you want to eat?" Nag-aalalang tanong ni Hector. "Sanay naman akong hindi kumain sa tamang oras lalo kapag nasa ibang bansa ako, halos hindi ko rin tigilan ang anomang ginagawa ko. Sumulyap sa kanya si Hector. "Bibili na ako niyan. Gusto mo bang kumin?" "Saglit." Hindi man lang siya nagpaawat at lumapit na siya roon. Para bilhan ng isang nilagang kamote si Farrah.

Yung mainit, puno ng damdamin, at may halong pananabik. “I’m hungry,” bulong ko matapos ang halik naming puno ng init. “Nag-almusal ka na ba?” “Hindi pa, hinihintay kita syempre.” Bahagya siyang yumuko, saka hinimas ang aking tiyan na bahagya pa lang ang umbok. “Gusto kong makasabay ang pamilya ko sa pagkain.”

anito. "That's not my cup of tea," protesta niya, "Don't let hunger be your enemy." Natawa ito sa katwiran niya, may point naman kasi. Dumugtong pa siya, "Para maranasan mo na rin mabulunan." "Never akong nabubulunan," rason naman nito pero tinanggap ang hotdog niya. "But I can pull the strings to make that posible," mayabang niyang sabi.

Gutom siya, at kailangan niyang unahin ang sikmura. Hindi sumagi sa isip niya na gumamit ng hunger strike para mapilitan si Morgan na palayain siya. Alam niyang hindi ganoon kadali si Morgan na padadaig sa banta. Kung sakaling magpakagutom siya hanggang mawalan ng malay, tatawagin lang nito ang family doctor at bibigyan siya ng nutrient solution para manatili siyang buhay. Sa sariling salita ni Morgan, “Kung hindi kita bibitawan at namatay ka, kasalanan ko iyon.”

utos nito sa kaniya bago siya tinalikuran at deritsong naglakad palabas ng bahay. "Hindi ba siya kakain ng almusal?Kaya mainitin pala ang ulo dahil hindi kumakain.Hindi ba siya naniniwala sa kasabihan na "a hungry man is an angry man" ?" parang tanga niyang kausap sa sarili.

Hindi ba ito natatakot sa kaniya? "How about you let me worry about that, and you think about what's good for dinner?" Panay ang hugot nito ng malalim na hininga. "Or we can just go on hunger strike. Hindi rin ako kakain kung hindi ka kakain." "Sure. I'll have water and you can just starve yourself. Sanay naman akong hindi kumakain," sagot nito sa kaniya.

Napatigil si Antonette. __ Chapter qoute: "Minsan, ang isang hapunan ay hindi lang tungkol sa pagkain. Ito rin ang sandaling unti-unting naglalapit ang dalawang pusong hindi inaasahang magkakatagpo."