Quotes On Hunger Novels & Stories

"You also felt that way, huh, Mr. CEO?" Tumango lang siya habang bakas sa mga mata niya ang magkahalong lungkot at galit. "Alam mo, hindi lahat ng mga magulang ay ginustong humantong sa gan'yang sitwasyon ang mga anak nila pero dahil sa sobrang kahirapan, wala silang pagpipilian. They couldn't afford to be shy or to be lazy dahil ang kapalit noon ay hindi lang simpleng gutom kung hindi ang buhay ng mas nakababata pa sa kanila. Poorest people can die because of hunger and lack of medical support when they got sick---"

"It's not my problem. Kung hindi ka magluluto, magugutom ka." "You're so mean!" kastigo nito. "Matitiis mong makita akong mamamatay sa gutom?" Lupaypay na sumubsob ito sa dining table. "I'm so hungry..." angal nito kasabay ang pagtunog ng tiyan.

I stood up with my swollen eyes and got the Broom and dustpan into the kitchen and sighed. Ang kapal pa nang mukha n’yang pabilihin ulit ako gamit ang sarili kong pera! Eh s’ya naman ‘yong may saltik at problema sa buhay. Sana naman hindi n’ya na sinabay ang pagkain sa galit n'ya. Food is prescious. I hate those who don’t appreciate food’s preciousness. … “ Oh bakit Busangot nanaman ang pag mumukha mo jan?”

Yung mainit, puno ng damdamin, at may halong pananabik. “I’m hungry,” bulong ko matapos ang halik naming puno ng init. “Nag-almusal ka na ba?” “Hindi pa, hinihintay kita syempre.” Bahagya siyang yumuko, saka hinimas ang aking tiyan na bahagya pa lang ang umbok. “Gusto kong makasabay ang pamilya ko sa pagkain.”

"Okay, Akel." "I-take out mo nalang 'yang mga 'di nagalaw na pagkain. Bigay mo do'n sa mga taong walang makain." "Should I?" "Oo naman! Maraming bata ngayon sa mundo ang walang makain dahil sa kahirapan, at hirap na rin ng buhay. Ikaw—napakaswerte mo dahil araw-araw may kinakain ka. Tignan mo 'to ngayon—ang dami mo in-order tapos hindi mo naman naubos. Imbes itapon mo iyan, ibigay mo do'n sa mga batang nasa kalye."

anito. "That's not my cup of tea," protesta niya, "Don't let hunger be your enemy." Natawa ito sa katwiran niya, may point naman kasi. Dumugtong pa siya, "Para maranasan mo na rin mabulunan." "Never akong nabubulunan," rason naman nito pero tinanggap ang hotdog niya. "But I can pull the strings to make that posible," mayabang niyang sabi.

Gutom siya, at kailangan niyang unahin ang sikmura. Hindi sumagi sa isip niya na gumamit ng hunger strike para mapilitan si Morgan na palayain siya. Alam niyang hindi ganoon kadali si Morgan na padadaig sa banta. Kung sakaling magpakagutom siya hanggang mawalan ng malay, tatawagin lang nito ang family doctor at bibigyan siya ng nutrient solution para manatili siyang buhay. Sa sariling salita ni Morgan, “Kung hindi kita bibitawan at namatay ka, kasalanan ko iyon.”

utos nito sa kaniya bago siya tinalikuran at deritsong naglakad palabas ng bahay. "Hindi ba siya kakain ng almusal?Kaya mainitin pala ang ulo dahil hindi kumakain.Hindi ba siya naniniwala sa kasabihan na "a hungry man is an angry man" ?" parang tanga niyang kausap sa sarili.

Hindi ba ito natatakot sa kaniya? "How about you let me worry about that, and you think about what's good for dinner?" Panay ang hugot nito ng malalim na hininga. "Or we can just go on hunger strike. Hindi rin ako kakain kung hindi ka kakain." "Sure. I'll have water and you can just starve yourself. Sanay naman akong hindi kumakain," sagot nito sa kaniya.

Napatigil si Antonette. __ Chapter qoute: "Minsan, ang isang hapunan ay hindi lang tungkol sa pagkain. Ito rin ang sandaling unti-unting naglalapit ang dalawang pusong hindi inaasahang magkakatagpo."