Breadwinner Quotes Novels & Stories

tila nangangapa ng sagot na aniya. “I'm not stupid to do that, at hindi pa naman ako naghihirap para gawin ‘yang kung ano mang naisip mo. And even if I won't work nor do anything, I won't starve,” he said nonchalantly. “And I have billions on my bank account, so why would I do that? Have you forgotten what family I came from?” he added matter-of-factly.

Huminga ako ng malalim para sa mga gusto kong sabihin. "You know what, I don't know what did I do to you for you to hate me and judge me easily like this. Pero isa lang ang masasabi ko, I'm not here to leech off anything from your family. And I will never ever steal, even when I am rat poor, even if I die of hunger or whatever, I will never ever try to steal. Pinalaki ako ng nanay ko sa tamang paraan pero ikaw, hindi ko alam kung bakit ka ganiyan. Yes you're rich but I guess you lack something in you, you lack something that money can't buy and I'm glad I have it."

sagot ko. "You're wrong. When I was a kid, my mom always told me about her past. She said that living in poverty does not mean living in hell. Sometimes, poor people are happier than rich ones. She's correct. I feel content and happier despite all that has happened. You are the definition of happiness for me." "Hanggang kailan, Lance?" Tumulo ang luha sa gilid ng aking mga mata. "Walang hanggan." Parang bata na naglambing ako sa aking asawa. Aaminin kong sobra na akong nahihirapan pero kumpara sa sakripisyo niya, walang-wala talaga ang effort ko.

"I know you're broke..." Hindi ako sumagot, sa halip agad siyang nilingon at mapait na ngumiti sa kaniya. "Kinaya ko naman at kakayanin ko pa," sagot ko at palihim na napabuntong hininga. "Uh, magbibihis na muna ako. May pasok pa kasi ako sa trabaho. Kapag gutom ka na, magluto ka lang sa kusina at may frozen food pa naman do'n. Huwag mo na 'kong hintayin—sa shop na 'ko kakain," dugtong ko at agad ng nagtungo sa kwarto.

ani ng kanyang ina na umiinom ng tubig. “Hindi po talaga ako tumigil Tita hanggat hindi ko natutupad ang mga pangarap ko. Nakipagsapalaran ako sa mga banyaga para sa lahat ng ito. Dugo at pawis din po ang naging puhunan ko.” “This is the reward for all your hard work. You are now a successful businessman,” sagot niya naman. “Salamat.”

Pinakalma niya ang kaniyang sarili bago niya sabihin kay Bowen na, “Bowen, malaki na ang utang na loob mo kay Senior Divine Farmer. Siguradong pinaghiwalay na tayo ng kamatayan kung hindi dahil sa kaniya.” Dito na niya sinabi kay Bowen ang lahat. Nagpasalamat naman ng husto si Bowen nang mapagtanto niya ang nangyari. Dito na siya lumuhod habang sinasabi na, “Maraming salamat po sa inyong tulong, Senior Divine Farmer. Isa po itong bagay na hinding hindi ko po malilimutan. Sabihin niyo lang po sa akin kung may maipaglilingkod po ako sa inyo. Buong puso ko po itong gagawin para sa inyo.”

"Lata? Oh, so now you're proving him right. The way you talk, ngayon ko lalo napagtanto na hindi ka talaga karapat-dapat kay Caspian. Lata? You call me that? Why? Dahil iyon lang ba ang alam mong masarap na pagkain?" I smiled at her. "No. You're the one who brought up poverty, Miss Monroe. But, interesting, dahil ikaw pa ang may mas maraming alam tungkol doon. If you were really born into wealth, you wouldn't even know the taste of canned food, don't you? But never mind. What I mean is, may be you heard the saying, the emptiest can makes the loudest noise. So..." "You—sinasabi mo bang b*bo ako?"

Kung kaya ko pa ba? The life of a breadwinner sometimes sucks. Ngumiti ako, nanatiling nakapikit. "Wala rin namang choice. If I refuse to work, hindi aandar ang buhay namin. Pare-parehas kaming matetengga at magugutom. Though Tita runs her own business, hindi rin iyon sapat sa pang-araw-araw naming gastusin." "Mac said you have a father who financially supports you." "Kulang pa rin iyon. Nag-aaral ang kapatid ko ng nursing."

"Masyado kasing mahaba ang talambuhay ko, baka ma-bore kayo." Muling nagbukas ng panibagong lata ng beer si Tristan bago sumagot sa kaniya. "Well, bukod sa ako ang breadwinner sa family ko 'gaya nitong haliparot," sabay turo kay Maggy na tinugon naman nito ng irap, "e wala akong jowa." "Ga'non? Bakit?" usisa ni Kaia sa kaibigan.

"Araw-araw ka na lang humihingi ng pera. Hindi ako nagpapatakbo ng bangko, at wala akong makinang pang-imprenta ng pera. Saan ako kukuha ng ganoong karaming pera? Kung kaya mo, kumita ka na lang ng pera. Ang alam mo lang ay kumain at kumain. Taba na taba ka at pangit na pangit ka." "Iniisip mo bang madali lang ang ginagawa ko? Lahat ng gastusin sa bahay ay nakasalalay sa akin. Ayaw ko ngang gastusin ang sweldo ko. Humihingi ka pa rin ng pera araw-araw, kaya nakakastress ako."